De ziekte van Parkinson vastgelegd in persoonlijke landschappen door Marjan Rosendahl.
In Nederland lijden zo’n 65.000 mensen aan de ziekte van Parkinson. Deze progressieve hersenaandoening sluit hen langzaam maar zeker van de buitenwereld af.
Fotograaf Marjan Rosendahl vraagt aandacht voor deze ziekte. Waar woorden wegvallen, spreken beelden. Vier jaar lang heeft ze aan dit fotoproject gewerkt en gesprekken gevoerd met mensen die gediagnostiseerd waren met deze ziekte. Dat heeft geleid tot een reeks indringende en intieme tweeluiken onder de titel ‘Persoonlijke landschappen’.
Om de verschillende kanten van de ziekte van Parkinson te benadrukken, heeft Marjan Rosendahl gekozen voor tweeluiken. Op de expositie in Zevenaar hangen zwart-wit portretten naast kleurrijke landschappen. De identieke kleding die de geportretteerden dragen verwijst naar het stereotiepe beeld dat de buitenwereld meestal van deze ziekte heeft….het trillen.
De kleurenfoto’s onthullen de persoonlijke landschappen. Persoonlijk omdat Marjan deze heeft gemaakt op basis van de -vaak- intensieve gesprekken met de geportretteerden. Bovendien is het landschap een verwijzing naar het symptoom dat voor hen de meeste impact heeft.
Een ode
Persoonlijke landschappen is geen afgerond verhaal. Het is bovenal een ode aan mensen die leven met Parkinson als een lastige bondgenoot. Ook een ode aan hun naasten.
“Ik heb met deze serie ook de bedoeling om met de kracht van (foto) kunst gesprekken op gang te brengen die men misschien anders liever uit de weg gaat”, aldus Marjan.
Volgens Marjan vormen de foto’s samen een uitnodiging om
wat meer stil te staan bij deze ziekte;
bewustwording te creëren;
met andere ogen naar de ziekte van Parkinson te kijken.
Deze video geeft een mooie terugblik op de feestelijke opening, waar naast vele gasten ook de geportretteerden aanwezig waren.
De expositie ‘Persoonlijke landschappen is van 13 april tot en met 15 mei 2026 te zien in de Multizaal van de Turmac Cultuurfabriek in Zevenaar.
Gratis parkeren is mogelijk aan Stationsplein 4 te Zevenaar. Vanuit daar loop je in vijf minuten naar Turmac Cultuurfabriek (is via borden aangegeven). Toegang is gratis.
Fotografen die surrealistische foto’s maken kunnen hier terecht. De mogelijkheid op een mooi podium aan de Franse Côte d’Azur.
Grijp je kans, het is gratis …
Aanmeldingsdeadline: 20 mei 2026 om middernacht
Het Internationale Festival van Surrealistische en Creatieve Fotografie wordt georganiseerd door de vereniging CONCEPTALIA, in samenwerking met de stad Fréjus en de fotovereniging Forum Julii.
Deelname staat open voor alle fotografen, zowel amateur als professioneel, en is volledig gratis.
Zie verder op de webiste…
Het Festival van Surrealistische en Creatieve Fotografie heeft zich gevestigd als een uniek evenement binnen het Franse culturele landschap. Vanaf het allereerste begin was de visie – een vermenging van realiteit en verbeelding – een logische keuze, gedreven door de wens om een ander perspectief te bieden op hedendaagse fotografie. Het festival blijft zich ontwikkelen, maar blijft trouw aan zijn identiteit, verrijkt door nieuwe stemmen, nieuwe vormen en een nieuw publiek. Elke editie is het resultaat van een collectieve inspanning, geleid door nieuwsgierigheid, artistieke precisie en het plezier van delen. Het is een grote beloning om te zien hoe bezoekers zich met de werken bezighouden, verwondering ervaren, vragen stellen over wat ze zien en zich soms verliezen in deze visuele werelden. Voor het team is het festival een menselijk avontuur, gebouwd op ontmoetingen, ervaringen en gedeelde emoties, dat elk jaar met dezelfde passie wordt hernieuwd.
Gisteren mocht ik de expositie van Machiel Zwarts en Victor van Lieshout openen in Galerie ‘langehezel46‘ in Nijmegen. Een prachtige middelgrote galerie, intiem door de verschillende deelruimten en sfeervol vanwege het eeuwenoude gebouw. Zeker niet de laatste plaats waar je als fotograaf/kunstenaar wilt exposeren. Dus niet alleen het prachtige fotowerk van Machiel en Victor, maar ook de plek maakte deze opening tot een feestje. En het werd een mooie opening met een groot aantal gasten en twee glunderende fotografen.
In deze blog de woorden tijdens de opening. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik mijn voorbereide speech niet uit mijn zak heb gehaald. Dus wat ik gisteren uitsprak was meer voor de vuist weg, in de sfeer van de omgeving en zeker ook uit het hart met hier en daar een enkele ‘uh’ of een extra uitweiding. In de kern klopt het onderstaande wel.
In het huis van de verbeelding
“Als bloemen verwelken, planten verdorren, appels verrotten of bananenschillen verdrogen, ontstaan er nieuwe, fotogenieke werelden. Ik zie wat jij niet ziet…”
“Mijn foto’s vertonen vaak een gelijkenis met de natuur; zoals bomen, bloemen, maar soms ook met landschappen of buitenaardse werelden. Je kunt zelfs overeenkomsten vinden met het vaatstelsel van het menselijk lichaam.”
De eerste is feitelijk een citaat op de website van Victor van Lieshout en de tweede is een kwestie van wat knip en plakwerk van teksten uit het boek KRISTALLENTUIN en van de website van Machiel Zwarts.
Daarmee is de toon voor deze opening meteen gezet. Welkom in het huis van de verbeelding.
Een plek voor kunst
Aan de Lange Hezel 46 in Nijmegen bevindt zich zo’n plek waar kunst niet alleen getoond wordt, maar ook beleefd. De ruimte van Hettie Laarakker ademt intimiteit en aandacht. Het is een omgeving die uitnodigt om te kijken en je te laten verrassen.
Want dat is precies waar deze tentoonstelling om draait: verbeelding.
Wanneer is fotografie kunst?
We kennen allemaal de pasfoto. Een functioneel beeld, een registratie van hoe we eruitzien. Maar is dat fotografie als kunst? Waarschijnlijk niet.
Niet alle fotografie is kunst. Kunst ontstaat waar de fotograaf keuzes maakt: wat wordt vastgelegd, en hoe. In die keuzes, het WAT en het HOE, schuilt de betekenis van het beeld.
Daar begint de verbeelding.
De Franse filosoof Roland Barthes beschreef ooit de relatie tussen fotografie en werkelijkheid. Een foto toont wat geweest is, maar bestaat in het heden. Het moment is voorbij, en tegelijk blijft het bestaan zolang de foto er is. Dat maakt fotografie paradoxaal: wat was, is en ook wat is, was.
Elke foto draagt daarom twee werelden in zich: de werkelijkheid van het moment én de interpretatie van de fotograaf.
De driehoek van de fotograaf
De fotograaf is de eerste schepper van de verbeelding. Door onderwerpkeuze en uitvoering geeft hij of zij vorm aan het beeld. Daarbij is dus van belang het wat en het hoe. Maar er is meer en dat is de reden van de fotograaf voor het maken van de beelden, de foto’s. Dat is het WAAROM.
Elke foto beweegt zich in een driehoek:
WAT wordt gefotografeerd
HOE het wordt vastgelegd
WAAROM het wordt gemaakt
Dat laatste, het waarom, maakt het verschil tussen vakmanschap en kunst. Hoe persoonlijker de drijfveer, hoe sterker het eigenaarschap van het beeld.
De rol van de kijker
Wanneer een foto eenmaal bestaat, treedt een ander in de voetsporen van de maker. Maar als kijker lopen we altijd een stap achter. We zien het beeld, maar niet de ervaring erachter. Niet de zintuiglijke waarneming, niet het moment zelf.
Dat vergroot de afstand tussen beeld en werkelijkheid nog verder. En toch ligt juist daar de ruimte voor verbeelding: in wat wij als kijker toevoegen.
Twee fotografen, twee werelden
Het werk van Victor van Lieshout en Machiel Zwarts beweegt zich precies in dat spanningsveld.
Beiden zijn al jarenlang actief als fotograaf en verbonden aan Fotoclub Nijmegen. Ze kennen elkaar, delen een fascinatie voor verbeelding, maar werken vanuit verschillende uitgangspunten.
Als we naar de foto’s van Machiel kijken, wanen we ons de ene keer in een bijzonder landschap, een andere keer boeien de geometrische vormen en de ruimtelijkheid en bij weer andere foto’s verbazen we ons over de kleurenpracht en het licht-donker spel. En steeds zien we dat wat we zien niet overeenkomt met hetgeen we kennen uit het dagelijks leven. De foto van de kelk in een mystieke ruimte doet ons de suggestie over een kerkelijke omgeving van bovennatuurlijk leven. Machiel speelt ook enorm met de presentatie en het mooie is dat je ziet dat de vorm, onder andere de presentatie, de inhoud van zijn foto’s versterkt. Transparante foto’s die infereren met het buitenlicht dat door de ramen valt of foto’s waarin achtergronden een zekere ‘umwelt’ zijn van de inhoud van het eigenlijke beeld. En dat allemaal als het gevolg van het kijken in een microscopisch kleine wereld.
De foto’s van Victor zijn zelf gecreëerde beelden, ‘kreaturen’ zoals hij ze zelf noemt. Hij toont de ‘kreaturen’ met menselijke eigenschappen en emoties zoals boosheid, verdriet of juist met blijdschap en vreugdevol. Zijn creatieve ‘kreaturen’ en ook zijn ‘appelfoto’s’ zijn eigen gemaakte, met de hand gevormde, beelden. Op zich zou je deze creatieve driedimensionale beelden plastieken van de verbeelding kunnen noemen. Daarvan foto’s maken is het scheppen in het kwadraat. In deze tentoonstelling laat hij enkele ‘kreaturen’ in het echt zien, als beeld dus. De plastieken zijn relatief klein, pakweg 12 cm qua lengte. De vergelijking van het plastiek met de foto daarvan, ook in de galerie tentoongesteld, laat ook nog eens zien dat fotografie over een eigen specifieke beeldtaal beschikt en dat daarmee de foto’s ook een andere betekenis krijgen.
Ze vinden elkaar in de verbeelding
Hun materialen verschillen, hun werkwijze ook. Maar in het uiteindelijke beeld vinden ze elkaar. Beiden gaan voorbij aan het pure realisme. Ze tonen geen directe werkelijkheid, maar een getransformeerde wereld.
Een wereld die balanceert tussen herkenning en abstractie.
Bij Machiel ontstaan uit een minuscuul detail grootse landschappen en geometrische structuren. Bij Victor wordt het beeld als het ware dubbel gecreëerd: eerst het object, daarna de foto. Scheppen in het kwadraat.
Wat hun werk ook verbindt, is verwondering.
Hun beelden zijn niet vanzelfsprekend. Ze vragen om aandacht, om tijd. Ze zijn het resultaat van kijken, experimenteren, toeval toelaten en vervolgens keuzes maken. Een druppel onder een microscoop wordt een universum, een creatie met bananenschillen rottende appel een verhaal.
En als kijker worden we uitgedaagd om mee te gaan. Om te kijken met een open blik. Om niet alleen te zien, maar ook te voelen. Beschouwend kijken noem ik dat.
Tot slot
Deze tentoonstelling laat zien hoe rijk fotografie kan zijn wanneer verbeelding de ruimte krijgt. Een wereld van vorm en inhoud. Van esthetiek en betekenis. Van fantasie en fascinatie. Een wereld die je niet zomaar tegenkomt, maar die hier in deze galerie, een huis van de verbeelding, tastbaar wordt.
Gefeliciteerd, Victor en Machiel, met deze bijzondere tentoonstelling.
24 april t/m 3 mei 2026 | Expositie open vrij, zat, zon 13.00 – 17.00 uur |Lange Hezelstraat 46 Nijmegen
“Er is een dunne lijn tussen ergens helemaal in opgaan en verdrinken in je eigen enthousiasme.” Ik houd mezelf graag voor dat ik die lijn netjes in de gaten houd… maar eerlijk is eerlijk: na drie exposities in één week begint het soms toch een beetje te schuiven.
En dan moet de week van de FOTOGRAFIE (in de week van Hemelvaart) nog komen.
Want in mei verandert de Lebuinuskerk in een walhalla voor fotografieliefhebbers. Echt zo’n plek waar je binnenstapt “voor even” en er een paar uur later, of misschien wel pas aan het eind van de dag, weer uitkomt, lichtelijk overdonderd en vol ideeën.
Het begint op dinsdag, met prijsuitreikingen en lezingen onder andere door de ‘oude fotograaf des vaderland’ Jan Dirk van der Burg. Misschien nog een beetje een dag voor insiders/genodigden (wel heel veel), maar daarna is het hek van de dam. Vier dagen lang fotografie in alle soorten en maten.
Mijn advies? Ga niet haasten. Kies een dag (of beter: meerdere), regel een fijne slaapplek in de buurt en geef jezelf de tijd om rond te dwalen, te kijken, te luisteren en je te laten verrassen.
Woensdag is bijvoorbeeld zo’n dag waarop je blijft hangen. Maartje van den Heuvel neemt je mee in de geschiedenis van de fotografie in drie lezingen van formaat.
Dat klinkt misschien heel serieus, maar dat is het allesbehalve. Verwacht verhalen die blijven plakken en je vanuit de geschiedenis van toen inspireren voor de fotografie van nu!.
Yili notes that it is often girls who drop out of school. “I have more boys than girls in my class. Another challenge is girls getting pregnant. It happened to one of my best friends. She dropped out of school and couldn’t find a job. Now she stays home with her baby. Her situation is difficult.”
With support from Plan International’s back-to-school program, Yili was able to resume her education. She still does homework while helping her mother at home, but the financial support allows her to devote more time to her studies. “If I had to do housework all my life, I would be so bored. That’s why I want to go to school. Physics and chemistry, and learning new things, that’s what I love.”
Donderdag schakelt weer moeiteloos door: Chris de Bode en Veronique Jansen vertellen over de Zilveren Camera, Rutger van der Hoeven duikt in iconische foto’s… en alsof dat nog niet genoeg is, wordt ook nog eens de uitslag van de Bondsfotowedstrijd bekendgemaakt.
Vrijdag is een beetje de dag waarop het gaat kriebelen. Workshops, fotoreviews en vooral dus zelf kijken, doen, leren. Altijd leuk, en vaak verrassend.
En dan zaterdag. Ook weer een favoriete dag voor velen. Presentaties van de landelijke groepen van de Fotobond, een reeks lezingen… en ergens vroeg in de ochtend nog eentje van mij over documentaire fotografie.
Je hoort het al: ik heb er zin in. De Week van de Fotografie is er dit jaar niet zomaar. Het is een viering van 200 jaar fotografie, georganiseerd door de Koninklijke Fotobond. En dat merk je aan alles.
Dus ja, enthousiasme is hier wel op z’n plaats, zeker met zo’n veelzijdig en interessant programma.
En verdrinken? Ach… als het ergens mag, dan is het hier in de fotografie.
Afgelopen week gaf ik een lezing over straatfotografie bij enkele fotoclubs en vertelde daar dat ik begin jaren 80 enkele favoriete fotografen had. Zonder ze na te willen doen, wilde ik wel van ze leren. William Klein was er een van. Ik bewonderde hem vanwege zijn directe confrontatie, de rauwheid in zijn beelden en de nabijheid van de mensen die hij fotografeerde. Bij Martin Parr was het meer de humoristische, soms de enigszins satirische thematiek in zijn foto’s. Ook het feit dat hij vaak gedurende langere tijd werkte aan een bepaald onderwerp of thema beviel me. Dat hij niet schuwde om ‘zijn eigen mensen’ op de korrel (én de hak) te nemen maakte hem tot iemand die de fotografie heel nadrukkelijk in een, weliswaar luchtig, maatschappelijk kader plaatste.
Mark Cohen, toen een nauwelijks bekende fotograaf in Europa, vond ik zeker ook wat hebben. Hij hanteerde vreemde uitsneden en composities. Alsof hij me daarmee wilde vertellen dat fotografie in eerste plaats over inhoud en betekenis gaat en misschien pas op de ‘zoveelste plaats’ om het ‘perfecte en mooie’ plaatje. Cohen heeft veel later (rondom de jaarwisseling 2014-2015) nog een redelijk grote expositie onder de titel Dark Knees gehad in het Nederlands Fotomuseum in Rotterdam. Door zijn dichtbij opnamen gecombineerd met hard flitslicht en in rauw zwart-wit was het voor de liefhebbers een ‘beeld van het unieke kijken’. Overigens, zeker niet iedereen dacht er zo over.
OP NAAR PARIJS
Martin Parr overleed afgelopen december (2025) redelijk onverwacht ondanks dat bekend was dat hij ernstig ziek was. Maar hij ging alsmaar door met fotograferen, exposities samenstellen (ook van andere fotografen in zijn foundation in Bristol), het maken van fotoboeken en geven van flink wat lectures. Hij is een markante en belangrijke figuur in de fotografie en zeker een van de topfotografen als het gaat om straatfotografie. In zijn documentaires, die ik beschouw als reeksen straatfotografie, heeft hij heel wat verteld over sociale en maatschappelijke aspecten in onze samenleving. Het Magnum-agentschap beschouwt hem als één van de belangrijkste naoorolgse fotografen en ze hebben nu een grote expositie aan zijn werk gewijd in de Magnum Galerie in Parijs
Ga kijken als je toevallig ook nog een paar dagen in de Franse hoofdstad bent, wellicht om ook nog straatfoto’s te maken. Tot 6 juni aanstaande kun je er terecht.
OOK IN FOAM AMSTERDAM
Very Modern and Rather Ugly
Maar ook als je wat dichter bij huis wilt blijven (en ook heerlijk de straat op wilt) kun je terecht in Amsterdam. Foam brengt een eerbetoon aan de Britse fotograaf Parr van 3 april tot 12 augustus 2026. Very Modern and Rather Ugly is zeker de moeite van het bezoeken waard, temeer daar ook zijn vroegste (zwart-wit) werk in de expositie is opgenomen.
Het thema schemer is door de zes fotografen van het OFKC op uiteenlopende manieren uitgewerkt.
Zelf heb ik schemer benaderd vanuit gedachten en herinneringen aan mijn goede fotovriend Gijs.
Schemer is de geleidelijke overgang van licht naar duisternis, waarin het bekende langzaam vervaagt en plaatsmaakt voor een onbekende, wazige wereld. Mijn fotovriend Gijs ervoer deze schemer als een wegglijden: vol onvoorspelbaarheid en verwarring. In deze fase werd zijn toekomst steeds meer de schaduw van zijn verleden. Tijdens onze ontmoetingen blikten we, aan de hand van foto’s, terug op de vele stedenreizen waarop we dagelijks als straatfotografen op pad waren — zolang dat nog mogelijk was. Later beperkten onze uitstapjes zich tot de directe omgeving: het bos, of een museum waar je beelden mocht aanraken.De tijd waarin zelfs dat niet meer kon, ligt inmiddels achter ons, de schemer voorbij.
de andere invalshoeken
Een andere fotograaf onderzoekt binnen dit thema de verbanden tussen haar eigen werk en dat van haar onlangs overleden vader. Weer een ander toont interieurs in een schemerige sfeer, waarin het minimale toch zeggingskracht behoudt. Ook de meer letterlijke betekenis van schemer, de ochtend- en avondschemering, komt aan bod. Deze fotograaf stelt zich open voor wat er in die korte, dagelijkse momenten gebeurt onder wisselende weersomstandigheden en vertaalt dit op weergaloze wijze naar beeld. Een voormalig huisarts presenteert een portretreeks waarin schemer zichtbaar wordt in de blik en de ogen, vaak de eerste indicatoren van zowel fysieke als mentale gezondheidsproblemen. Een andere deelnemer verbeeldt de schemer via mist: een zacht grijs laken dat de soms harde wereld enigszins verzacht en verhult.
het OFKC
Het OFKC is een collectief van fotografen en kunstenaars, zowel professioneel als amateur. Ieder lid heeft een eigen specialisatie en werkt vanuit persoonlijke interesse. Tijdens tweewekelijkse bijeenkomsten wordt werk besproken en gereflecteerd op ideeën. Daarnaast wordt er jaarlijks gewerkt aan een gezamenlijk thema.
De deelnemende leden aan deze expositie zijn: Bettina Hogeweg, Laura de Morree, Peter van Tuijl, Ton van Vroonhoven, Gert Wielink en Dinie Wikkerink.
welkom op de opening
Bloglezers zijn van harte uitgenodigd voor de opening op zondag 19 april 2026 om 14.00 uur. Tijdens deze middag luisteren we naar de woorden van Frans Rentink, portretfotograaf uit Deventer, en is er gelegenheid om onder het genot van een drankje met elkaar in gesprek te gaan over het getoonde werk.
Meer informatie, ook over eerdere exposities, is te vinden op de website van het OFKC: https://www.ofkc.nl
‘Leeg’ is de titel van een serie beelden gemaakt door Dinie Wikkerink.
Kenmerken van de serie ‘Leeg’
Dinie Wikkerink past een minimale digitale ingreep toe om de drukte van de stad te transformeren in een leeg en stil decor. De beelden balanceren op de grens tussen figuratieve fotografie en abstractie. Door deze aanpak vertoont het werk een sterke verwantschap met de schilderkunst; de foto’s ogen eerder als composities op doek dan als directe registraties van de werkelijkheid.
FotoKabinet is een initiatief van Oerkroeg Schiller samen met het OFKC. De groep die ervaring heeft met het exposeren in een museale omgeving ziet het als een uitdaging om binnen de sfeer van een kroeg mooie exposities te realiseren. Het OFKC bestaat uit fotografen en kunstenaars die al dan niet beroepsmatig werkzaam zijn. Ieder lid heeft zijn of haar eigen specialisatie en werkt vanuit eigen interesse.
Oerkroeg Schiller, Prinsenstraat 4, 7121 AG Aalten
Openingstijden:di, wo 19:00 tot 01:00 | do 16:00 tot 01:00 | vri, za14:00 tot 02:00 | zo 14:00 tot 01:00
Voor veel van de bloglezers is het zeker niet naast de deur. Maar wellicht toch iets voor ‘als je in de buurt woont’ of er een weekendje Brussel van maakt. Het is volgens mij een interessant programma met vele exposities verspreid door de gehele stad.
Solotentoonstelling “Mensen in de spiegel zijn dichterbij dan ze lijken” bij Stieglitz 19, Brussel, België | Pixy Liao
Een foto expositie van Laura de Morree Bij FotoKabinet Schiller in Aalten Vanaf 9 januari tot 26 maart 2026
Laura zegt daarover zelf: “Boven in de bergen, waar de lucht dun en helder is. De sneeuw dempt elk geluid, geen stemmen, geen verkeer, geen haast. Daar, tussen de rotsen en de witte sneeuw, je adem, je hartslag, het besef van hoe klein je bent tegenover iets oneindigs groots. Stilte hier is geen leegte, maar een aanwezigheid.
Wat lager hangt de mist als een zachte deken over het landschap, het water kabbelt. Op zulke momenten voel ik hoe de wereld vertraagt. Soms is dat precies wat je nodig hebt: een plek waar je niets hoeft, waar alleen het ritme van de natuur telt. Hier vind je rust, even niet nadenken, niet haasten, alleen zijn en ademen. De stilte is niet leeg, maar vol leven, vol ruimte om te voelen en te zijn. Want pas als alles om je heen stil wordt, kun je echt weer horen wat er in jezelf klinkt.
Deze foto’s vertellen samen over stilte in verschillende vormen: weids en overweldigend, zacht en omhullend, klein en persoonlijk. Over de momenten waarop je jezelf weer tegenkomt — niet in het lawaai, maar in de rust. Af en toe de rust zoeken, niet als luxe, maar als noodzaak. Want in de stilte vind je terug wat echt van waarde is.”
Oerkroeg Schiller, Prinsenstraat 4, 7121 AG Aalten Openingstijden: di en wo 19:00 tot 01:00, do 16:00 tot 01:00, vrij en za 14:00 tot 02:00 en zo 14.00 tot 01.00
NEEM EEN KIJKJE en eventueel download het boekje ….
De keuze voor de 12 foto’s is niet gebaseerd op een diepgaande analyse. Het is een vluchtige, intuïtieve opdracht die ik mezelf heb opgelegd in de ‘snelheid van het einde van het jaar 2025’. Ik schreef de teksten op 31 december 2025, geïnspireerd door de foto’s.
Het bestaat in deze tijd niet meer. Iedereen van een jaar of twaalf (zo zou het moeten zijn, denk ik) heeft wel een mobieltje waarmee je foto’s kunt maken. Toch, zij is het. Karien de Blauwer, Belgische kunstenares knipt, plakt, scheurt en fröbelt, althans naar mijn idee. Tegelijkertijd viert zij haar leven, vertelt ze ons daarover en maakt verhalen die de fantasie prikkelt en haar werkelijkheid visualiseert.
Deze video laat aardig zien wat ik bedoel en wat ik aan haar werk fascinerend vind. Ze geeft aan het begrip‘beeldstijl’ een geheel eigen invulling. Haar collage techniek is meer dan enkel visuele sensatie. Het geeft nieuwe betekenis aan de inhoud. Het beeld wordt daarmee rijker en multi-interpretabel.
Tegelijkertijd ademen de foto’s -pardon de bij elkaar gezochte knipsels uit kranten, magazines en glossy’s- een heel persoonlijk verhaal. Niet in het minst door de titels waarmee ze haar series naar buiten brengt en die zeker ook bijdragen aan het vreemde en vervreemdende karakter van haar werk. De associaties met ‘haar verleden en haar heden’ zorgen ervoor dat ik de ‘verhalen’ voor echt aanneem, terwijl ze allemaal verzonnen zijn, bezijden alle waarheid en niets met haar en haar omgeving te maken hebben. En toch, toch neem ik ze voor zoete koek aan. De beelden zijn zowel anoniem als raadselachtig verwijzend naar ‘de Ander’, ze zijn door iedereen te bekijken en tegelijkertijd ondoorgrondelijk voor iedereen die ze wil beschouwen.
Daarmee staat de deur ook open naar ieders eigen invulling. Je moet je eigen verhaal maken en er wat van vinden als je haar werk betekenis wilt geven.
Georges Huguet schreef eerder (1976) over het collage in de surrealistische kunst: Een creatief proces dat bestaat uit het uitknippen van beelden of elementen van beelden met een schaar en het samenvoegen ervan met lijm volgens willekeurige keuze met als doel het plezier van de verbeelding en de mogelijke desoriëntatie te voeden. Het proces bevat een grote mate van toeval. Daarmee wordt de werkelijkheid vertekend en wordt het rijk van het wonderbaarlijke binnengedrongen. Je wordt afgeleid van hun oorspronkelijke doel en hun banale betekenis. [PVT, vrij geciteerd]
Katrien de Blauwer werd geboren in het kleine provinciestadje Ronse (België). Na een moeilijke jeugd verhuisde ze op jonge leeftijd naar Gent om de schilderkunst te studeren. Later volgde ze mode aan de Koninklijke Academie in Antwerpen. Een studie die ze echter opgaf. Het was in die tijd dat ze haar eerste collageboeken maakte, eigenlijk studies en moodboards voor modecollecties. Op latere leeftijd begon ze met het verzamelen, knippen en recycleren van beelden als therapeutisch zelfonderzoek. Haar werk is regelmatig in Antwerpen [galerie Fifty one] te vinden. En natuurlijk, je kunt je laten inspireren door een kijk(je) te nemen op haar website.
Hieronder een interview met haar … Het leert ons dat als we verhalen willen vertellen -met of zonder foto’s- we het niet zo nauw hoeven te nemen met het vertellen van de waarheid.
De leden van het OFKC [Oostgelders Fotografen en Kunstenaars Collectief] pakken twee weekenden (vr t/m zo) uit met vrij thematisch werk.
Van 21 november t/m 30 november elke vrijdag, zaterdag en zondag van twaalf tot vijf ben je welkom in de Möllerwerf, werkplaats voor de Creatieve Klasse
Een plek waar KUNST de ruimte krijgt. De 350m2 grote hal is gelegen aan de Oude Boekeloseweg, pal aan het Twentekanaal, Er wordt plek geboden om KUNST te delen.
De plek biedt letterlijk en figuurlijk flink wat ruimte werk van formaat te maken en te bewonderen, samen te werken, je werk te presenteren en kennis/kunde te delen. Beeldend kunstenaars, fotografen, textielkunstenaars en filmmakers vinden er een plek én zelfs voor muzikanten, DJ’s, lichtkunstenaars, dansers en theatermakers is het een geschikte locatie.
Exposanten van het OFKC zijn Bettina Hogeweg, Dinie Wikkerink, Gert Wielink, Judith Spook, Laura de Morree, Ton van Vroonhoven en Peter van Tuijl. Mijn bijdrage aan de expositie is het thematische werk onder de titel ‘HET INDIVIDU, de ander en de menigte’. Op zondag 23 november ben ik van 12.00 tot 17.00 uur aanwezig. Leuk als je dan of op een ander moment een kijkje komt nemen.
De straat is een voortdurend bewegend organisme. Lichamen, blikken en gebaren verweven zich tot een ritme dat nooit stilstaat. Tussen wachten en haasten, tussen verschijnen en verdwijnen, speelt zich het dagelijks toneel van de mens af. Ik noem dat vaak ‘het theater van de werkelijkheid’ en daar begeef ik mij graag — niet als toeschouwer op afstand, maar als deelnemer aan die eindeloze choreografie van toevallige ontmoetingen.
WELKOM
De Möllerwerf ligt aan de Oude Boekeloseweg 33e te Hengelo, rechts van de Boekelosebrug, op het voormalige Möller en Co terrein.
‘Stille kracht’ is de titel van een foto-expositie die van 8 november tot en met 8 januari te zien is in het FotoKabinet van Oerkroeg Schiller in Aalten. Ton van Vroonhoven, lid van het Oostgelders Fotografen en Kunstenaars Collectief, toont een serie zwart-witfoto’s, die samen een verstild en meditatief beeld oproepen. Het zijn foto’s die de kracht en kwetsbaarheid van de natuur verbeelden.
Het uitgangspunt van de serie is de fascinatie van de fotograaf voor het aanpassingsvermogen van de natuur. Waar wortels een weg zoeken langs stenen, waar takken na een breuk opnieuw uitlopen, waar water barrières omzeilt en toch zijn weg vindt — telkens blijkt er een kracht aanwezig die in stilte en volharding zichtbaar wordt.
Een belangrijke sleutel tot dit werk ligt in het begrip ‘kleine dingen in stilte’. De fotograaf kwam hierop toen hij probeerde te omschrijven wat de gemeenschappelijke noemer is van veel van zijn favoriete foto’s. Geen grote gebaren, geen expliciete boodschappen, maar juist kleine waarnemingen die in stilte tot de kijker spreken.
Tijdens een summer school verdiepte hij zich enkele jaren geleden in het werk van de Japanse fotografe Rinko Kawauchi, bekend om haar poëtische en eenvoudige beelden. “Ik probeerde in haar stijl te fotograferen, maar dat lukte niet goed. Haar foto’s waren in weinig woorden te vatten, de mijne waren te complex. Toen ik dat besefte, ontdekte ik dat eenvoud de sleutel was. Vanaf dat moment ben ik mijn beelden anders gaan zien en maken.”
De tentoongestelde serie bestaat uit foto’s met eenvoudige motieven. Elk beeld staat op zichzelf, maar samen vormen ze een stroom, een visuele cadans die meandert en rust geeft.
“Wat ik probeer te bereiken,” legt hij uit, “is dat de foto’s loskomen van het specifieke moment waarop ze zijn gemaakt. Dat ze iets universeels hebben, alsof ze overal en altijd zouden kunnen bestaan.” De kracht van de serie ligt in het geheel. Niet één foto staat centraal, maar de opeenvolging van beelden wekt een gevoel van verstilling en reflectie op. De tentoonstelling nodigt uit tot langzaam kijken, tot vertragen, en tot het vinden van rust in kleine details.
FotoKabinet in Oerkroeg Schiller, Prinsenstraat 4, 7121 AG Aalten
Openingstijden: di en wo 19:00 tot 01:00, do 16:00 tot 01:00, vrij en za 14:00 tot 02:00 en zo 14.00 tot 01.00
Verschillende kunstenaars onderzochten de stilte. Zo ook Loek van Vliet, een fotograaf die tijdens zijn studie fotografie aan de KBAB in Den Haag het groene hart onderzocht en niet veel later het boek ‘SACRED GROUNDS’ maakte over stiltegebieden in Nederland en België.
Het boek is nog steeds een aanrader, vooral voor landschapsfotografen die foto’s willen maken met een boodschap.
Joke van Vlijmen heeft het anders aangepakt. Zij zoekt de stilte in het stedelijk gebied. In deze tijd van drukte, haast en hectiek toont zij de stilte die je ervaart als je er echt naar op zoek bent. Ze sluit zich af, zonder de realiteit uit het oog te verliezen. Wie wil gaan kijken … en lees desgewenst het interview dat Civic Amsterdam met haar had.
Het driedaagse foto-evenement BUY MY DARLINGS keert terug van 19 t/m 21 september met een nieuwe en uitgebreide editie.
Zo’n dertig gevestigde en opkomende fotografen, samen met onafhankelijke uitgevers, zullen hun mooiste werk – hun lievelingen – rechtstreeks aan het publiek presenteren en verkopen. Aan hun tafels zullen ze prints, boeken en persoonlijke gesprekken voeren.
Vrij 19 september 12.00-18.00 uur, Za 20 sep 10.00-18.00 uur, zo 21 sep 10.00-18.00 uur
NDSM FUSE NDSM
Plein 29 Amsterdam
Deze editie bevat ook een speciale tentoonstelling met de titel LET LOVE RULE, te bezichtigen van 11 september tot 5 oktober.
Zoals altijd met liefde georganiseerd door Tara Fallaux & Martijn van de Griendt. Dit jaar met extra hulp van Sabine van Wechem.
