Auteur: fotopetervantuijl@gmail.com

Mijn kleindochter is gek op paarden, ze heeft van jongsaf rijles en sinds kort heeft ze een eigen paard. Dior, van zakcentjes, werk en gekregen envelopjes bij elkaar gespaard. En waarschijnlijk is er links of rechts ook nog wel ‘gecrownfund’. Ze is beretrots op haar Dior, ondanks dat het modehuis met die naam niet als meest milieuvriendelijk of duurzaam bekend staat.

Vandaag kwam ik een modefotograaf tegen die ook paardenfotograaaf is. Een niet gebruikelijke combinatie. Maar het toeval met Dior, het paard van mijn kleindochter dringt zich op.

Met ‘Dior van mijn kleindochter’ in het achterhoofd presenteer ik graag Donna Demari in deze blog. Een naam overigens met een heerlijk ritme, typisch Italiaans, nog afgezien van de alliteratie.

DONNA DEMARI

Ze begon haar professionele carrière al op 19-jarige leeftijd in Milaan.

Haar foto’s staan wereldwijd in bekende modebladen onder andere in de Britse, Italiaanse en Duitse Vogue. Ze heeft veel gewerkt met legendarische topmodellen, waaronder Kate Moss, Tyra Banks en Heidi Klum

In 2006 kreeg ze de opdracht om de wedstrijdpaarden van de baas van het kledingmerk Anthropologie te fotograferen. Dit veranderde haar carrière flink en werd de focus niet uitsluitend meer op mode- en kunstfotografie gericht. Ze is nu bekend geworden door haar prachtige, vaak zwart-witte (kunst)foto’s van paarden. Haar foto’s zijn in meerdere boeken gepubliceerd en hangen in kunstgalerieën, all over the world.

De benadering van de paardenfoto’s en de modefoto’s hebben overeenkomsten. Hte zijn niet de gelikte foto’s die je zou vaak ziet. Zij heeft de gave om bij de modefoto’s iets van het dagelijkse toe te voegen waardoor ze ook wat intiemer aanvoelen als de glamour beelden die je vaak ziet. Bij de foto’s van de paarden vind ik de afsnijdingen en de keuze voor het kader én het moment heel erg lekker. Daarmee wordt gevoelsmatig een soort essentie op het beeld geplakt. Het paard wordt verheerlijkt.

Kijk hier op haar sites, je pendelt met gemak tussen de mode en de paarden.

SPOREN

Apeldoorn PHOTO AWARD 2026 staat in het teken van sporen. Het was mogelijk, tot 31 juli, om hiervoor in te zenden.

Er zijn drie categorieën, natuur in beweging, het menselijk spoor en stille getuigen. Mijn inzending betrof stille getuigen.

En ja, ik behoor zoals dat netjes in de e-mail staat tot de genomineerden op de longlist. Uit 432 inzendingen zijn per categorie 30 werken geselecteerd die van 29 september tot 26 oktober geëxposeerd worden in het gemeentehuis van Apeldoorn. De vakjury maakt van elke categorie nog een shortlist… dat zijn de kanshebbers voor een van de fraaie prijzen. Tijdens de expositie van de longlist kan het publiek stemmen en daar komt nog een publiekswinnaar uit. Of mijn foto deel uitmaakt van die vier toffe prijzen is nog maar de vraag. Ik reken nergens op, ben nu al wel tevreden en content.

In een van mijn vorige blogs keek ik terug op een eerdere aflevering van de Roze Maandag van de TILBURGSE kermis. Dit jaar was ik er opnieuw.

Roze Maandag 2026: Zwart-wit in de kleurrijke kermismassa

De Tilburgse kermis blijft maar groeien. Het trekt de mensen bijna als vanzelf,ze komen letterlijk van alle kanten naar Tilburg. Het Vlaams en soms zelfs Duits was er te horen. De binnenstad lijkt gewoon te klein te worden voor dit spektakel.

Goed, dus opnieuw met de camera op stap. En met de vraag hoe wil ik er nu naar kijken.

Ik besloot om het dit jaar net even anders doen. Niet de focus op de extreme outfits van Roze Maandag en geen jacht op de luidste uitschieters. Wel de camera gericht op de emotie en de mens. Zonder de afleiding van felle regenboogkleuren en glitter zie je puur de expressie, de stralende glimlachen en de verbondenheid op de gezichten van de bezoekers.

Anders kijken, anders vangen. Met andere ogen …

Ik wilde de kermis zien als een plek waar mensen samenkomen. Gewoon voor de sfeer, de gezelligheid en die enge attracties waar ik zelf liever uit de buurt blijf. De kermis op alsof het gewoon een straat is waar mensen bij elkaar komen.

Het roze filter eraf

Met de camera losjes in de hand keek ik onder andere meer naar de tijdloosheid van samenzijn, naar het contrast waardoor de intensiteit van de ontmoeting meer nadruk krijgt en naar de essentie van het feest. Dit LBHTQ+ evenement is veel meer dan een verkleedpartij. Door de kleur te filteren wordt er een diepere laag van menselijkheid en verbondenheid blootgelegd. Soms ernstig maar ook wel met enige humor. De hectiek van de moderne roze-maandag-feestkermis wordt wat weggehaald en geeft de foto’s een documentaire, enigszins rauwe esthetiek.

Zonder dat specifieke Roze-Maandag-stempel verandert het beeld naar mijn idee. De sfeer wordt losser, de zomerse ontmoeting komen daardoor meer centraal te staan en de momenten tussen en met mensen nadrukkelijker belicht. Het referentiekader verschuift. Je let ineens veel meer op kleine details: een blik van verstandhouding of de rust midden in de drukte.

Daarom, deze serie van 2026 volledig in zwart-wit.

Een scherpe, ongepolijste blik op de grootste kermis van de Benelux.

Met deze fotoserie neem ik de Tilburgse Kermis, in het bijzonder de uitbundige dynamiek van Roze Maandag, letterlijk en figuurlijk op de korrel. Geen geposeerde portretten, maar rauwe, flitsende snapshots die de toevallige ontmoetingen en visuele botsingen van het straatbeeld vangen.

Door de contrasten op te zoeken tussen extravagantie en alledaagsheid, tussen de anonieme toeschouwer en de trotse feestvierder, ontstaat een autonoom beeldverslag. Gevangen in een fractie van een seconde, versterkt door een intens en gelaagd kleurgebruik, toont deze serie de kermisganger in al zijn facetten: soms theatraal, soms verbaasd, maar altijd onmiskenbaar menselijk.

MAANDAG 20 juli weer ROZE MAANDAG in Tilburg. Misschien komen we elkaar wel tegen!

De foto’s in dit autonome portfolio zijn gemaakt in de openbare ruimte. Ik streef ernaar om het straatbeeld en de menselijke expressie op een artistieke, respectvolle manier vast te leggen. Herken je jezelf op een foto en stel je publicatie hiervan niet op prijs? Stuur een bericht via mijn contactpagina en de foto wordt zo snel mogelijk verwijderd.

Een iewat vreemde naam. Is het een kunstpil. Je zou er elke dag iets van kunnen nemen, maar ook een enkele keer in de week één pil.

Zo zie ik hun website. Als ik eens wat extra inspiratie wil opdoen of een schurende confrontatie wil, aan het denken gezet of gewoon wil genieten van mooie dingen en goede verhalen, dan kijk ik een kwartiertje (of langer) op ARTpil. Misschien is ARTPIL ook iets voor jou. Voor zover ik het gebruik en heb kunnen zien is het gratis.

Zelf schrijven ze ‘Met een focus op moderne en hedendaagse kunst biedt Artpil verhalen, nieuws over evenementen en interviews met profielen van kunstenaars uit alle disciplines, musea en galerieën, bureaus en organisaties, zowel gecureerd als uit het publieke domein.’ Artpil is opgericht in 2017.

Zo lees ik vandag ‘Want To See A Lighthouse‘ over het hoogtepunt van dertig jaar fotografische obsessie van Gary Briechle. De werkwijze van Gary Briechle is gedisciplineerd, bijna ascetisch. Elke dag zwerft hij rond in Rockland, Maine, in een SUV volgeladen met chemicaliën, kijkend naar dezelfde alledaagse scènes en onderwerpen, maar met de verwachting van andere resultaten. Het collodiumproces zelf is een ritueel: collodium, zilvernitraat, licht en wachten. Altijd wachten. Hij maakt telkens één glasplaat. Daarna keert hij terug naar huis om van elke plaat een enkele zilvergelatineafdruk te maken, waarna hij de plaat opbergt op zolder, onder een bed of in een kast. Hij heeft geen behoefte om te exposeren of te verkopen, alleen om te creëren. [bron Artpil | © ARTpil]

Ik zag daar ook prachtig fotowerk van fotograaf Kristina Syrchikova…

Haar werk richt zich voornamelijk op sociale en mensenrechtenkwesties in de post-Sovjetruimte. Kristina studeerde eerst informatietechnologie, voordat ze zich toelegde op hedendaagse fo©tografie. Haar werk is prachtig als het gaat om de balans in licht-donker van haar beeldtaal en ernstig als het gaat om de voorstelling en inhou!. Enfin je moet zelf maar eens rondneuzen op de website van ARTpil

Vanaf 1 juli kunnen fotografen een (of twee) foto’s insturen voor het BOEK WERELD FOTOGRAFIE DAG 2026. Nu vandaag woensdag 8 juli zijn we (ja we, want het wordt echt een boek van alle fotografen) de veertig voorbij. Daarmee krijgt het boek al wat body en wordt, net als voorgaande jaren, duidelijk de grote verscheidenheid aan fotografie.

Achter de Wereld Fotografiedag (World Photography Day) zit niet één specifieke, officiële organisatie. De dag is in 1991 in het leven geroepen door de Indiase fotograaf O.P. Sharma en vervolgens wereldwijd gepromoot door fotografen als Korske Ara en John Morzen. De laatste startte in 2009 het officiële platform World Photo Day om fotografen wereldwijd met elkaar te verbinden. Sindsdien is het uitgegroeid tot een wereldwijd fenomeen dat door velen wordt gevierd.

Het thema “HOME” (THUIS) is voor 2026 bepaald door de officiële organisatie achter het initiatief: het wereldwijde platform World Photography Day, dat destijds is opgezet door de Australische fotograaf Korske Ara. Zij kiezen elk jaar een optioneel, verbindend thema om fotografen wereldwijd extra richting en inspiratie te geven. Voor ons boek vormt het thema zeker geen belemmering, zo blijkt. Van alle inzendingen zijn er slechts een paar die een hele ruime interpretatie aan het thema geven. dat is niet erg, temeer daar in het communiqué van de World Photography Day zelf wordt gesproken van een optioneel thema.

Het boek van 2025 telde ruim 120 fotografen met geweldig fraai eigentijds, eigenzinnig en persoonlijk werk. Ik hoop dat we erin slagen, fotografen met elkaar, in 2026 weer zo’n succesvol boek te maken. Dus stuur je beste, meest originele, dierbaarste of creatiefste foto naar me toe. Voor 31 juli, want daarna maak ik het concept en stuur dat naar alle deelnemers voor eventuele correcties. Zie voor de afspraken eventueel nog even deze blog.

DOE OOK MEE AAN HET BOEK WERELD FOTOGRAFIE DAG 2026

Een expositie van Ton van Vroonhoven bij FotoKabinet Schiller in Aalten.

Van 31 juni tot 21 september 2026 

In het FotoKabinet in Oerkroeg Schiller in Aalten is vanaf 26 juni de tentoonstelling “Brussel was toen nog een bruisende stad” te zien met foto’s van Ton van Vroonhoven. De titel verwijst naar het lied waarmee Liesbeth List begin 70er jaren furore maakte. Het was een in het Nederlands vertaalde versie van het franstalige lied “Bruxelles” dat in 1962 uitgebracht werd door de Belgische chansonnier Jacques Brel. Het gaat over de voorspoed in de Belgische hoofdstad en de levendigheid tijdens de “belle époque” eind 19e en begin 20e eeuw, die eindigt bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog.

De fotograaf moest aan de Nederlandse titel “Brussel was toen nog een bruisende stad” denken tijdens een paar dagen fotograferen in de Belgische hoofdstad. Brussel heeft de bezoeker veel te bieden, maar uit zijn beelden kwam vooral ongemak naar boven. Veel plekken die hij bezocht leken hun beste tijd achter de rug te hebben. Dat stemde droevig. Het “mooie tijdperk” lijkt ver weg te zijn.

Vijf fotografen in gesprek over fotografie …

Zomaar een video om na te denken over de betekenis van straatfotografie en de fotograaf achter de camera in relatie tot de tijd waarin we leven,

Een publicatie van Eyeshot Photos

Vorig jaar maakte ik samen met meer dan 100 bloglezers in het kader van de  WERELD FOTOGRAFIE DAG een mooi digitaal boek. Hier kun je even terugkijken in het boek van 2025.

Elk jaar op 19 augustus wordt de fotografie wereldwijd gevierd. Elk jaar is er een thema en dit jaar 2026, is dat THUIS. Wat mij betreft is het een thema dat heel breed geïnterpreteerd kan worden.

Met jullie medewerking wil ik weer met plezier zo’n boek samenstellen in de overtuiging dat het weer fraai boek wordt en een mooie weergave is van de Nederlandse Fotografie.

Om te totstandkoming van het boek in goede banen te leiden, staan hieronder een aantal afspraken. Zowel voor het inzenden van de foto’s en dergelijke als voor de samenstelling van het boek.

Belangrijk voor het maken van het boek is het insturen van je foto … in de periode vanaf 1 juli 2026 tot en met 31 juli 2026.

• Het fotobestand het liefst in jpg
• De naam van het fotobestand is als volgt jouwvoornaamenachternaam_titel.jpg
• De grootte van de foto: Zorg dat de kortste zijde van de foto ongeveer 1600 pixels is. Groter hoeft echt niet voor het digitale boek.
• Gelieve de foto’s niet in een passe-partout te plaatsen en ook geen lijntjes of kaders om de foto te plaatsen.
• Bij de foto kan, als je dat wilt, een korte toelichtende tekst geplaatst worden. Houd zo’n tekst beperkt, laten we afspreken maximaal 100 woorden. (De tekstopmaak niet in pages, want die kan ik niet lezen.)
• Stuur de foto zoals hierboven aangegeven met eventueel een korte toelichtende tekst naar het speciale emailadres jaarboek2026@fotopetervantuijl.nl
• Je mag ook een tweede foto meesturen. In ieder geval plaats ik één foto in het boek, maar wellicht vind ik het voor de vormgeving van het boek wel fijn om af en toe twee foto’s van dezelfde maker op te nemen.
• Eventueel kun je de foto (‘s) ook sturen via een gratis dienst zoals bijvoorbeeld Wetransfer.com of iets dergelijks.
• Je krijgt van mij een bevestiging dat ik je foto (etc) ontvangen heb.

Wat in het boek wordt vermeld

Je naam en titel van de foto. Als je geen titel wilt komt er z.t. te staan.

Verder je toelichtende tekst als je daarvoor gekozen hebt.

Als je in de mail aan mij schrijft dat je je e-mailadres of website erbij wilt hebben, dan plaats ik die bij je naam.

Er worden geen technische fotogegevens (zoals iso, sluitertijd of diafragma) geplaatst.

Verder …

• Het boek wordt door mij samengesteld en ik kijk naar de plaatsing op de pagina, of er één of twee foto’s worden geplaatst en de grootte van de foto’s.
• De foto’s worden niet aangesneden (geen crop, anders dan bij een minimale verwerking).
• De uitvoering van het boek is een ‘bladerbaar’ en wordt gepubliceerd via een site van Adobe.com op 19 augustus 2026.
• In het boek wordt in de colofon gemeld dat de copyrights van elke foto (en tekst) bij de desbetreffende fotograaf blijft.
• Het boek is (na 19 augustus) voor iedereen in te kijken en te downloaden via een van mijn blogs. Na 19 augustus mag het boek ook door elke fotograaf verder verspreid worden.

Tussentijdse check …

• Een ‘proeve’ van het boek wordt aan alle deelnemers gestuurd, enkele dagen voor 19 augustus. Mocht er een fout in staan, kan de desbetreffende fotograaf mij dat melden en verander ik dat nog voor de publicatiedatum van 19 augustus.

ALGEMEEN

De fotograaf heeft alle rechten van de foto en is (en blijft) in alle gevallen verantwoordelijk voor de publicatie van zijn foto’s en teksten en ik ben gevrijwaard van elke aansprakelijkheid m.b.t. de publicatie.