Voor veel van de bloglezers is het zeker niet naast de deur. Maar wellicht toch iets voor ‘als je in de buurt woont’ of er een weekendje Brussel van maakt. Het is volgens mij een interessant programma met vele exposities verspreid door de gehele stad.
Solotentoonstelling “Mensen in de spiegel zijn dichterbij dan ze lijken” bij Stieglitz 19, Brussel, België | Pixy Liao
Een foto expositie van Laura de Morree Bij FotoKabinet Schiller in Aalten Vanaf 9 januari tot 26 maart 2026
Laura zegt daarover zelf: “Boven in de bergen, waar de lucht dun en helder is. De sneeuw dempt elk geluid, geen stemmen, geen verkeer, geen haast. Daar, tussen de rotsen en de witte sneeuw, je adem, je hartslag, het besef van hoe klein je bent tegenover iets oneindigs groots. Stilte hier is geen leegte, maar een aanwezigheid.
Wat lager hangt de mist als een zachte deken over het landschap, het water kabbelt. Op zulke momenten voel ik hoe de wereld vertraagt. Soms is dat precies wat je nodig hebt: een plek waar je niets hoeft, waar alleen het ritme van de natuur telt. Hier vind je rust, even niet nadenken, niet haasten, alleen zijn en ademen. De stilte is niet leeg, maar vol leven, vol ruimte om te voelen en te zijn. Want pas als alles om je heen stil wordt, kun je echt weer horen wat er in jezelf klinkt.
Deze foto’s vertellen samen over stilte in verschillende vormen: weids en overweldigend, zacht en omhullend, klein en persoonlijk. Over de momenten waarop je jezelf weer tegenkomt — niet in het lawaai, maar in de rust. Af en toe de rust zoeken, niet als luxe, maar als noodzaak. Want in de stilte vind je terug wat echt van waarde is.”
Oerkroeg Schiller, Prinsenstraat 4, 7121 AG Aalten Openingstijden: di en wo 19:00 tot 01:00, do 16:00 tot 01:00, vrij en za 14:00 tot 02:00 en zo 14.00 tot 01.00
NEEM EEN KIJKJE en eventueel download het boekje ….
De keuze voor de 12 foto’s is niet gebaseerd op een diepgaande analyse. Het is een vluchtige, intuïtieve opdracht die ik mezelf heb opgelegd in de ‘snelheid van het einde van het jaar 2025’. Ik schreef de teksten op 31 december 2025, geïnspireerd door de foto’s.
Een bericht van de 4th B&W Athens Photography about the Winners’ Announcement.
LONDON Peter van Tuijl # Netherlands # Reflection (category Cityscape)
Congratulations!
I would like to let you know that you have been selected to exhibit your work at the 4th B&WAthens PhotographyFestival which starts on February 14, 2026.
You have been chosen from many remarkable submissions sent from all over the world.
Mijn beweegreden om de foto te maken: HEEL LONDEN DRAAIT OP HEN … de twee nobody’s -de klerken- in de grote hal.
21 december, de korste dag. Voor degenen die nu al uitkijken naar de lente komt er steeds meer licht in de duisternis. Een van de deelnemers aan een mentoraat vatte de uitdaging letterljk op door het laatste licht op de kortste dag vast te leggen (en naar me toe te sturen). Dankjewel Ed Koekkoek voor je ‘laatste licht op 21 december 2025’.
Het lijkt nog maar zo kort geleden dat Erwin Olaf stierf, toch is hij inmiddels al ruim twee jaar niet meer onder ons. Zijn werk ERWIN OLAF freedom is in het Stedelijk te zien (nog tot 1 maart 2026). Nu, eergisteren is zijn grote vriend – de man die een belangrijke rol speelde in zijn vroegste fotografie – Hans van Manen op 93 jarige leeftijd ons ontvallen. Hans van Manen werd wereldberoemd met zijn balletten en zijn choreografie.
In het ruim 5 cm dikke boek Erwin Olaf Springveld, hard werken, hard feesten van Mischa Cohen -dat verscheen na het overlijden van Erwin Olaf- wordt Hans van Manen nogal wat keren genoemd als leermeester voor de jonge Olaf, maar zeker ook als goed vriend. In die laatste hoedanigheid maakt Erwin Olaf in 2022 een indrukwekkende documentaire ‘Erwin Olaf eert Hans van Manen’. In vijf korte series werd deze destijds op NPO 2 uitgezonden. Als je die gemiste hebt, kun je via deze link nog kennismaken met deze hommage die de vriendschap én kunstenaarschap van Olaf en van Manen toont.
Uit het boek van Mischa Cohen HARD WERKEN, HARD FEESTEN
Gegevens van het boek Erwin Olaf Springveld, hardwerken, hard feesten: Erwin Olaf Springveld | Nederlands, Hardcover, ISBN 9789029541916, verschenen 22 oktober 2024, 660 pagina’s
Deze gratis PDF van 50 pagina’s van LensCulture en MPB staat boordevol inspiratie en voorbeelden van hoe je je persoonlijke stijl en visie kunt verfijnen door bewust de instellingen van je camera aan te passen. Ontdek talloze handige tips, adviezen, suggesties en citaten van professionals.
Download het digitale boek. Door op de afbeelding te klikken kom je in een omgeving waarin je naam en e-mailadres invult en dan krijg je hem snel in de ‘bus’.
Ik kreeg het bericht omdat ik op de verzendlijst sta. Daar kan ‘iedereen’ op aangemeld worden via hub website. Dus als je wilt…
Bedburg-Hau is een gemeente in het noordwesten van de Duitse deelstaat Noordrijn-Westfalen en behoort tot de Kreis Kleef. De gemeente telt ongeveer 13.000 inwoners. Voor mij heeft Bedburg-Hau betkenis vanwege het Artoll Labor en museum Slot Moyland. Ik en er een regelmatige bezoeker.
Artoll Labor, een locatie voor experimentele hedendaagse kunst, met name beeldende kunst, is gevestigd in Haus 6 op het terrein van de Rheinische Kliniken. In een van de jugendstilgebouwen, vrijgekomen na decentralisatie van de opvang van mensen met psychische stoornissen, is tegenwoordig een kunstenaarsinitiatief gevestigd met de naam Artoll Labor. Hier kunnen kunstenaars zich een tijdlang ongestoord op hun werk concentreren en hun werkperiode afsluiten met een korte tentoonstelling.
Foto’s die ik in de afgelopen jaren heb gemaakt in het ARTOLL LABOR en de omgeving – de Rheinische Kliniken – heb ik in een boek [HAUS ZES kunst en omgeving] samengebracht en is digitaal in te zien.
De psychiatrische inrichting Rheinische Kliniken Bedburg-Hau werd in 1912 geopend en is nu bekend als de LVR-Klinik Bedburg-Hau. Het is gevestigd op een parkachtig terrein en er zijn ongeveer 100 gebouwen. Oorspronkelijk werden er 36 ziekenhuisgebouwen gebouwd met een capaciteit van 2200 bedden. Het doel was om een deel van de chronisch geestelijk zieke patiënten uit de bestaande klinieken uit de regio over te nemen.
De kliniek is nu een van de grootste instellingen voor de behandeling van psychisch en geestelijk zieke patiënten in Noordrijn-Westfalen. Het gehele complex van gebouwen en wegen staat onder monumentenzorg.
Nieuwe inzichten betreffende decentralisatie van opvang van patiënten maakte dat in de jaren tachtig vele huizen leeg kwamen te staan. Nieuwe bestemmingen werden gevonden onder meer als behuizing voor het kunstenaarsinitiatief, Artoll Labor, de theatergroep ‘mini-art’ voor jeugdtheater, en opvanghuizen voor asielzoekers.
Sommige huizen werden de afgelopen jaren versterkt omheind ten behoeve van inrichting van speciale strafgevangenissen, bijvoorbeeld een vrouwengevangenis. Aansluitend op het oorspronkelijke terrein heeft in de jaren 2000 nieuwbouw plaatsgevonden voor een gesloten inrichting voor Forensische Psychiatrie.
Ik weet niet hoe het jou vergaat maar in de donkere decemberdagen doe ik net even wat anders. Ik kijk een enkele serie meer, maak een verzamelboek met voor elke maand van het jaar een foto en ik grasduin wat door interessante fotosites. O ja, en natuurlijk gezellig met de familie en nog een museumbezoek.
schermafbeelding van PHmuseum
Het PHMUSEUM is misschien ook wel iets voor deze dagen. Een veelheid aan hedendaagse fotografie. Series, boeken, gifts, exposities, festivals en nieuws. Teveel om op te noemen, dus als je wilt kun je gewoon een kijkje op de website nemen. En als je registreert, krijg je de nieuwsbrief regelematig in je emailbox.
Het bestaat in deze tijd niet meer. Iedereen van een jaar of twaalf (zo zou het moeten zijn, denk ik) heeft wel een mobieltje waarmee je foto’s kunt maken. Toch, zij is het. Karien de Blauwer, Belgische kunstenares knipt, plakt, scheurt en fröbelt, althans naar mijn idee. Tegelijkertijd viert zij haar leven, vertelt ze ons daarover en maakt verhalen die de fantasie prikkelt en haar werkelijkheid visualiseert.
Deze video laat aardig zien wat ik bedoel en wat ik aan haar werk fascinerend vind. Ze geeft aan het begrip‘beeldstijl’ een geheel eigen invulling. Haar collage techniek is meer dan enkel visuele sensatie. Het geeft nieuwe betekenis aan de inhoud. Het beeld wordt daarmee rijker en multi-interpretabel.
Tegelijkertijd ademen de foto’s -pardon de bij elkaar gezochte knipsels uit kranten, magazines en glossy’s- een heel persoonlijk verhaal. Niet in het minst door de titels waarmee ze haar series naar buiten brengt en die zeker ook bijdragen aan het vreemde en vervreemdende karakter van haar werk. De associaties met ‘haar verleden en haar heden’ zorgen ervoor dat ik de ‘verhalen’ voor echt aanneem, terwijl ze allemaal verzonnen zijn, bezijden alle waarheid en niets met haar en haar omgeving te maken hebben. En toch, toch neem ik ze voor zoete koek aan. De beelden zijn zowel anoniem als raadselachtig verwijzend naar ‘de Ander’, ze zijn door iedereen te bekijken en tegelijkertijd ondoorgrondelijk voor iedereen die ze wil beschouwen.
Daarmee staat de deur ook open naar ieders eigen invulling. Je moet je eigen verhaal maken en er wat van vinden als je haar werk betekenis wilt geven.
Georges Huguet schreef eerder (1976) over het collage in de surrealistische kunst: Een creatief proces dat bestaat uit het uitknippen van beelden of elementen van beelden met een schaar en het samenvoegen ervan met lijm volgens willekeurige keuze met als doel het plezier van de verbeelding en de mogelijke desoriëntatie te voeden. Het proces bevat een grote mate van toeval. Daarmee wordt de werkelijkheid vertekend en wordt het rijk van het wonderbaarlijke binnengedrongen. Je wordt afgeleid van hun oorspronkelijke doel en hun banale betekenis. [PVT, vrij geciteerd]
Katrien de Blauwer werd geboren in het kleine provinciestadje Ronse (België). Na een moeilijke jeugd verhuisde ze op jonge leeftijd naar Gent om de schilderkunst te studeren. Later volgde ze mode aan de Koninklijke Academie in Antwerpen. Een studie die ze echter opgaf. Het was in die tijd dat ze haar eerste collageboeken maakte, eigenlijk studies en moodboards voor modecollecties. Op latere leeftijd begon ze met het verzamelen, knippen en recycleren van beelden als therapeutisch zelfonderzoek. Haar werk is regelmatig in Antwerpen [galerie Fifty one] te vinden. En natuurlijk, je kunt je laten inspireren door een kijk(je) te nemen op haar website.
Hieronder een interview met haar … Het leert ons dat als we verhalen willen vertellen -met of zonder foto’s- we het niet zo nauw hoeven te nemen met het vertellen van de waarheid.
Voor flink wat bloglezers zal INBEELD niet onbekend in de oren klinken. INBEELD, het fotomagazine van de Fotobond [centrum van de hedendaagse vrijetijdsfotografie] wordt namelijk voor de leden vier keer per jaar thuis gestuurd en verschijnt op de website als digitale versie. In deze periode was het weer zover en als je als een niet-Fotobond-fotograaf bent en er toch een kijkje in wilt nemen kan dat uiteraard. Klik hier voor de meest resente uitgave [december 2025, uitgave 122]
de digitale cover van INBEELD december 2025
Misschien kijk je nog wat verder op de website, immers de leus ‘de fotobond is er voor iedereen’ wordt volop waargemaakt.
Doe bijvoorbeeld mee aan de Dickens-fotowedstrijd. De wedstrijd is gratis en staat open voor iedereen. De foto’s moeten zijn genomen in het aanstaande Dickens weekend van 13 en 14 december 2025. Er zijn twee leeftjdscategorieën: 14 tot en met 34 jaar en ouder dan 35 jaar en je kunt twee foto’s insturen. Er zijn mooie prijzen en de winnende foto’s zullen worden opgenomen in de expositie in 2026 “Week van de Fotografie” in Deventer. Houdt verder de website van de Fotobond in de gaten. Daar vind je ook veel informatie voor aanstaande Fotobond -fotografen. [Word persoonlijk lid of ga bij een fotoclub in jouw buurt.]
Het Dickens Festijn 2025 is in het weekend van 13 en 14 december 2025 in Deventer
Roni Horn conceptueel kunstenaar/fotograaf en het Water.
Een flink aantal jaar geleden zag ik een expositie met haar fotowerk in het Zuid Franse Avignon. Een kolossale hoeveelheid A0 prints met de Theems als onderwerp vormde de kern van de expositie. Afgelopen week kwam ik een aardig interview met haar tegen over de voortdurende fascinatie voor water als materiaal. Het gekke is dat ze water beschouwd als een metafoor voor allerlei zaken in onze maatschappij en persoonlijke leven. Voor als je wilt lezen, kijk dan hier.
Misschien heb je al wel eerder gehoord van het programma CANVA. Een programma om foto’s te bewerken en ontwerpen te maken. Een van mijn kleinkideren, student aan de kunstacademie, gebruikt het al jaren. Het is namelijk gratis. Ik zelf gerbuik Photoshop en Adobe InDesign voor foto’s bewerken en voor boeken maken. Dat is allemaal topspul en ik ben er o zo mee vertrouwd dat ik maar moeilijk naar iets anders overstap. Toch heb ik een aantal jaren geleden Affinity publisher aangeschaft en daarmee ook een paar boeken me gemaakt. Het werkt net even anders, maar veel is ook hetzelfde en dus redelijk snel onder de knie te krijgen. De reden dat ik destijds de publisher van Affinity heb aangeschaft was de prijs. Voor pakweg 50 euro een compleet pakket voor onbeperkte tijd, niks geen jaarabonnement. Er is ook een dergelijk programma voor het maken van illustraties en een voor het bewerken van foto’s. Dus voor nog geen 150 euro had je alles in huis voor wat je maar wilt voor je foto- en grafische werk.
Waarom we Affinity gratis hebben gemaakt en hoe we dat zo houden
We vertellen waarom we Affinity volledig gratis hebben gemaakt, hoe ons duurzame model professionele ontwerptools voor iedereen toegankelijk maakt en waarom creatieve vrijheid hierbij centraal staat.
De verrassing kwam enkele weken geleden door een mail van Affinity. De drie pakketten worden in één nieuw pakket uitgegeven. Je schakelt gewoon tussen de verschillende onderdelen. Maar het grote nieuws kwam een dag later. Het gehele pakket gratis. Onmogelijk dacht ik, daar zal wel een addertje onder het ‘bekende’ gras zitten. Wat blijkt… Canva en Affinity zijn samen gegaan, een soort huwelijk waarbij de filosofie gehanteerd wordt “CREATIVITEIT HOEFT NIET DUUR TE ZIJN’. Helemaal gratis zelfs en dat blijft zo. Ik heb deze ‘all-in-one’ versie gedownload en (snel) vergeleken met mijn eerdere versie. En jawel alles zit er echt in en op. Dus als je wilt kun je hier [hun website] het volledige downloaden. De installatie is een fluitje van een cent. En als je eerst wilt kijken en beoordelen of het wel zuivere koffie is, kijk dan op deze site.
De leden van het OFKC [Oostgelders Fotografen en Kunstenaars Collectief] pakken twee weekenden (vr t/m zo) uit met vrij thematisch werk.
Van 21 november t/m 30 november elke vrijdag, zaterdag en zondag van twaalf tot vijf ben je welkom in de Möllerwerf, werkplaats voor de Creatieve Klasse
Een plek waar KUNST de ruimte krijgt. De 350m2 grote hal is gelegen aan de Oude Boekeloseweg, pal aan het Twentekanaal, Er wordt plek geboden om KUNST te delen.
De plek biedt letterlijk en figuurlijk flink wat ruimte werk van formaat te maken en te bewonderen, samen te werken, je werk te presenteren en kennis/kunde te delen. Beeldend kunstenaars, fotografen, textielkunstenaars en filmmakers vinden er een plek én zelfs voor muzikanten, DJ’s, lichtkunstenaars, dansers en theatermakers is het een geschikte locatie.
Exposanten van het OFKC zijn Bettina Hogeweg, Dinie Wikkerink, Gert Wielink, Judith Spook, Laura de Morree, Ton van Vroonhoven en Peter van Tuijl. Mijn bijdrage aan de expositie is het thematische werk onder de titel ‘HET INDIVIDU, de ander en de menigte’. Op zondag 23 november ben ik van 12.00 tot 17.00 uur aanwezig. Leuk als je dan of op een ander moment een kijkje komt nemen.
De straat is een voortdurend bewegend organisme. Lichamen, blikken en gebaren verweven zich tot een ritme dat nooit stilstaat. Tussen wachten en haasten, tussen verschijnen en verdwijnen, speelt zich het dagelijks toneel van de mens af. Ik noem dat vaak ‘het theater van de werkelijkheid’ en daar begeef ik mij graag — niet als toeschouwer op afstand, maar als deelnemer aan die eindeloze choreografie van toevallige ontmoetingen.
WELKOM
De Möllerwerf ligt aan de Oude Boekeloseweg 33e te Hengelo, rechts van de Boekelosebrug, op het voormalige Möller en Co terrein.
De Nederlandse fotograaf Sarah van Rij woont en werkt in Amsterdam en Parijs. De Volkskrant had afgelopen week een reportage met haar werk. In de aanhef las ik dat ze ‘jaagt op een parallel universum’.
Het meest aantrekkelijk van haar werk vind ik dat ze met ogenschijnljk gemak de werkelijkheid zodanig weergeeft dat je vaak het gevoel hebt dat je gefopt wordt. De elementen, perspectieven, lijnen en vlakken verenigt ze tot -in mijn ogen- compleet nieuwe realiteit. En het is toch echt, gewoon zo ‘uit de camera'(behoudens haar collages).
Ik noem het fragmenten uit de werkelijkheid. Zojuist is er een boek met haar werk verschenen [atlas of echos Sarah van Rij].
Wil je ook verwonderd raken van deze fotograaf, kijk dan op haar website.
