Het was al een eer op zich: één van de 48 geselecteerde foto’s te zijn voor de Apeldoorn PHOTO Award. De eerste prijs werd het niet, maar daar kan ik heel goed mee leven. Zeker omdat de prijswinnende foto’s, als je het mij vraagt, bijzonder sterk waren, soms vooral esthetisch maar vaker inhoudelijk.
Bovendien was de Award-avond erg geslaagd. Het is en blijft bijzonder hoe Jan Dirk van der Burg een half uur lang een boeiende ‘lezing’ gaf over zijn ‘sporen’-foto’s. Hij betwijfelde hardop of hij met zijn eigen werk wel in de prijzen zou zijn gevallen. Heerlijk zo’n humoristische en relativerende talkshow, alhoewel veel van zijn ideeën wat mij betreft juist wél prijswinnend zijn.
Mijn complimenten aan de organisatie, de juryleden en natuurlijk de prijswinnaars!
Organisatie, juryleden en de PRIJSWINNAARS
In de mail lees ik: “Op woensdag 28 oktober kreeg de eerste Apeldoorn Photo Award in GIGANT een feestelijke afsluiting. Presentator Bart van Uitert leidde ons door de avond. Sabien zorgde voor mooie muziek en voormalig Fotograaf des Vaderlands Jan Dirk van der Burg bracht met zijn hilarische kijk op het thema ‘Sporen’ veel gelach.”
Winnaar PUBLIEKSPRIJS Danique Menke met als titel Adem van de berg
De vakjury, onder leiding van Maarten Corbijn, koos de beste foto in drie categorieën. Het publiek bepaalde wie de Publieksprijs won. De winnaars van de Apeldoorn Photo Award 2026 zijn:
Natuur in beweging: Frank Hoogeboom
Het menselijk spoor: Lucia Berg
Stille getuigen: Pascale Hustings
Publieksprijs: Danique Menke
Alle prijswinnaars, van harte gefeliciteerd en dank ook aan de organisatie van Aperdoorn PHOTO Award voor deze mooie eerste wedstrijd. In 2028 de volgende werd ons verzekerd!
De vakjury bestond uit voorzitter Maarten Corbijn en de juryleden Gijs Wanders, Diana Bokje, Jurgen Onland en Mirjam Huisman. Goed gedaan (wat mij betreft).
In de straten van Amsterdam ligt een doorlopend, ongeschreven toneelstuk verscholen. Geen geregisseerd script, maar een rauw, eigentijds schouwspel waarin de voorbijganger onbewust transformeert tot acteur. Deze expositie vangt de stad in haar puurste vorm tussen 2024 en 2026. Gevangen in contrastrijk zwart-wit; foto’s die soms schuren, maar altijd de ziel raken. De mens staat hierin onomstotelijk centraal.
De fotograaf observeert Amsterdam als een levend decor vol toevallige choreografieën. Soms treedt een personage plotseling krachtig op de voorgrond. Zoals de jonge vrouw in een ‘Chess’-shirt, die als een koningin over haar Amsterdamse schaakbord heerst. Of de kok van Nam Kee, die achter de ruit met grote precisie de laatste hand legt aan zijn oesters. Elders, op het Rembrandtplein, ontmoeten twee jonge geliefden elkaar bij een elektriciteitshuisje, gadegeslagen door de geschilderde blik van Rembrandt zelf, een ontmoeting over de grenzen van de tijd heen.
Hoewel de ongepolijste sfeer een subtiele echo vormt met de naoorlogse straatfotografie van Ed van der Elsken, is dit werk geen nostalgische terugblik. Het is een poëtisch, actueel document van de huidige tijdgeest. Een uitnodiging om stil te staan bij de magie van het alledaagse.
FotoKabinet is een initiatief van Oerkroeg Schiller samen met het OFKC. De groep, die ervaring heeft met het exposeren in een museale omgeving, ziet het als een uitdaging om binnen de sfeer van een kroeg mooie exposities te realiseren. Het OFKC bestaat uit fotografen en kunstenaars die al dan niet beroepsmatig werkzaam zijn. Ieder lid heeft zijn of haar eigen specialisatie en werkt vanuit eigen interesse.
FotoKabinet Oerkroeg Schiller, Prinsenstraat 4, 7121 AG Aalten
Dit kwam ik tegen op LinkedIn. Lijkt me echt heel erg de moeite waard. Allerlei activiteiten die met fotoboeken te maken hebben, door het hele land verspreid (nou ja het hele, maar wel veel!). Waarschijnlijk zit er ook wel iets voor jou bij….
Van 25 november tot en met 12 december 2026 coördineert FOTODOK de eerste editie van de Fotoboekenweek: een landelijk evenement dat het fotoboek zichtbaar, toegankelijk en bespreekbaar maakt voor iedereen.
Mijn vrouw zit in de lappenmand. Nou ja, lappenmand is te veel gezegd. Ze heeft een voetoperatie ondergaan, niets ernstigs, en over zes weken is ze weer kwiek en vief. Ik ben nu onbezoldigd mantelzorger van een gezond iemand, in deeltijd welteverstaan. En ik denk nu al: ‘Help, ik kom niet toe aan mijn eigen dingen.’
De fotograaf die de drukte van zorgtaken op een geweldig grappige manier in beeld brengt, is Olga Steinepreis. Grappig, maar ook met een serieuze toon die aandacht vraagt voor al die jonge vrouwen die heden ten dage vele ballen in de lucht moeten houden. Ik zie het binnen mijn eigen familie. Zie de aandacht voor deze jonge fotograaf dan ook als een klein eerbetoon aan ieder van hen.
Olga Steinepreis is beeldend kunstenaar en fotograaf. Ze is in 1981 in de voormalige USSR geboren en woont en werkt in Duitsland. Ze is afgestudeerd als ingenieur en maakte computerondersteunde ontwerpen voordat ze fotografie en kunst ging studeren.
In haar werk maakt ze gebruik van fotografie en digitale manipulatie. De thema’s die ze aansnijdt zijn onder andere moederschap, kindertijd, genderrollen en identiteit. In haar werk zie je veelal de lach, maar niet zonder een serieuze ondertoon over de ‘rollen’ die ze behandelt.
Kijk zeker eens op haar website. De serie ‘Mijn moeder werkt niet’ was de aanleiding voor deze blog, maar ook de serie ‘Ongebroken grenzen’ vind ik een vondst. In die laatste serie zie je dat het vormelijke in de fotografie enorm kan bijdragen aan de inhoud, zonder dat het een kunstje wordt.
De woorden van een bekend cabaretier en woordkunstenaar uit die plaats. Het gebeurde echter niet in Almelo maar in Enschede, preciezer gezegd in Galerie OBJEKTIEF. Almeloër Rob ten Tusscher heeft dit jaar een respectabele leeftijd bereikt en is onder andere dertien jaar bestuurslid en curator van de Galerie. Een reden om hem nu eens in het zonnetje te zetten met een solo-expositie van zijn werk. Werk dat in de afgelopen vijftig jaar gemaakt werd.
Afgelopen zondag was het zover en ik mocht een openingswoordje doen. Zijn kwaliteiten als fotograaf heb ik breed uitgemeten. Wat te denken van 3300 FIAP acceptatie en nog eens bijna 3500 voor de Amerikaanse Federatie voor fotografie. Het zou mij niet verbazen als hij meer dan een paar miljoen foto’s in de afgelopen vijftig jaar heeft gemaakt, in een breed spectrum van onderwerpen en thema’s. Enfin na mijn verhaal waren de veren wel op. Zonder de slijmjurk uit te hangen: Rob heeft zo’n hommage dik verdiend. Het was dan ook bijziender fijn dat heel veel fotografen en fotovrienden naar de galerie waren gekomen om met hem een toost uit te brengen op het leven én de fotografie.
Enfin, ga kijken want de expositie is nog te bezoeken tot 20 november 2026 in OBJEKTIEF (Walstraat 33, Enschede | open woensdag t/m zaterdag van 12.30 tot 17.00 uur.
Ik had bedacht dat ‘van korrel tot pixel’ een aardige metafoor zou zijn om het toespraakje aan op te hangen. Rob heeft met allerlei camera’s gewerkt van platencamera’s tot de meest kleine pietepeuterige toe. In het kader van die titel was ik van plan om stil te staan bij de fotografie over 25 jaar. Hoe ziet de fotografie er in 2050 uit. Echter, toen ik Rob afsluitende woorden van lof had toegezwaaid, was ik deze wat beschouwende vraag totaal vergeten. Ik had ook niet de illusie dat die op die middag beantwoord zou worden. Dat neemt niet weg dat ik eigenlijk benieuwd ben naar beschouwingen van anderen. Het kunnen bijna geen kant-en-klare antwoorden zijn, maar een klein futuristisch inkijkje zou heel welkom zijn.
Mijn vraag is …. Wie pakt de handschoen op om dit via een blog met ons te delen. Stuur de blog van pakweg 300 woorden naar me toe (info@fotopetervantuijl.nl) en ik zal deze met plezier plaatsen. En wie weet, is het animo zo groot dat de toekomst via een reeks van blogs tot ons komt. Dank alvast …
MIJN MIJMERINGEN OVER 2050 … een poging
Als we kijken naar de sprong van analoge korrel naar digitale pixel, dan staat ons in 2050 ongetwijfeld een revolutie te wachten.
De camera zoals we die nu kennen – een body met een glazen objectief – is tegen die tijd waarschijnlijk een nostalgisch verzamelobject. Ik hoop niet dat we allemaal brillen dragen met ingebouwde film-en fotoapparatuur. Maar misschien draagt de hele wereld contactlenzen of hebben we een chip in een oor en worden de beelden rechtstreeks naar een eigen platform gestuurd. Knipperen met de ogen betekent bewerken en in de neus knijpen ‘deleten’.
De grootste verandering zit, denk ik, in de betekenis van ‘echtheid’. Nu al twijfelen we aan beelden en zelfs woorden lijken een onbetrouwbare bondgenoot te zijn. In een wereld waarin kunstmatige intelligentie elke denkbare realiteit in een fractie van een seconde kan genereren, verschuift de waarde van fotografie. De pure, onbewerkte registratie van het hier en nu wordt schaarser en daardoor juist waardevoller dan ooit.
De persoonlijke fotografie, datgene wat ons drijft, waar we verdrietig of juist blij van worden, worden de ultieme bewaarders van de menselijke waarheid. Althans dat hoop ik…
De techniek lijkt me onbegrensd, misschien worden foto’s wel driedimensionaal in een fluïdum weergegeven.
De korrel werd in de afgelopen 25 jaar de pixel, misschien wordt de pixel wel een vloeibare beleving … Maar misschien, heel misschien is er heel weinig veranderd en zijn we gewoon nog steeds blij met een stukje papier van 20 x 30 cm waarop een beeld staat of een scherm met een foto of met die grote afdruk in het museum.
Machiel Zwarts, een zeer gerespecteerd neuroloog, weliswaar met pensioen, brengt een nieuw fotoboek uit. Machiel is ook een gepassioneerde vrijetijdsfotograaf en verdiept zich al enkele jaren in de microscopische wereld van zouten en maakt daarvan foto’s die een eigen verbeeldingswereld oproepen.
Hij bracht al eerder een koffietafelboek uit, fors van afmeting en in een beperkte oplage. Hij maakt nu een volgende stap om zijn werk onder een groter publiek te brengen. In zijn nieuwe boek Koikuchi, deelt hij ongeveer 100 adembenemende microscopische foto’s van soja-zoutkristallen.
De subtitel luidt: Knielen in het zout. De uitdrukking ‘knielen in het zout’ stond vroeger voor een pijnlijke straf. Geen zorgen, Machiel deelt absoluut geen lijfstraffen uit, integendeel! Hij nodigt ons uit voor een andere vorm van knielen. Een buiging van respect en voor de pure verwondering van de verborgen schoonheid van de natuur. Door zijn microscoop en cameralens veranderen zouten in een spectaculair landschap, vol fascinerende structuren en abstracties. Het is een visuele ontdekkingsreis die je hersenen gegarandeerd op een positieve manier prikkelt. En uit zijn eerste boek weet ik dat de foto’s tot heel veel verbeelding kunnen leiden.
microscopisch beeld uit het eerste boek KRISTALLENTUIJN van Machiel Zwarts
Het nieuwe boek verdient een mooie druk en bindwijze. Machiel wil graag de Japanse bindwijze omdat het past in de sfeer van de inhoud van het boek.
Via Voordekunst loopt er momenteel een crowdfundingcampagne om het fotoboek te realiseren. Een prachtig bezit of cadeau voor iedereen die houdt van fotografie en kunst. Het boek verschijnt naar verwachting in december 2026.
Nee, het is geen koeterwaals of geheimschrift, gewoon een tekst zonder klinkers. Waarom, omdat ik niet vraag of je wilt gaan stemmen voor mijn foto.
Wel attentie voor de 48 foto’s die op de lionglist staan van de Apeldoorn Photo Award. Ze dingen mee naar de publikesprijs. Er zijn ruim 450 foto’s ingezonden en die zijn, in drie themacategorieën, gejureerd door fotografiedeskundigen onder leiding van fotograaf Maarten Corbijn. In elk van die drie categorieén wordt door de jury een prijs toegekend. Over de publieksprijs gaat, zoals het hoort, het publiek en daarvoor is jouw stem van belang. De publieksprijs is fors, maar bovendien mag de winnaar ook volgend jaar een mooie tentoonstelling maken. En wie wil dat niet? Ik in ieder geval wel…
Bekijk de foto’s zou ik zeggen en laat je hart en hoofd spreken. En ja, misschien krijg ik er nog wel een stemmetje bij.
Stemmen kan en mag op de expositie in het Gemeentehuis van Apeldoorn of stem online via de website. Er is ook nog een aardige prijs voor degene die voorspelt welke foto de winnaar wordt. .
Een expositie van fotograaf Bettina Hogeweg in het FOTOkabinet Schiller in Aalten.
Van 8 oktober tot 12 november 2026
Wat de fotograaf er zelf over zegt:
“Hoe is het om in deze tijd een meisje te zijn?
Als ouders van nu weten we nog hoe onze eigen jeugd voelde. Wij onthielden de telefoonnummers van onze vriendjes uit ons hoofd. We zaten op de achterbank van de auto zonder autogordel of iPad, maar met een papieren kaart op schoot. We speelden eindeloos buiten tot de lantaarnpalen aangingen, volledig onbereikbaar voor onze ouders. We schreven brieven en Barbie bestond alleen als pop. Onze herinneringen zijn analoog en geven een bijzonder gevoel van nostalgie.
Hoe anders is het nu.
Deze fotoserie gaat over Eline, ze werd geboren in 2021, generatie alpha. Haar eerste levensmaanden stonden in het teken van de lockdown; een wereld die tot stilstand was gekomen. Haar babytijd speelde zich af in een kleine, geborgen omgeving, waarbij de buitenwereld op afstand bleef.
Nu is ze vijf jaar oud. De muren van de lockdown zijn verdwenen, maar er is een intense, digitale realiteit voor in de plaats gekomen. Ze groeit op in een wereld die nooit slaapt. Een wereld vol algoritmes en de constante blauwe gloed van beeldschermen die vechten om haar aandacht. Waar wij vroeger klaagden over verveling, krijgt haar generatie te maken met overprikkeling en de verleiding van scrollen, influencers en een eindeloze informatiestroom. Ze weten niet beter dan dat de wereld uit beeldschermen bestaat, dat sociale interactie online gebeurt en dat je soms moet vechten om de aandacht van je ouders, omdat ook zij de verleiding van hun telefoon niet kunnen weerstaan.
Te midden van die grote, flitsende buitenwereld zit haar leven nu nog vol met de pure magie van het opgroeien als meisje. Haar belevingswereld is gevuld met glitter, eenhoorns, de fantasie van prinsessen en de prille, spannende fase van de eerste vriendschappen op het schoolplein.
Deze fotografieserie documenteert haar dagelijkse leven in dit moderne spanningsveld. Het verbeeldt de uitdagingen van de kindertijd van haar generatie: van de lol van het spelen in de modder tot de stille verwondering over de wereld. En daarnaast het contrast met de momenten waarop ze opgaat in de digitale wereld. En de hoop dat zij, en haar generatie, ooit met eenzelfde gevoel van nostalgie op hun jeugd terug kunnen kijken.
Een portret van een vijfjarig meisje dat balanceert tussen de analoge magie van het opgroeien in de digitale ruis van de 21e eeuw”
Afgelopen weekend was er weer de jaarlijkse expositie van DE HUISKAMER, een fotografencollectief met toppers. Inhoudelijk vormt deze groep de ’top of the bill’ als het gaat om eigentijdse beelden met een persoonlijke visie. Sinds een aantal jaren exposeren ze in de sfeervolle en museale Lambertuskerk in Raamsdonk. Ik heb het gemist; zaterdag had ik zelf een fotografische opdracht en de zondag had ik ‘familiedag’, zoiets als papadag maar dan voor heel de familie.
Enkele fotovrienden maken deel uit van dit illustere gezelschap en gelukkig kreeg ik nog wat filmpjes toegestuurd en enkele foto’s van het geëxposeerde werk. Bij het zien daarvan jammerde ik nog een tijdje door over het gemiste van al dat ‘fraais’, maar toen ik de foto van Ton Wolswijk zag, gingen mijn ogen echt wagenwijd open. Juist dit portret trof me ten diepste. Het is het punctum van Roland Barthes. Deze Franse filosoof en literatuur- (en fotografie)theoreticus schreef twee boeken over fotografie waarin hij het onderscheid maakt tussen het studium en het punctum in een foto. Het studium is dat wat de foito toont en je kunt begrijpen door kennis, interesse, context en je ‘gezonde verstand’. Het punctum daarentegen is het element in de foto dat je diep raakt. Door de foto krijg je een steek, een klap die niet beredeneerd is maar gevoelsmatig. Je valt er bijna van om…
De foto van Ton Wolswijk is voor mij ‘één en al ‘ punctum!
Zelf zegt ze daarover: “Soms schieten woorden tekort. Je slaat de krant open en leest het zoveelste bericht over misbruik, verwaarlozing of geweld tegen jonge meisjes en vrouwen. Het roept een machteloze woede op, een knoop in je maag die zich maar moeilijk laat omschrijven. Hoe is dit mogelijk in een ontwikkeld land als het onze?”
Waar woorden verstommen in ongeloof, begint de kunst van Ton Wolswijk. Want dit werk is meer dan alleen fotografie. Met naald en draad doorbreekt zij de passiviteit van de toeschouwer. Door letterlijk op haar foto’s te borduren, voegt ze een voelbare, rauwe laag toe aan de werkelijkheid. Het beeld van het jonge meisje met de dichtgenaaide ogen en mond komt keihard binnen. Het is een angstaanjagend symbool voor de ultieme onmacht; het niet kunnen, mogen of durven zien, en het monddood gemaakt zijn.
Wolswijk vangt het diepe verdriet en de maatschappelijke woede niet in een schreeuw, maar in een indringende, tastbare stilte die je dwingt om écht te kijken. Dank dat zij haar woorden en vooral haar beeld/kunstwerk beschikbaar stelde voor de publicaatie op deze blog.
ik ben blij dat ik het eindelijk durfde: mijn web-hosting verhuizen
Soms blijf je ergens veel te lang hangen. Ken je dat? Je hebt die ene favoriete spijkerbroek vol gaten. Of je blijft 15 jaar trouw aan dezelfde internetprovider (laten we ze voor het gemak ‘Provider X’ noemen). Waarom? Vooral omdat ik erg tegen de verhuizing opzag.
misschien moet ik ook wel een tijdje ‘op straat’ gaan wonen … | Malaga Peter van Tuijl
Mijn hele digitale hebben en houden moest over naar het andere ‘huis’. Websites, e-mails, databases. Ik zag het al helemaal voor me: een digitale verhuiswagen die halverwege de snelweg al mijn kostbare bestanden zou verliezen. Alsof je favoriete servies in duizend stukjes op het asfalt ligt. Dus stelde ik het uit. Jarenlang.
De angst voor de klik
Als fotograaf herkennen de meesten van ons een ‘zekere angst’ of het wel gaat lukken. Het goede moment kiezen, de situatie de baas te zijn of net dat wolkje op de goede plaats in het beeld te hebben. De vinger, althans mijn vinger, zweeft regelmatig boven de ontspanknop, nu.. nee toch even wachten. Angst is een te groot woord, laten we het op twijfel houden. Wat als de foto niet scherp is of iemand net zijn ogen dicht heeft, of de kerktoren net boven het hoofd uittorent.
Diezelfde faalangst voelde ik bij de overstap van de ene naar de andere provider. Wat als mijn websites urenlang op zwart gingen, of erger stuk zou gaan en niet meer tot leven gewekt kon worden? Wat als al mijn e-mails in een zwart gat verdwenen of weet ik wat er allemaal fout kan gaan? Spoiler alert: dat gebeurde dus allemaal niet.
De verhuisploeg van CLOUD86
Uiteindelijk nam ik de gok en stapte over naar CLOUD86. En eerlijk? Ik had dit jaren eerder moeten doen.
De verhuizing was zeker geen gedoe dat ik zelf met zware verhuisdozen moest sjouwen. Het voelde alsof er een professioneel verhuisteam voor de deur stond. Ze namen alles uit handen, zelfs het kleinste serviesgoed werd in dozen gedaan. De begeleiding bij de verhuizing was fantastisch.
Geen onpersoonlijke chatrobots, maar persoonlijk contact. Mensen die de tijd namen om alles net even helemaal oké te maken. Niet dagen wachten op een antwoord, maar vrijwel meteen een reactie via de e-mail waarmee ik verder kon. Zelfs de voor mij ingewikkelde verbindingen met andere programma’s op mijn PC en laptop lopen nu zoals ze nooit anders hebben gedaan. Het is alsof je een nieuw gekochte lens op je camera ‘schroeft’ en meteen vlinders in je buik voelt bij de eerste foto’s.
Wat leverde deze hele operatie mij op?
Minder kosten: Mijn portemonnee is én blijft was voller.
Meer snelheid: Mijn websites vliegen drie keer zo snel over het internet.
En geen stress tijdens de verhuizing: In een dag was het gepiept en nog een dagje wat vinkjes zetten en alles werkt gewoon.
er wordt veel voor je geregeld, je kunt het gerust aan de professionals overlaten | Luik Peter van Tuijl
Soms wacht je te lang met dingen omdat je bang bent voor de grote operatie. Maar achteraf gezien was het ‘een klein kunstje’. Een goede foto maken voor aan de muur of in je boek duurt soms langer en als jij ook al 15 jaar digitaal stof aan het happen bent bij je oude provider, neem dan van mij aan: durf die klik te maken. Cloud86, Nederlands in hart-en nieren, vind ik echt een aanrader.
Voor als je wilt kijken en lezen, klik hier. De rauwheid, het dagelijks ritme van een stad die zichzelf verloren heeft. Tegelijkertijd ontmoet je de cultuur van toen en nu.
Mijn kleindochter is gek op paarden, ze heeft van jongs af rijles en sinds kort heeft ze een eigen paard. Dior, van zakcentjes, werk en gekregen envelopjes bij elkaar gespaard. En waarschijnlijk is er links of rechts ook nog wel ‘gecrowfund’. Ze is beretrots op haar Dior, ondanks dat het modehuis met die naam niet als meest milieuvriendelijk of duurzaam bekend staat.
Vandaag kwam ik een modefotograaf tegen die ook paardenfotograaf is. Een niet gebruikelijke combinatie. Maar het toeval met Dior, het paard van mijn kleindochter dringt zich op.
Met ‘Dior van mijn kleindochter’ in het achterhoofd presenteer ik graag Donna Demari in deze blog. Een naam overigens met een heerlijk ritme, typisch Italiaans, nog afgezien van de alliteratie.
Ze begon haar professionele carrière al op 19-jarige leeftijd in Milaan.
Haar foto’s staan wereldwijd in bekende modebladen onder andere in de Britse, Italiaanse en Duitse Vogue. Ze heeft veel gewerkt met legendarische topmodellen, waaronder Kate Moss, Tyra Banks en Heidi Klum
In 2006 kreeg ze de opdracht om de wedstrijdpaarden van de baas van het kledingmerk Anthropologie te fotograferen. Dit veranderde haar carrière flink en werd de focus niet uitsluitend meer op mode- en kunstfotografie gericht. Ze is nu bekend geworden door haar prachtige, vaak zwart-witte (kunst)foto’s van paarden. Haar foto’s zijn in meerdere boeken gepubliceerd en hangen in kunstgalerieën, all over the world.
De benadering van de paardenfoto’s en de modefoto’s hebben overeenkomsten. Hte zijn niet de gelikte foto’s die je zou vaak ziet. Zij heeft de gave om bij de modefoto’s iets van het dagelijkse toe te voegen waardoor ze ook wat intiemer aanvoelen als de glamour beelden die je vaak ziet. Bij de foto’s van de paarden vind ik de afsnijdingen en de keuze voor het kader én het moment heel erg lekker. Daarmee wordt gevoelsmatig een soort essentie op het beeld geplakt. Het paard wordt verheerlijkt.
Kijk hier op haar sites, je pendelt met gemak tussen de mode en de paarden.
Apeldoorn PHOTO AWARD 2026 staat in het teken van sporen. Het was mogelijk, tot 31 juli, om hiervoor in te zenden.
Er zijn drie categorieën, natuur in beweging, het menselijk spoor en stille getuigen. Mijn inzending betrof stille getuigen.
En ja, ik behoor zoals dat netjes in de e-mail staat tot de genomineerden op de longlist. Uit 432 inzendingen zijn per categorie 30 werken geselecteerd die van 29 september tot 26 oktober geëxposeerd worden in het gemeentehuis van Apeldoorn. De vakjury maakt van elke categorie nog een shortlist… dat zijn de kanshebbers voor een van de fraaie prijzen. Tijdens de expositie van de longlist kan het publiek stemmen en daar komt nog een publiekswinnaar uit. Of mijn foto deel uitmaakt van die vier toffe prijzen is nog maar de vraag. Ik reken nergens op, ben nu al wel tevreden en content.
Zomaar een prikkelende én ontwapenende opmerking van Ed van der Elsken …
„Kijk niet zo chagrijnig, schat”
Eigenlijk gaat mijn boek daarover, maar eigenlijk ook weer niet.
Van der Elsken keek naar een stad die nooit stilstaat. Of dat Parijs of Tokio was, maakte hem niet uit. In Amsterdam, die hij beschouwde als zijn stad, slenterde hij zijn hele leven. Hij keek niet zozeer naar de formele situaties, maar veel meer naar een werkelijkheid die zich als een theater toont. Daarmee wordt de straat een belevingswereld en geen feiten weergave.
De rauwe rafelranden van de Zeedijk, de verliefde stelletjes die de rest van de wereld vergeten, de brutale blik van de jeugd die de straat opeist alsof het hun eigen slaapkamer is. Net zoals het naoorlogse Amsterdam voor van der Elsken een theater was, heb ik geluisterd naar de verhalen van nu. Naar de Amsterdammers gekeken, zijnde de acteurs die zonder tekst hun eigen theater vorm geven, nog steeds.
Geïnspireerd door de expositie van Van der Elsken in het Rijksmuseum keek ik opnieuw naar mijn eigen werk. Het resultaat is een selectie Amsterdamse beelden uit 2024-2026. Het curatorproces deed ik niet alleen; ik ging de discussie aan met allesweter Constantijn Severijn. Een waardevolle sparringpartner, maar de fotograaf behoudt altijd het laatste woord. Dus Constantijn: bedankt, maar ik ga weer solo. Wie het cryptische spel in deze tekst doorziet, verdient absoluut een griffel.
HARD COVER boek LIFE 020 | 26 DOE NORMAAL
In het nawoord van het boek schreef ik …
doe vooral niet (te) normaal
Het vreemde, het surrealistische, het alledaagse Amsterdam van de periode 2024–2026 bleek een theater waarin de ‘oude’ regisseur ontbreekt, maar het toneel onverstoorbaar doorspeelt.
Nu de foto’s hun definitieve plek op dit papier hebben gevonden, blijft de stad buiten gewoon doorrazen. De fluisterstille bakfietsen zoeven verder over de klinkers, de toeristen roeren zich nog steeds luidruchtig en de kleine liefdevolle momenten blijven je bekoren. De straten stromen vol en lopen weer leeg, als een perpetuum mobile.
Tijdens het maken van dit boek heb ik gemerkt dat de geest van Ed van der Elsken nooit echt uit de stegen en over de grachten is verdwenen. De decors zijn gemoderniseerd, de mode is veranderd, maar de hartslag van Amsterdam is onveranderd rauw en teder tegelijk.
Het ‘normaal’ waar we zo vaak toe worden opgeroepen, bleek ook de afgelopen jaren een rekbaar begrip. De gewone mensen en ook de excentriekelingen. de ogenschijnlijke normale situaties en ook de abnormale gebeurtenissen zijn ook nu nog de wezenlijke fundamenten van deze stad. Zij bewijzen dat rafelranden niet verdwijnen, maar zich hooguit anders voordoen.
Zwart-wit fotografie filtert de ruis van de moderne tijd en brengt het beeldend naar de essentie die van der Elsken ving. Naar de blik, de houding, de onderlinge spanning en de verstilling. Dit boek is geen kopie of na-aperij van van der Elskens erfenis. Het wil zeker ook niet in verhouding daarmee staan. In alle bescheidenheid, het is mijn werk kijkend naar de straat van nu en naar de wat onverwachte, vreemde situaties. Én met de fotografie van van der Elsken als inspirerend idee in mijn achterhoofd.
Met dank aan de acteurs van de stad, die onbewust hun rol hebben gespeeld in mijn theater van de straat. Aan hen wil ik zeggen: blijf dwalen, blijf liefhebben, blijf mopperen, blijf eigenzinnig en doe vooral niet (te) normaal.
Ik maakte het boek voor mijzelf, 85 foto gedrukt in boek van 180 pagina’s, 300 x 300 mm met hardcover gedrukt bij mijn huisdrukker uit Groningen, RussellPrint. Zo’n koffietafelboek is met de huidige prijsstelling van papier en inkt welhaast te duur voor een grote productie. Als je (toch) een indruk van het boek wilt krijgen kun je hier een stuk of vijfendertig pagina’s bekijken.
Voor de zomervakantie kreeg ik een mail van Jeu Velmans, webbeheerder van Fotoclub Venlo. De club bestaat al 103 jaar. Maar goed de mail ging ergens anders over. Hij schreef dat de club een echte columnist in de gelederen heeft. Eentje die geen blad voor zijn mond neemt en niet spreekt met meel erin. Een kritisch geluid om de leden scherp en fris te houden is nooit weg. Bovendien past dat zeker bij een honderdjarige, maar wellicht bij elke club. Mijn interesse was gewekt en mijn vraag was of Joost (ja, zo heet hij echt) een keer zijn clubcolumn hier als externe blog wilde publiceren.
Nou daar komt hij dan … Joost mag het weten!
Foto’s bespreken: sfeervol bullshitten ?
Nou, maar goed dat Henri Cartier-Bresson (hoe zou jouw foto in kleur zijn?), Martin Parr (die kleuren kunnen ook wel wat minder) en Ansel Adams (wel veel van ’t zelfde, hè) geen lid van een fotoclub zijn, dan hadden ze een probleem.
Eentje maar?
De Amerikaanse fotograaf Bruce Barnbaum schrijft in zijn boek The Art of Photography: ‘Als je lid wil worden van een fotoclub kijk dan eerst of ze zich bezig houden met compositieregels en of ze meedoen met fotowedstrijden. Is dat zo word dan geen lid.’
Dit is natuurlijk nogal kort door de bocht, vooral als je naar zijn foto’s kijkt want die zijn perfect gecomponeerd!
Foto’s bespreken is uiteraard meer dan de som van allerhande regeltjes. Zou dat wel zo zijn dan zouden de mensen die boeken schijven over foto’s bespreken altijd goud moeten scoren want zij weten tenslotte hoe het heurt.
Maak eens een foto die tegen alle regels in gaat: scheve lijnen, een krakkemikkige compositie en/of zuurtjeskleuren en neem die mee op een clubavond. Leg wel een AOD klaar voor de puriteinen!
Peter Adams: ‘Great photography is about depth of feeling, not depth of field’.
Ik fotografeer zo’n halve eeuw en sinds mijn pensionering wekelijks en bepaalde perioden van het jaar zelfs dagelijks. 90% van mijn fotograferen doe ik in het centrum van Venlo (spontaan) en enkele malen per jaar (zorgvuldig gepland) ga ik naar een andere stad.
Was ik vroeger vooral bezig met ‘mooie plaatjes’ waarop vooral geen mensen mochten voorkomen, de laatste jaren speelt juist de mens een belangrijke rol in mijn fotografie. In zoverre een belangrijke rol dat ik de mens een compositorisch onderdeel laat zijn van het beeld: bijna altijd een of een paar personen die de foto iets extra’s geven.
Ik werk veel in zw/w maar mijd kleur zeker niet. Ik houd ervan als een foto klopt naar mijn gevoel: de eerste indruk moet lekker zijn. Nabewerking doe ik heel beperkt en haal zeker geen fratsen uit. Gewoon met Photoshop Elements het beeld recht zetten (ik heb een oogafwijking) en wat rommel verwijderen.
Mijn grote voorbeeld is Alan Schaller. Ik heb Metropolis in mijn redelijk uitgebreide boekencollectie en zijn werk vind ik briljant.
Ik heb geen foto die ik mijn beste vind, de bijgevoegde geeft echter het beste weer waar ik mij mee bezig houd.
Als je meer wilt weten over een club die net na WO-I is opgericht en nog springlevend, kijk dan op hun website. Als je op deze link (de JOOSTLINK zal ik meer zeggen) klikt, krijg je ook nog eens een reeks aan columns. Wie weet inspireert dit ook andere clubs om een columnist in dienst te nemen.
Dank aan Joost en dank aan Jeu voor deze Limburgse blog!
