Categorie: nieuws

Vorig jaar maakte ik samen met meer dan 100 bloglezers in het kader van de  WERELD FOTOGRAFIE DAG een mooi digitaal boek. Hier kun je even terugkijken in het boek van 2025.

Elk jaar op 19 augustus wordt de fotografie wereldwijd gevierd. Elk jaar is er een thema en dit jaar 2026, is dat THUIS. Wat mij betreft is het een thema dat heel breed geïnterpreteerd kan worden.

Met jullie medewerking wil ik weer met plezier zo’n boek samenstellen in de overtuiging dat het weer fraai boek wordt en een mooie weergave is van de Nederlandse Fotografie.

Om te totstandkoming van het boek in goede banen te leiden, staan hieronder een aantal afspraken. Zowel voor het inzenden van de foto’s en dergelijke als voor de samenstelling van het boek.

Belangrijk voor het maken van het boek is het insturen van je foto … in de periode vanaf 1 juli 2026 tot en met 31 juli 2026.

• Het fotobestand het liefst in jpg
• De naam van het fotobestand is als volgt jouwvoornaamenachternaam_titel.jpg
• De grootte van de foto: Zorg dat de kortste zijde van de foto ongeveer 1600 pixels is. Groter hoeft echt niet voor het digitale boek.
• Gelieve de foto’s niet in een passe-partout te plaatsen en ook geen lijntjes of kaders om de foto te plaatsen.
• Bij de foto kan, als je dat wilt, een korte toelichtende tekst geplaatst worden. Houd zo’n tekst beperkt, laten we afspreken maximaal 100 woorden. (De tekstopmaak niet in pages, want die kan ik niet lezen.)
• Stuur de foto zoals hierboven aangegeven met eventueel een korte toelichtende tekst naar het speciale emailadres jaarboek2026@fotopetervantuijl.nl
• Je mag ook een tweede foto meesturen. In ieder geval plaats ik één foto in het boek, maar wellicht vind ik het voor de vormgeving van het boek wel fijn om af en toe twee foto’s van dezelfde maker op te nemen.
• Eventueel kun je de foto (‘s) ook sturen via een gratis dienst zoals bijvoorbeeld Wetransfer.com of iets dergelijks.
• Je krijgt van mij een bevestiging dat ik je foto (etc) ontvangen heb.

Wat in het boek wordt vermeld

Je naam en titel van de foto. Als je geen titel wilt komt er z.t. te staan.

Verder je toelichtende tekst als je daarvoor gekozen hebt.

Als je in de mail aan mij schrijft dat je je e-mailadres of website erbij wilt hebben, dan plaats ik die bij je naam.

Er worden geen technische fotogegevens (zoals iso, sluitertijd of diafragma) geplaatst.

Verder …

• Het boek wordt door mij samengesteld en ik kijk naar de plaatsing op de pagina, of er één of twee foto’s worden geplaatst en de grootte van de foto’s.
• De foto’s worden niet aangesneden (geen crop, anders dan bij een minimale verwerking).
• De uitvoering van het boek is een ‘bladerbaar’ en wordt gepubliceerd via een site van Adobe.com op 19 augustus 2026.
• In het boek wordt in de colofon gemeld dat de copyrights van elke foto (en tekst) bij de desbetreffende fotograaf blijft.
• Het boek is (na 19 augustus) voor iedereen in te kijken en te downloaden via een van mijn blogs. Na 19 augustus mag het boek ook door elke fotograaf verder verspreid worden.

Tussentijdse check …

• Een ‘proeve’ van het boek wordt aan alle deelnemers gestuurd, enkele dagen voor 19 augustus. Mocht er een fout in staan, kan de desbetreffende fotograaf mij dat melden en verander ik dat nog voor de publicatiedatum van 19 augustus.

ALGEMEEN

De fotograaf heeft alle rechten van de foto en is (en blijft) in alle gevallen verantwoordelijk voor de publicatie van zijn foto’s en teksten en ik ben gevrijwaard van elke aansprakelijkheid m.b.t. de publicatie.

Apeldoorn Photo Award: doe mee

De Apeldoorn Photo Award is een nieuwe tweejaarlijkse fotowedstrijd van Apeldoorn Photo en de Gemeente Apeldoorn. Met dit initiatief krijgt fotografie een nieuw podium in de stad en zetten ze Apeldoorn nationaal én internationaal op de kaart als fotostad.

Je kunt meedoen in één van de drie categorieën:

• Natuur in beweging: Seizoenen, licht, weersinvloeden en landschappen. De natuur als voortdurend veranderend geheel
• Het menselijk spoor: Wat mensen maken, achterlaten, bouwen of afbreken. Van architectuur tot ingrepen in landschap en samenleving
• Stille getuigen: Objecten, plekken of dieren die een verhaal dragen zonder menselijke aanwezigheid

De natuur ademt in een eeuwig ritme. Seizoenen wisselen, licht verandert en wind laat zijn sporen achter. Tegelijkertijd bouwen mensen hun tijdelijke monumenten, creëren ze, breken ze af en laten ze herinneringen achter. Maar ook objecten, dieren en verlaten plekken dragen verhalen met zich mee, zichtbaar of juist verborgen.

Let op: de inzendtermijn loopt vanaf 26 mei tot en met 31 juli 2026. Zie voor meer informatie de website van APELDOORN PHOTO.

Fotografen die surrealistische foto’s maken kunnen hier terecht. De mogelijkheid op een mooi podium aan de Franse Côte d’Azur.

Grijp je kans, het is gratis …

Aanmeldingsdeadline: 20 mei 2026 om middernacht

Het Internationale Festival van Surrealistische en Creatieve Fotografie wordt georganiseerd door de vereniging CONCEPTALIA, in samenwerking met de stad Fréjus en de fotovereniging Forum Julii.

Deelname staat open voor alle fotografen, zowel amateur als professioneel, en is volledig gratis.

Zie verder op de webiste…

Het Festival van Surrealistische en Creatieve Fotografie heeft zich gevestigd als een uniek evenement binnen het Franse culturele landschap.
Vanaf het allereerste begin was de visie – een vermenging van realiteit en verbeelding – een logische keuze, gedreven door de wens om een ​​ander perspectief te bieden op hedendaagse fotografie.
Het festival blijft zich ontwikkelen, maar blijft trouw aan zijn identiteit, verrijkt door nieuwe stemmen, nieuwe vormen en een nieuw publiek.
Elke editie is het resultaat van een collectieve inspanning, geleid door nieuwsgierigheid, artistieke precisie en het plezier van delen.
Het is een grote beloning om te zien hoe bezoekers zich met de werken bezighouden, verwondering ervaren, vragen stellen over wat ze zien en zich soms verliezen in deze visuele werelden. Voor het team is het festival een menselijk avontuur, gebouwd op ontmoetingen, ervaringen en gedeelde emoties, dat elk jaar met dezelfde passie wordt hernieuwd.

“Er is een dunne lijn tussen ergens helemaal in opgaan en verdrinken in je eigen enthousiasme.” Ik houd mezelf graag voor dat ik die lijn netjes in de gaten houd… maar eerlijk is eerlijk: na drie exposities in één week begint het soms toch een beetje te schuiven.

En dan moet de week van de FOTOGRAFIE (in de week van Hemelvaart) nog komen.

Want in mei verandert de Lebuinuskerk in een walhalla voor fotografieliefhebbers. Echt zo’n plek waar je binnenstapt “voor even” en er een paar uur later, of misschien wel pas aan het eind van de dag, weer uitkomt, lichtelijk overdonderd en vol ideeën.

Het begint op dinsdag, met prijsuitreikingen en lezingen onder andere door de ‘oude fotograaf des vaderland’ Jan Dirk van der Burg. Misschien nog een beetje een dag voor insiders/genodigden (wel heel veel), maar daarna is het hek van de dam. Vier dagen lang fotografie in alle soorten en maten.

Mijn advies? Ga niet haasten. Kies een dag (of beter: meerdere), regel een fijne slaapplek in de buurt en geef jezelf de tijd om rond te dwalen, te kijken, te luisteren en je te laten verrassen.

Woensdag is bijvoorbeeld zo’n dag waarop je blijft hangen. Maartje van den Heuvel neemt je mee in de geschiedenis van de fotografie in drie lezingen van formaat.

Dat klinkt misschien heel serieus, maar dat is het allesbehalve. Verwacht verhalen die blijven plakken en je vanuit de geschiedenis van toen inspireren voor de fotografie van nu!.

Donderdag schakelt weer moeiteloos door: Chris de Bode en Veronique Jansen vertellen over de Zilveren Camera, Rutger van der Hoeven duikt in iconische foto’s… en alsof dat nog niet genoeg is, wordt ook nog eens de uitslag van de Bondsfotowedstrijd bekendgemaakt.

Vrijdag is een beetje de dag waarop het gaat kriebelen. Workshops, fotoreviews en vooral dus zelf kijken, doen, leren. Altijd leuk, en vaak verrassend.

En dan zaterdag. Ook weer een favoriete dag voor velen. Presentaties van de landelijke groepen van de Fotobond, een reeks lezingen… en ergens vroeg in de ochtend nog eentje van mij over documentaire fotografie.

Je hoort het al: ik heb er zin in. De Week van de Fotografie is er dit jaar niet zomaar. Het is een viering van 200 jaar fotografie, georganiseerd door de Koninklijke Fotobond. En dat merk je aan alles.

Dus ja, enthousiasme is hier wel op z’n plaats, zeker met zo’n veelzijdig en interessant programma.

En verdrinken? Ach… als het ergens mag, dan is het hier in de fotografie.

Het volledige programma vind je hier.

“Waar de tijd stilstaat” voelt als een scheidslijn tussen twee werelden.

De houding van haar lichaam draagt een dubbel gevoel. Haar gedachten elders, zij hier. Aanwezigheid in het heden en een hoopvol verlangen naar wat er ooit was.

De lijnen achter haar lijken op de stralen van een zon, een zon die verbergt en scheidt. Alsof de tijd hier niet vooruitgaat en blijft hangen tussen herinnering en werkelijkheid. Ze beweegt niet vooruit of terug, maar draagt beide tegelijk. Een moment waar verleden en heden elkaar blijven ontmoeten.

Deze foto maakte ik eerste Paasdag 2026, tijdens mijn wandeling over de KunstRoute in ’s Heerenberg.

Deze week publiceerde PHOTO COM de krachtige winnende foto’s van 55 vrouwen uit AAP Magazine.

Een van de vrouwen is de Nederlandse professionele fotograaf Leonie van der Helm. Overigens fotografie is ook wel een (oneerbiedig gezegd) ‘familiedingetje’, namelijk haar moeder Annelize van der Helm behaalde enkele weken geleden het BMK-predicaat met de serie ‘schaduwkind’, de hoogste onderscheiding in de georganiseerde vrijetijdsfotografie. Een felicitatie is hier dan ook zeker op zijn plaats en beiden een grote fototoekomst!

SCHADUWKIND

Deze serie laat mij als kind zien door de stille schaduwen van mijn jeugd die nooit helemaal begon. In lege kamers, achter ramen en in vervaagde contouren ontvouwt zich mijn wereld waarin afwezigheid luider spreekt dan woorden. De beelden laten sporen zien van mijn angst, eenzaamheid en verdwijning. Een brteekbaar licht – een bloem en een stapje vooruit.

TUSSEN SCHADUW EN LICHT VIND IK MIJN EIGEN RICHTING, GEEN EINDE, MAAR HET BEGIN VAN EEN VOORZICHTIGBESTAAN, HET OPENT EEN WEG!

door Annelize van der Helm

Maak -waar ik deze blog mee begonnen ben- nader kennis met Leonie van der Helm (en de andere finalisten) op de site van PHOTO COM of leer haar direct kennen via de | MP4 |

Afgelopen zaterdag was de laatste bijeenkomst van het landelijk coaching traject van de Fotobond. Tien fotografen werden in juli 2025 uit een grote groep geselecteerd om deel te mogen nemen aan het zogenaamde Landelijk Mentoraat in Eindhoven. Vrijetijdsfotografen met een professionele en gedreven instelling die gedurende acht maanden aan de slag zijn gegaan met een persoonlijk project.

Ik laat hierna graag iets zien van de projecten waaraan gewerkt is. Waarschijnlijk krijg je met één foto en enkele tekstregels wel een idee van de presentaties die elke fotograaf op de laatste bijeenkomst toonde. Wat je niet ziet zijn de fraaie gebonden boeken, de transfers via een oude techniek of de blauwdrukken of cyanotypes. Het was enorm fijn om met deze groep te werken en het heeft me echt voldoening gegeven om als coach  een bijdrage te mogen leveren aan hun verdere fotografsiche ontwikkeling.

Het zijn prachtige persoonlijke projecten en er is met veel betrokkenheid, diepgang en enigszins eigenzinnige wijze aan de uitvoering gewerkt. Fotografie met een grote F, wat mij betreft, door kanjers uit de top van de Nederlandse Vrijetijdsfotografie.

Over leven met verlies | Paula Anglès

---

Femme Lumière – het Patriarchaat | Cristyl Elands

---

Liedjes die in mijn hoofd blijven zitten | Angelique van Haaren

---

Beloften die nooit echt landen | Annemiek Jongeneelen

---

Miss Leeding, de creatie van Pascal | Germa van de Kamp

Stuk maar niet gebroken | Margo Kauwenberg

---

Met mijn kleindochters buiten de kaders | Lianne Peters

---

Pocahontas aan de Maas | Jos de Serière

---

Dwalen door de Denderstreek | Gertjan Vlot

---

Goud van oud | Frans Zegers

---

De keuze voor de 12 foto’s is niet gebaseerd op een diepgaande analyse. Het is een vluchtige, intuïtieve opdracht die ik mezelf heb opgelegd in de ‘snelheid van het einde van het jaar 2025’. Ik schreef de teksten op 31 december 2025, geïnspireerd door de foto’s.

Een bericht van de 4th B&W Athens Photography about the Winners’ Announcement.

Congratulations! 

I would like to let you know that you have been selected to exhibit your work at the 4th B&W Athens PhotographyFestival which starts on February 14, 2026. 

You have been chosen from many remarkable submissions sent from all over the world.

Mijn beweegreden om de foto te maken: HEEL LONDEN DRAAIT OP HEN … de twee nobody’s -de klerken- in de grote hal.

21 december, de korste dag. Voor degenen die nu al uitkijken naar de lente komt er steeds meer licht in de duisternis. Een van de deelnemers aan een mentoraat vatte de uitdaging letterljk op door het laatste licht op de kortste dag vast te leggen (en naar me toe te sturen). Dankjewel Ed Koekkoek voor je ‘laatste licht op 21 december 2025’.

en ze zijn beiden niet meer onder ons.

ERWIN OLAF en HANS VAN MANEN

Het lijkt nog maar zo kort geleden dat Erwin Olaf stierf, toch is hij inmiddels al ruim twee jaar niet meer onder ons. Zijn werk ERWIN OLAF freedom is in het Stedelijk te zien (nog tot 1 maart 2026). Nu, eergisteren is zijn grote vriend – de man die een belangrijke rol speelde in zijn vroegste fotografie – Hans van Manen op 93 jarige leeftijd ons ontvallen. Hans van Manen werd wereldberoemd met zijn balletten en zijn choreografie.

In het ruim 5 cm dikke boek Erwin Olaf Springveld, hard werken, hard feesten van Mischa Cohen -dat verscheen na het overlijden van Erwin Olaf- wordt Hans van Manen nogal wat keren genoemd als leermeester voor de jonge Olaf, maar zeker ook als goed vriend. In die laatste hoedanigheid maakt Erwin Olaf in 2022 een indrukwekkende documentaire ‘Erwin Olaf eert Hans van Manen’. In vijf korte series werd deze destijds op NPO 2 uitgezonden. Als je die gemiste hebt, kun je via deze link nog kennismaken met deze hommage die de vriendschap én kunstenaarschap van Olaf en van Manen toont.

Gegevens van het boek Erwin Olaf Springveld, hardwerken, hard feesten: Erwin Olaf Springveld | Nederlands, Hardcover, ISBN 9789029541916, verschenen 22 oktober 2024, 660 pagina’s

Deze gratis PDF van 50 pagina’s van LensCulture en MPB staat boordevol inspiratie en voorbeelden van hoe je je persoonlijke stijl en visie kunt verfijnen door bewust de instellingen van je camera aan te passen. Ontdek talloze handige tips, adviezen, suggesties en citaten van professionals.

Download het digitale boek. Door op de afbeelding te klikken kom je in een omgeving waarin je naam en e-mailadres invult en dan krijg je hem snel in de ‘bus’.

Ik kreeg het bericht omdat ik op de verzendlijst sta. Daar kan ‘iedereen’ op aangemeld worden via hub website. Dus als je wilt…

Ik weet niet hoe het jou vergaat maar in de donkere decemberdagen doe ik net even wat anders. Ik kijk een enkele serie meer, maak een verzamelboek met voor elke maand van het jaar een foto en ik grasduin wat door interessante fotosites. O ja, en natuurlijk gezellig met de familie en nog een museumbezoek.

Het PHMUSEUM is misschien ook wel iets voor deze dagen. Een veelheid aan hedendaagse fotografie. Series, boeken, gifts, exposities, festivals en nieuws. Teveel om op te noemen, dus als je wilt kun je gewoon een kijkje op de website nemen. En als je registreert, krijg je de nieuwsbrief regelematig in je emailbox.

Het bestaat in deze tijd niet meer. Iedereen van een jaar of twaalf (zo zou het moeten zijn, denk ik) heeft wel een mobieltje waarmee je foto’s kunt maken. Toch, zij is het. Karien de Blauwer, Belgische kunstenares knipt, plakt, scheurt en fröbelt, althans naar mijn idee. Tegelijkertijd viert zij haar leven, vertelt ze ons daarover en maakt verhalen die de fantasie prikkelt en haar werkelijkheid visualiseert.

Deze video laat aardig zien wat ik bedoel en wat ik aan haar werk fascinerend vind. Ze geeft aan het begrip‘beeldstijl’ een geheel eigen invulling. Haar collage techniek is meer dan enkel visuele sensatie. Het geeft nieuwe betekenis aan de inhoud. Het beeld wordt daarmee rijker en multi-interpretabel.

Tegelijkertijd ademen de foto’s -pardon de bij elkaar gezochte knipsels uit kranten, magazines en glossy’s- een heel persoonlijk verhaal. Niet in het minst door de titels waarmee ze haar series naar buiten brengt en die zeker ook bijdragen aan het vreemde en vervreemdende karakter van haar werk. De associaties met ‘haar verleden en haar heden’ zorgen ervoor dat ik de ‘verhalen’ voor echt aanneem, terwijl ze allemaal verzonnen zijn, bezijden alle waarheid en niets met haar en haar omgeving te maken hebben. En toch, toch neem ik ze voor zoete koek aan. De beelden zijn zowel anoniem als raadselachtig verwijzend naar ‘de Ander’, ze zijn door iedereen te bekijken en tegelijkertijd ondoorgrondelijk voor iedereen die ze wil beschouwen.

Daarmee staat de deur ook open naar ieders eigen invulling. Je moet je eigen verhaal maken en er wat van vinden als je haar werk betekenis wilt geven.

Georges Huguet schreef eerder (1976) over het collage in de surrealistische kunst: Een creatief proces dat bestaat uit het uitknippen van beelden of elementen van beelden met een schaar en het samenvoegen ervan met lijm volgens willekeurige keuze met als doel het plezier van de verbeelding en de mogelijke desoriëntatie te voeden. Het proces bevat een grote mate van toeval. Daarmee wordt de werkelijkheid vertekend en wordt het rijk van het wonderbaarlijke binnengedrongen. Je wordt afgeleid van hun oorspronkelijke doel en hun banale betekenis. [PVT, vrij geciteerd]

Katrien de Blauwer werd geboren in het kleine provinciestadje Ronse (België). Na een moeilijke jeugd verhuisde ze op jonge leeftijd naar Gent om de schilderkunst te studeren. Later volgde ze mode aan de Koninklijke Academie in Antwerpen. Een studie die ze echter opgaf. Het was in die tijd dat ze haar eerste collageboeken maakte, eigenlijk studies en moodboards voor modecollecties. Op latere leeftijd begon ze met het verzamelen, knippen en recycleren van beelden als therapeutisch zelfonderzoek. Haar werk is regelmatig in Antwerpen [galerie Fifty one] te vinden. En natuurlijk, je kunt je laten inspireren door een kijk(je) te nemen op haar website.

Hieronder een interview met haar … Het leert ons dat als we verhalen willen vertellen -met of zonder foto’s- we het niet zo nauw hoeven te nemen met het vertellen van de waarheid.

Voor flink wat bloglezers zal INBEELD niet onbekend in de oren klinken. INBEELD, het fotomagazine van de Fotobond [centrum van de hedendaagse vrijetijdsfotografie] wordt namelijk voor de leden vier keer per jaar thuis gestuurd en verschijnt op de website als digitale versie. In deze periode was het weer zover en als je als een niet-Fotobond-fotograaf bent en er toch een kijkje in wilt nemen kan dat uiteraard. Klik hier voor de meest resente uitgave [december 2025, uitgave 122]

Misschien kijk je nog wat verder op de website, immers de leus ‘de fotobond is er voor iedereen’ wordt volop waargemaakt.

Doe bijvoorbeeld mee aan de Dickens-fotowedstrijd. De wedstrijd is gratis en staat open voor iedereen. De foto’s moeten zijn genomen in het aanstaande Dickens weekend van 13 en 14 december 2025. Er zijn twee leeftjdscategorieën: 14 tot en met 34 jaar en ouder dan 35 jaar en je kunt twee foto’s insturen. Er zijn mooie prijzen en de winnende foto’s zullen worden opgenomen in de expositie in 2026 “Week van de Fotografie” in Deventer. Houdt verder de website van de Fotobond in de gaten. Daar vind je ook veel informatie voor aanstaande Fotobond -fotografen. [Word persoonlijk lid of ga bij een fotoclub in jouw buurt.]

Het Dickens Festijn 2025 is in het weekend van 13 en 14 december 2025 in Deventer