Roni Horn conceptueel kunstenaar/fotograaf en het Water.
Een flink aantal jaar geleden zag ik een expositie met haar fotowerk in het Zuid Franse Avignon. Een kolossale hoeveelheid A0 prints met de Theems als onderwerp vormde de kern van de expositie. Afgelopen week kwam ik een aardig interview met haar tegen over de voortdurende fascinatie voor water als materiaal. Het gekke is dat ze water beschouwd als een metafoor voor allerlei zaken in onze maatschappij en persoonlijke leven. Voor als je wilt lezen, kijk dan hier.
Gisteren kreeg ik twee (externe) blogs toegestuurd over Fake en/of niet-Fake!
Ik plaats ze met plezier omdat de invalshoeken van de verschillende bijdragen behoorlijk verschiilen en er tegelijkertijd wel een soort van grootste gemene deler lijkt te onstaan. Wellicht dat deze twee blogs -en de voorgaande- nog leiden tot een of meerdere reacties. Stuur je blog dan naar mijn email-adres: fotopetervantuijl@gmail.com
Vervangt AI-fotografie creativiteit en vakmanschap?
De discussie over AI gaat vaak over 100% AI beelden. En vanuit die optiek wordt de mening over AI bepaald. En ook of AI nog creatief is of niet. Maar hoe zit het dan als AI of andere niet-eigen-beeldelementen worden gebruikt in samengestelde beelden met ook ‘echte’ foto’s?
Fotografie is al lang geen puur registrerend medium meer. Fotografen kiezen bewust hun licht, locatie, model, hulpmiddelen en nabewerking. In veel gevallen bestaat het beeld al in het hoofd van de maker voordat er ook maar iets is vastgelegd. Dat voorstellingsvermogen en die regie zijn fundamenteel creatief. Het verschil tussen een geslaagde foto en een gewone registratie zit juist in die visie en uitvoering.
Als AI wordt ingezet om bepaalde onderdelen van dat creatieve proces vorm te geven – bijvoorbeeld een achtergrond die onmogelijk te bereiken is, een weersituatie die niet bestaat, of een object dat niet te vinden is – betekent dat dan dat het eindresultaat minder creatief is? Niet per se. De maker moet nog steeds keuzes maken, regisseren, experimenteren en beoordelen. De creatieve visie blijft leidend. AI is dan geen vervanger van creativiteit, maar een uitbreiding van het gereedschap.
Er is wel een grens. Wie simpelweg op een knop drukt en een willekeurig beeld accepteert zonder richting of beoordeling, oefent weinig vakmanschap uit. Maar hetzelfde geldt voor wie lukraak een camera gebruikt. Creativiteit zit, lijkt mij, niet in het middel, maar in de intentie, controle en visie van de maker.
Zou daarom de discussie niet moeten gaan over of AI ‘valsspelen’ is, maar over visie, transparantie en context: wat zien we, hoe is het gemaakt en waarom? Wanneer AI een rol speelt in dienst van een idee, verdient het dan niet evenveel waardering als traditionele technieken?
Alfons Lansink [deze column is geschreven met AI assistentie]
Met dank aan Alfons voor zijn kijk op Fake/Niet-Fake. Overigens, Alfons heeft een aantrekkelijke website (met blog). Dus als je wilt kijken…
Oudjaar-avond 2000 schreef ik een artikel over de digitale camera. Die was in opkomst. Een goede camera leverde 3 miljoen beeldpunten. Mijn negatiefscanner kon bestanden leveren van maar liefst 13 miljoen beeldpunten groot.
In 1987 begonnen door gebroeders Thomas en John Knoll met de ontwikkeling van Photoshop. Adobe kocht in 1998 de distributierechten, waarna het in 1990 de eerste versie uitbracht. Daarna ontstond een heftige discussie over het gebruik van Photoshop, later aangevuld met een polemiek over de digitale camera.
In de discussie over het gebruik van AI herkennen we veel van de strijd die werd gevoerd over vernieuwingen in het verleden. Bewust zeg ik “het gebruik van AI”. Het staat immers al lang vast dat we straks niet meer zonder kunnen. We hebben het nu wel over verkeerd gebruik van AI. Denk bijvoorbeeld aan fake beelden of fake nieuws. En we vragen ons af of het gebruik in de fotografie wel moet worden toegestaan.
Het is evident dat gebruik van AI in de fotografie niet is toegestaan als daarmee wetgeving met voeten wordt getreden. Het is volgens mij anders als iemand met hulp van AI een verhaal vertelt, zoals Carl de Keyzer dat doet in ‘POETIN IN DREAM’. Of wanneer artistieke / kunstzinnige / authentieke beelden worden gemaakt met de hulp van AI. Het gaat uiteindelijk niet om de gereedschappen, maar om het resultaat. Zoals bijvoorbeeld een “klassiek” tot stand gekomen foto kan zijn gecombineerd met textiele elementen. Of een onderdeel is van een complete installatie.
De discussie dient te gaan over de vraag of met het product het doel van een maker is behaald, met inachtneming van bestaande wetgeving. Niet over de vraag of een elektrische oven is toegestaan voor het maken van keramische kunst, of AI voor het maken van een foto.
Ton Dirven
Met dank aan Ton voor zijn kijk op AI. Overigens, Ton kun je onder andere vinden op INSTA (en op nogal wat andere plekken).
Wat AI voor de toekomst van fotografie betekent leek me een goede opdracht voor ChatGPT. Het antwoord van ChatGPT was overzichtelijk, maar saai. Ook de opdracht om een inspirerend essay over dit thema bleek te veel gevraagd. Probeer het zelf met een paar opdrachten.
Boeiender dan ChatGPT was een bezoekje aan de website AI bikini girls https://www.weshop.ai/blog/how-to-use-ai-bikini-generators-for-virtual-try-on/ die een AI bikini generator laat zien (en ook andere software). Upload je foto, kies een achtergrond en bekijk jezelf in verschillende bikini’s. Er komt binnenkort vast wel een optie om ook je figuur wat aan te passen en ‘beach-proof’ te maken. Jammer dat je nog steeds daarvoor zelf naar de sportschool moet gaan. Dat personaliseren lijkt een nieuwe praktijk voor e-commerce; hoe zie ik eruit in nieuwe kleding, achter het stuur van een auto, met een nieuwe camera in de hand.
Ooit protesteerden de schilders tegen de opkomst van de fotografie, en zagen het als bedreiging. En, recenter, protesteerden fotografen tegen Photoshop, omdat de foto niet meer echt was. En nu is AI in opkomst. Juridische en ethische vragen worden ondergeschikt; AI wordt een nieuwe standaard. AI onvolkomenheden zullen snel worden opgelost.
Sommige fotografie is zo gestileerd – in een studio, door opnametechnieken, met Photoshop, e.d. – dat het al AI lijkt. Zo mooi is het gedaan. Voor mij is AI een manier om een beeld te maken, en fotografie een andere manier. Deze twee manieren kunnen aanvullend zijn. Wat ‘echt’ en wat ‘fake’ is doet er niet zo toe – of moeten we hypergestileerde marketingfotografie van auto’s en vrouwen nu als ‘echt’ gaan bestempelen?
Fotografen die mooie foto’s moeten opleveren voor de commercie – alles wat met stockfotografie, e-commerce en marketing te maken heeft – krijgen het moeilijker door AI. Ook macrofotografie en foto’s voor kookboeken kan AI prima. Zelfs nieuwsfotografie ontloopt de dans niet 1). Minder geraakt wordt de sport- en documentaire fotografie, foto’s van persoonlijke herinneringen, enz. Ik twijfel nog over trouwfotografie, of stellen enkele gelukkige uitdrukkingen willen uploaden en zichzelf daarmee in trouwkledij zien.
Met AI krijg je als fotograaf geen ervaringen in het landschap, geen contact met andere mensen, geen rust tijdens het maken van een stilleven. AI is en blijft schermwerk. Wel geeft de ontwikkeling van AI een nieuwe vraag ter overdenking: wat wil je fotograferen en wat heb je als fotograaf te bieden om boeiende beelden te maken die AI niet kan leveren. Hoe maak je het persoonlijk en spreek je anderen aan? AI zorgt voor commercie, efficiency, en spektakel. Dat laat voldoende ruimte voor de fotografen die wat anders nastreven.
zie Phoebe Matich, T. J. Thomson & Ryan J. Thomas (11 Jan 2025): Old Threats, New Name? Generative AI and Visual Journalism, Journalism Practice, DOI: 10.1080/17512786.2025.2451677
Met dank aan Peter Nientied [neem wellicht ook een kijkje op zijn website] voor deze (externe) blog. Mogelijk wordt het AI-draadje nog wel langer...
Louis Visseren (fotograaf en mentor) schreef me “Ik ga graag op je uitnodiging in om een blog te schrijven over AI en Fotografie. Er valt veel meer over te zeggen , maar ik zie het als een begin van een discussie.”
Ik plaats de reactie van Louis graag als een externe blog. Met dank aan hem!
Tenminste eens per week sta ik versteld over nieuwe resultaten die met AI bereikt zijn. Natuurlijk heeft het fenomeen grote invloed op fotografie en ook video, maar een standpunt hierover innemen in termen van “voor” of “tegen” is niet zinvol. AI is er gewoon net als het weer en het gaat ook niet meer weg. We kunnen ons er maar beter toe verhouden.
Voor mij betekent AI een nieuwe en extra manier van beelden maken. Het is naast het gebruik van eigengemaakte opnames, toepassing uit beeldbanken en andere bronnen (al dan niet op Internet), een mogelijkheid om verhalen te vertellen. Verhalen kunnen op de werkelijkheid zijn gebaseerd, maar hoeven die niet integraal weer te geven. Maar storytellers hebben ook niet de plicht om dat te doen. Kijk eens wat Hollywood doet!. Niemand stoort zich toch aan het feit dat de filmverhalen geen werkelijkheid zijn. Ik zie een veelheid aan eigen bedachte, maar door AI geproduceerde video’s aankomen. Een eindeloos vat aan creatieve mogelijkheden.
Natuurlijk bestaat de kans van bewuste misleiding van het publiek. Dat is puur misbruik en onder omstandigheden ook misdadig. Maar dat is niet nieuw, dat kon altijd al, alleen kan nu iedereen het. Dan is er nog wel een ander niet opgelost probleem: het schenden van de auteursrechten door gebruik te maken van beschermde beelden voor het AI leerproces. De Belgische fotograaf Carl de Keijzer loste dit op door het AI model eerst zijn eigen beelden te laten zien om daarna een beeld terug te vragen in zijn eigen stijl. En de discussie of AI beelden iets met fotografie te maken hebben zal nog wel even duren. Voor mij had die discussie moeten beginnen bij het vervangen van het negatief door een sensor. Toen is de basis gelegd voor alle ontwikkelingen op dit gebied die we sindsdien gezien hebben. Louis Visseren
Zoals Louis aangeeft is het laatste woord over AI en fotografie nog niet gezegd. Jouw reactie is ook van harte welkom! Neem ook een kijkje op de website van Louis als je wilt.
Ruim twee jaar geleden had ik contact met Astrid Janson vanwege een review. Bij de opening van de grote Fotoexpositie van de Fotobond op 21 mei j.l. in Deventer ontmoette ik haar opnieuw. Ze vertelde over een boek dat ze geschreven heeft: ‘zie mij’. Ik vroeg haar of ze daarover een blog wilde schrijven.
“Ik hoor mensen het vaker zeggen. De een dat ze ‘even’ een boek hebben geschreven. Een ander spreekt over ‘even’ een expositie houden. Mijn ervaring was echt anders. Nu inmiddels een jaar later ben ik pas in staat om met plezier en trots terug te kijken naar de periode van mijn boek schrijven en de expositie die ik daaraan verbonden mocht hebben in ’t Rietveldpaviljoen te Amersfoort. Ik ben vijf jaar bezig geweest met het schrijven van mijn boek Zie mij.
Dus ‘even’ kan ik het niet noemen. De inhoud van mijn boek is niet iets wat je even deelt. Het was een groot, ingewikkeld en uiterst kwetsbaar project om dit boek te schrijven. Ik had een motivatie, namelijk andere mensen anders leren kijken en luisteren. In het boek neem ik je mee in de manier van kijken en luisteren zoals iemand met een hechtingsstoornis kan doen. Delen hoe je denkt, doet en bijvoorbeeld omgaat met emoties, is kwetsbaar. Echter vanuit mijn ervaringen vond ik het wel nodig dat iemand dit durfde te delen. Gezien een hechtingsstoornis vaak als te moeilijke problematiek word beschouwd. Ik hoop dat door mijn wereld te delen mensen zoals ik dan beter geholpen kunnen worden. Ik hoop mensen te leren minder snel te oordelen en te veroordelen. Ik hoop dat iemand die hulp vraagt niet meer geweigerd wordt. Iemand helpen en een band opbouwen is niet heel moeilijk. Het enige wat het vraagt is dat je wat moeite wilt doen en de andere persoon leert zien, horen en begrijpen. Dat is mijn missie om aan anderen te leren.
In mijn boek heb ik meer dan zeventig zelfportretten verwerkt om het leerproces te ondersteunen. Ik heb enkele van deze foto’s ooit ingestuurd voor een review. Puur om te controleren of ik wel door moest gaan met mijn project als ik heel eerlijk ben. De reacties waren voor mij overweldigend. Ik zie immers op de foto’s voor mij een normale wereld. Anderen zagen iets bijzonders en zorgde er zelfs voor dat ik een eigen expositie kreeg in het Rietveldpaviljoen. Een grote eer! Een expositie verzorgen is ook niet ‘even’ gedaan. Ik heb toen alles zelf gedaan en ik kan mij nog de emoties herinneren die door mijn lijf gingen, op het moment dat de eerste foto uit de printer kwam. Daar kwamen de foto’s voor mij pas tot leven.
Mijn favoriete foto is Gebroken. De buitenkant versus de binnenkant. Deze foto hangt hier nu in huis. Als reminder… dat ik die foto gemaakt heb. Die foto, het boek en de expositie. Dat allemaal…
Dat was niet ‘even’ gedaan. Het was een pittig proces. Het heeft daarna zelfs een jaar geduurd om me te realiseren dat ik het afgerond heb. Als je mijn boek leest en de foto’s bekijkt, zal je beter begrijpen waarom ik daar moeite mee heb gehad. Net als dat ik moeite heb met lovende woorden en dat deze mij kunnen overweldigen. Het hele proces van mijn boek, de expositie in combinatie met alle mooie reacties die ik heb mogen ontvangen, hebben mij ook anders leren kijken en luisteren. Ik heb ontzettend veel mogen leren! Nu een jaar later kan ik zeggen dat ik best trots ben op mijn prestaties.”
Boek: Zie mij. Leer kijken en luisteren zoals iemand met een hechtingsstoornis. Auteur: Astrid Janson.
Met dank aan Astrid voor deze externe blog. Ga naar haar website als je verder wilt kijken.
Afgelopen week heb ik weer een mentoraat/coaching afgesloten. In dit geval een afdelingsmentoraat in Brabant Oost waarin elke deelnemer aan een eigen project heeft gewerkt. Het is altijd weer een feestje om te zien waar iedereen gedurende een maand of zeven mee bezig is geweest en wat je te zien krijgt op de afsluitende avond.
Er is een boek (in druk verschenen en digitaal hier te bekijken) verschenen waar elke fotograaf een deel van zijn project toont en op de afsluitende avond waren er grote expositie-afdrukken te bewonderen en videopresentaties. De fotografen mogen trots zijn op hun werk, de inspanningen én de creativiteit en in het verlengde daarvan ben ik ook best wel trots op dit mentoraatsproject. Het was het fijn om mijn bijdrage hieraan te kunnen leveren.
Een van de deelnemers is een fervent liefhebber van alles wat met ronkende motoren te maken heeft. In het mentoraat kwam hij met een enigszins verrassend thema, namelijk het thema ik wil fotograferen ‘wat je niet kunt zien’. Hij maakte het al snel duidelijk met de opmerking dat muggen het wel kunnen zien, maar wij mensen kunnen slechts een bepaald deel van het spectrum van het licht kunne waarnemen en daarbuiten niet. Met een speciale eigen gefrabiceerde camera en het ‘licht’ dat zijn ‘muggencamera’ wel kan zien maakt hij fraaie beelden. Het zijn ook kunstwerkje die de esthetica zeker niet links laten liggen, maar als gepensioneerd fysicus is het hem niet uitsluitend daarom te doen.
Hieronder kun je zijn presentatie van dat mentoraatswerk van Harry Michiels bekijken en deze link verwijst naar de meer technische uitleg over zijn hedendaagse digitale infra-rood fotografie.
Gertjan Vlot stuurde me enkele weken geleden een mailtje met een verwijzing naar een nieuw fotoboek van zijn hand. Gertjan is een gedreven fotograaf die regelmatig documentaire boeken in eigen beheer maakt. In die mail schreef hij mij met veel enthousiasme over het boek Dahlia van Vera van Dam. Deze blog is het resultaat van mijn vraag aan hem… zou je daarover een blog willen schrijven. Met dank aan Gertjan Vlot!
Wie van fotoboeken houdt, moet keuzes maken. Een liefde die zich niet makkelijk laat begrenzen. Soms maken boekbesprekingen iets los waar je geen weerstand aan kunt bieden en is aanschaf van het begeerde de enige oplossing.
Enige tijd geleden bezocht ik het Foam. Na een onderdompeling in het werk van Koos Breukel, Saul Leiter en Sakir Khader bladerde ik nog licht afwezig door het aanbod in de bookshop. Tot ik op een fotocahier stuitte van de mij onbekende fotograaf Vera van Dam getiteld: Dahlia. Een uitgave die zonder inleidende tekst een reeks kleurenfoto’s presenteert waarvan niet meteen duidelijk wordt wat de bedoeling is. De meeste foto’s tonen fragmenten van verschillende auto-interieurs. Delen die niet direct herkenbaar zijn, die door zomers zonlicht worden beschenen en contrasteren met donkere schaduwpartijen. Uit de beelden spreekt een bijzondere aandacht voor het tijdloze materiaal van de bekleding, voor de textuur en de glans. Je moet soms wat langer kijken om te begrijpen wat je ziet. Dat geldt ook voor de jonge vrouwen die in die auto’s in beeld zijn gebracht. Ook zij zijn slechts gedeeltelijk zichtbaar in dezelfde schaduwrijke context. Ook in de details van de vrouwelijke lichaamsvormen gaat de aandacht, naar de oppervlakte, naar de kleding en naar de huid. Doordat de vrouwen op dezelfde manier als het interieur in beeld zijn gebracht, maken ze er op een natuurlijke wijze deel van uit en gaan ze er als vanzelf in op.
In een korte toelichting achterin het boek schrijft Vera van Dam dat ze met dit fotoproject over auto’s en vrouwen een statement wil maken op een terrein dat door mannen vaak als hun domein wordt gezien. Ze realiseerde zich, dat in de beeldvorming rond auto’s en vrouwen, op het gebied van intimiteit en anonimiteit, auto’s net zo individueel en universeel zijn als het vrouwelijk lichaam. “Skin and metal – covering frames to protect our insides from the outside.”
In de bookshop van Foam besloot ik af te zien van de aanschaf van fotoboeken over de exposerende fotografen en kocht een Dahlia, een verrassend en fraai vormgegeven statement.
Misschien verafschuw je ze wel, al dat eindejaarsgedoe met lijstjes van de beste .., Tja er is misschien ook wel wat voor te zeggen om weg te kijken van de ‘beste politicus’, de mooiste kat, de grootste sportman of vrouw of …
Als je een hekel hebt aan al die lijstjes, moet je de volgende link maar niet aanklikken. De link verwijst naar Lensculture met de ‘beste fotoboeken’ van 2024 all over the world. Als je wel klikt, ben je zo een uurtje verder. Kijk maar (wat je doet).
“De gemiddelde leeftijd van de overlevenden van de atoombom is nu 85. Over tien jaar zijn er misschien nog maar een handjevol van ons die als overlevenden uit de eerste hand kunnen getuigen,” zei Terumi Tanaka, medevoorzitter van de Japanse organisatie Nihon Hidankyo, tijdens de uitreiking van de Nobelprijs voor de Vrede in het stadhuis van Oslo, afgelopen dinsdag 10 december. Lees verder … op Magnum
I would like to let you know that you have been selected to exhibit your work at the 3rd B&W Athens Photography Festival which starts on February 22, 2025.
You have been chosen from many remarkable submissions sent from all over the world.
Best regards, Maria Toutoudaki B&W Athens Photography Director
Leuk zo’n bericht voor het einde van 2024, niet meer en niet minder.
Ruim een jaar geleden ontmoette ik Hans Bouma tijdens een cursus ‘BEELDSTIJL&SERIE’. Een van de opdrachten was om in groepjes een kleine studie te maken over stillevens. Natuurlijk kwamen de klassieke -uit lang vervlogen schilderstijden- voorbij, maar gelukkig ook hedendaagse fotografische opvattingen over het stilleven. Een specifiek groepje had als gekozen voor het werk van één van hun clubleden, Hans Bouma. Het was een surrealistische wonderlijke wereld vol met suggesties van beweging en evenwicht. Enige tijd geleden zag ik dat hij een hele maand op Ameland verbleef voor zijn tentoonstelling én om workshops te geven. Ik bedacht dat hij nu misschien wel gelegenheid zou hebben om een (externe) blog te schrijven. Niet alleen omdat ik zijn werk geweldig vind; het zijn gevoelige welhaast poëtische platen waar ook een zekere onbestemdheid in aanwezig is. Ik denk verder dat je van zijn fotografie het nodige kunt leren. Leren over fotografie, maar ook van zijn rust en het geduld dat zijn beelden uitstralen. Ik ben dan ook blij dat hij aan mijn blogverzoek gehoor heeft gegeven. Het spreekt voor zich dat alle getoonde foto’s van zijn hand zijn. Hans, ik dankjewel voor deze fraaie blog!
Sinds 2016 kan ik, vanwege pensioen, mij volop bezighouden met landschapfotografie. Ik probeer daarbij de sfeer van een omgeving vast te leggen. De openheid van een breed strand roept bij mij een heel andere reactie op dan de beslotenheid van een bos met hier en daar een open plek. Op zeker moment ben ik sferen van diverse landschappen gaan nabouwen. Niet heel gedetailleerd maar globaal met nadruk op lichtval, kleur en compositie. De oorsprong is vaak niet meer te herkennen. Het beeld is pas klaar als ik er hetzelfde gevoel bij krijg als lekker in de natuur tot rust komen. Ik hoop met mijn beelden het voorstellingsvermogen van de kijker te prikkelen.
Doorgaans werk ik met schetsboekpapier en plakband. Sinds enige tijd gebruik ik ook een rol achtergrondpapier. De constructies ontstaan zonder vooropgezet plan op de eetkamertafel. Voor de verlichting gebruik ik doorgaans een combinatie van daglicht, kunstlicht en flitslincht.
Niet iedereen is bekend met het fenomeen “Tabletop-fotografie”. Een Nederlandse benaming zou logischer zijn. Tafelblad-fotografie omvat alles wat je op een tafel plaatst en dat fotografeert. Het is dichtbij-fotografie. Het leuke van Table-top fotografie is dat ik in alle rust mijn compositie kan vormgeven. Daarna kan ik volop spelen met verschillende kleuren en achtergronden. De uiteindelijke werken zijn doorgaans 100×70 centimeter groot. Ze zijn geprint op stickerfolie, gelamineerd met matte folie en geplakt op Dibond.
Oorsprong
Enkele jaren geleden ontdekte ik een fotootje dat ik als tienjarige maakte met de Agfa-clack van mijn vader. Tot mijn verrassing heeft die afbeelding veel overeenkomsten met de foto’s die ik nu maak. Ik plakte destijds een boterhamzakje op de plaats van de rolfilm papier. Zo kon ik zien hoe het 6×9 negatief werd belicht. Vervolgens plaatste ik de lens uit het “boxje” van mijn opa in een lensdop. En zette die op de lens van de Agfa-clack. Zo kon ik zien wat scherp of niet scherp op de film kwam.
Tentoonstellingen en workshops
Tijdens het afgelopen jaar heb ik mijn huidige werk op verschillende plekken mogen exposeren. Dat leverde mooie ervaringen. Ik heb genoten van de gesprekken met bezoekers. Bij de abstracte beelden heeft men soms bijzondere associaties. Fantastisch om te ervaren dat ieder die afbeeldingen op eigen wijze ervaart. Tijdens de vele workshoppen die ik mocht houden ontdekten deelnemers hun creatieve mogelijkheden. Met simpele middelen ontstonden prachtige resultaten.
Kijk voor meer informatie op zijn website, of stuur een mail (info@hansbouma.nl) en als je vragen hebt, bel (06 5436 8179) hem.
Curator/Fotograaf Roel Visser selecteerde 124 foto’s uit het werk van de Landelijke Groep Bondsmeesterklasse [BMK] van de Koninklijke Fotobond, het Nederlands Centrum voor Vrije Fotografie.
De BMK viert met deze expositie haar 65 jarig bestaan. Afgelopen mei verscheen in het kader van dit lustrum al het boek ‘BMK, volop in beweging’ met daarin hedendaags werk van de leden. Het boek is tijdens de expositie te koop in de galerie en je kunt het hier digitaal bekijken.
Curator van deze expositie, Roel Visser, maakte vooral furore met zijn foto’s waarin een scherpe kritiek op aspecten van de welvaartsstaat naar voren komt. Hij maakte zeven boeken over documentaire projecten en ‘Hier in Holland’, het fotoboek dat in 2000 uitkwam, vormt daarin het hoogtepunt. Visser won verschillende prijzen, nationaal en internationaal. Hij werkte o.a. voor de Nieuwe Revu en de HP/de Tijd.
De opening van de expositie in Pennings Foundation is op 14 december 15.00 uur door Petra Cardinaal [directeur/bestuur Pennings Foundation], Roel Visser [Curator] en Cora Sens [voorzitter van de Koninklijke Fotobond]. U bent van harte welkom.
Tijdens de expositie worden op zaterdagen lezingen en workshops door BMK-fotografen gegeven. Raadpleeg de BMK website voor de Inhoud en precieze tijden hiervan.
PENNINGS FOUNDATION, Geldropseweg 63, 5611 SE Eindhoven. Openingstijden tijdens de gehele expositie van woensdag t/m zaterdag steeds van 12.00 tot 17.00 uur. Op zondag 15 december is de expositie ook toegankelijk tussen 12.00 en 17.00 uur.
De expositie wordt mede mogelijk gemaakt door Profotonet.
Fotografie kent vele vormen én dient vele doelen. Volgens mij heeft alle fotografie te maken met communicatie. De een communiceert over schoonheid, wat dat dan ook precies kan zijn, een ander stelt het verhalende aspect centraal. Een reclamefotograaf heeft een (heel) ander doel dan de journalist en de autonoom werkende fotograaf is met zijn/haar binnenwereld aan de slag. Een bijzonder doel heeft Marjan Rosendahl met haar fotografie. Hieronder lees je wat ze er zelf over zegt.
“Pas wanneer je het zelf ervaart, besef je hoe kostbaar afscheidsfoto’s kunnen zijn. Om mij verder te ontwikkelen binnen deze bijzondere tak van fotografie, ben ik begin dit jaar begonnen met de opleiding tot Bekwaam Afscheidsfotograaf. Tijdens deze opleiding leer ik niet alleen hoe ik op respectvolle en professionele wijze een uitvaart kan vastleggen, maar ook hoe ik om kan gaan met mensen in rouw.
Om praktijkervaring op te doen en mijn portfolio uit te breiden, heb ik samen met enkele medestudenten een uitvaart in scène gezet. Naast de resultaten van dit project, zijn we dankbaar dat we van nabestaanden toestemming hebben gekregen om foto’s te exposeren die gemaakt zijn tijdens de afscheidsceremonie van hun dierbare.
Tijdens dit evenement is er de mogelijkheid om in een sfeervolle setting met onze partners in troost in gesprek gaan.”
Bij doodGEWOON, een evenement van afscheidsfotografen staan Nikky Hols en Marjan Rosendahl stil bij het leven, verlies en troost. We willen laten zien hoe herinneringen troost kunnen bieden en dat verdriet en afscheid persoonlijk en betekenisvol gemaakt kunnen worden.
Bekijk de fotoexpositie en ontmoet partners in troost, zoals: een rouwbegeleider, uitvaartverzorger en andere professionals die betrokken zijn rondom het afscheid. Kom langs en ontdek hoe ook fotografie bij een afscheid van het leven waardevol kan zijn.
zondag 3 november 2024 van 14.00 – 17.00 uur op locatie: H.Antonius van Padua, Smallestraat 35, 6942 HA Nieuw-Dijk (Didam). De toegang is gratis.
Misschien denk je dat ik ze niet allemaal meer op een rijtje heb staan met deze titel. Niets is minder waar. Overigens heb ik het niet bedacht maar Maurice Hermans. En tot vorige week kende ik die niet. Ik werd erop gewezen door fotograaf/bloglezer/fotovriend Jan Moes die hem gesproken heeft op UNSEEN. Zijn korte introductie maakte me nieuwsgierig en ik vroeg Jan of hij een (zogenamde externe) blog wilde schrijven. En ja, lees hier verder…
En met dank aan Jan Moes. Kijk ook eens op zijn website, je wordt niet teleurgesteld is mijn overtuiging.
Waar een bezoek aan UNSEEN voor velen start bij de presentaties van de fotogalleries in De Gashouder, begint die van mij steevast bij de Bookmarket. In de Bookmarket is een grote verzameling van internationale bookpublishers te zien. Ik richt mij dan vooral op de publishers die v.w.b. de boekontwerpen vernieuwend zijn.
Zo werd mijn aandacht dit jaar getrokken door de stand van BUY MY DARLINGS, deze Publisher is bekend van het werk van o.a. Martijn van de Griendt.
Ik kwam daar in gesprek met Maurice Hermans over zijn boek OO OO AA. (ONONTKOOMBAAR zonder klinkers, die als het ware een kreet vormen).
‘De grijsaard moet de zwartharige niet begraven’, luidt het gezegde. Wanneer er sprake is van onaanvaardbaar verlies, in het geval van de dood of zelfmoord van een jong kind, blijven de achterblijvers achter met grote vragen.
Maurice verloor op 8-jarige leeftijd zijn moeder aan suïcide en 5 jaar geleden overleed zijn toen 12-jarige zoon aan een hersenbloeding.
Met rauwe en emotionele foto’s van het gezin, het leven van zijn zoon en foto’s van zijn moeder, neemt Maurice je op een zeer indringende en persoonlijke manier mee in de verwerking van het verlies binnen het gezin. Hoe het verlies van zijn zoon het verlies van zijn moeder opnieuw tot leven bracht.
Naast de foto’s bestaat het boek uit teksten over verlies door schrijver Anton Dautzenberg en 340 WhatsApp berichten van vrienden en familie.
In het boek geeft Maurice je een intieme inkijk in het onaanvaardbare verlies van zowel zijn moeder als zijn zoon.
Maurice vertelt mij dat het boek mede is gemaakt om een opening te geven om verlies van dierbaren gemakkelijk te maken. Het maken van het boek heeft 4 jaar in beslag genomen.
De katernen in het boek zijn uitklapbaar, waardoor de verhaallijnen van het boek in elkaar opgaan, geheel in overeenstemming met wat Maurice wil vertellen, het verdriet en verlies van zijn moeder en zoon.
Het boek is een poëtische en confronterende fotografische reis door rouw en verlies die een aanzet kan geven tot verwerking.
geen verhaal zonder foto, NYC young love | Peter van Tuijl
In veel fotoclubs is het een (goed) gebruik om bijvoorbeeld elke maand de beste foto te kiezen. Iedereen mag een stem uitbrengen en de winnaar krijgt als prijs de ‘eer van de eeuwige roem. Niets op tegen. Toch is er veel te zeggen voor het bespreken van de foto vooraf. Eric Veth, secretaris van fotoclub Twente, stuurde me de daarover een interessante brief.
Misschien een idee ook voor jullie fotoclub
We houden wedstrijden omdat wij mensen, naast het bezit van vele andere eigenschappen, in meer of mindere mate ook graag wedijveren met onze medemens en omdat we in het algemeen leergierig zijn. We willen weten waar we staan in de commune en we willen ons verbeteren.
Wedstrijden trekken wereldwijd een groot publiek, of het nu om sport gaat of om het Perfecte Plaatje, we willen meedoen of ernaar kijken en als mogelijk er ook wat van opsteken.
Sommige “wedstrijden” worden vooral gehouden of gespeeld om er beter van te worden (financieel), je beter te voelen (conditie/kunde) en om er wat van te leren. En vaak ook voor de gezelligheid. Bijna alle amateurwedstrijden, op welk gebied dan ook, bieden de deelnemer een gevoel van “erbij horen” en dat zorgt er weer voor dat je ook beter in je vel zit.
In de fotografie zijn de “wedstrijden” eerder “opdrachten”. Je krijgt een thema en daar moet je wat van maken. Soms is er helemaal geen jury maar wordt er alleen een bespreking gehouden van de ingezonden foto’s. Die bespreking kan je echter ook opvatten als een jurering. Je foto wordt beoordeeld op inhoud, compositie, techniek, originaliteit en verder is de persoonlijk smaak/voorkeur van de bespreker/jury niet onbelangrijk. Als de bespreker het goed doet en de fotograaf open staat voor tips en raadgevingen dan zijn dit soort besprekingen of jureringen de beste momenten om wat te leren.
Toch geldt voor mij dat jureringen zonder bespreking maar met punten ook belangrijk zijn. Je kan in het algemeen de “winnende” foto’s bekijken en vergelijken met je eigen geknutsel. Dat zijn leerzame momenten. Je doet inspiratie op, ziet andere technieken en spannende composities.
Binnen onze Fotoclub Twente krijgen we iedere maand een opdracht, die op 3e zaterdag van de maand besproken wordt. Gemiddeld krijgen we daarvoor 20 tot 30 foto’s binnen en zijn bij de bespreking ook 20 tot 30 leden aanwezig. Door de bespreking ontstaan er ook positieve discussies en komen leden met tips en ideeën. Er worden geen punten gegeven. Maar…, 3 weken later krijgen alle leden de foto’s van de vorige maand in een Power Point gemaild en kunnen ze aan die foto’s punten toekennen. 3, 2 of 1 punt voor de naar hun smaak beste foto’s.
Bijna altijd komen de beste foto’s op deze manier boven drijven en krijgen 10 tot 15 anderen ook punten waardoor ze weten waar ze staan. Dit werkt binnen onze club uitstekend en zorgt voor een gezonde competitie waarin de leden zich proberen te verbeteren. Nu bestaat onze club uit zowel gevorderde fotografen als ook uit mensen die net een camera hebben gekocht en nog veel moeten/willen leren. Door deze manier van “jureren” zien we vaak al op korte termijn verbeteringen bij de nieuwkomers.
Ja, voor mij is een (vorm van) wedstrijd wel degelijk zinvol.
