Vanaf 1 juli kunnen fotografen een (of twee) foto’s insturen voor het BOEK WERELD FOTOGRAFIE DAG 2026. Nu vandaag woensdag 8 juli zijn we (ja we, want het wordt echt een boek van alle fotografen) de veertig voorbij. Daarmee krijgt het boek al wat body en wordt, net als voorgaande jaren, duidelijk de grote verscheidenheid aan fotografie.
Achter de Wereld Fotografiedag (World Photography Day) zit niet één specifieke, officiële organisatie. De dag is in 1991 in het leven geroepen door de Indiase fotograaf O.P. Sharma en vervolgens wereldwijd gepromoot door fotografen als Korske Ara en John Morzen. De laatste startte in 2009 het officiële platform World Photo Day om fotografen wereldwijd met elkaar te verbinden. Sindsdien is het uitgegroeid tot een wereldwijd fenomeen dat door velen wordt gevierd.
Het thema “HOME” (THUIS) is voor 2026 bepaald door de officiële organisatie achter het initiatief: het wereldwijde platform World Photography Day, dat destijds is opgezet door de Australische fotograaf Korske Ara. Zij kiezen elk jaar een optioneel, verbindend thema om fotografen wereldwijd extra richting en inspiratie te geven. Voor ons boek vormt het thema zeker geen belemmering, zo blijkt. Van alle inzendingen zijn er slechts een paar die een hele ruime interpretatie aan het thema geven. dat is niet erg, temeer daar in het communiqué van de World Photography Day zelf wordt gesproken van een optioneel thema.
Het boek van 2025 telde ruim 120 fotografen met geweldig fraai eigentijds, eigenzinnig en persoonlijk werk. Ik hoop dat we erin slagen, fotografen met elkaar, in 2026 weer zo’n succesvol boek te maken. Dus stuur je beste, meest originele, dierbaarste of creatiefste foto naar me toe. Voor 31 juli, want daarna maak ik het concept en stuur dat naar alle deelnemers voor eventuele correcties. Zie voor de afspraken eventueel nog even deze blog.
DOE OOK MEE AAN HET BOEK WERELD FOTOGRAFIE DAG 2026
Het thema van de dag van de fotografie 2026 is THUIS. Bij de oproep van het foto’s voor het boek, schreef ik al dat bhet een onderwerp/thema is dat breed geïnterpreteerd kan worden. Een aantal jaren geleden heeft Magnum samen met Fujifilm een grootschalig mondiaal project gestart met vijftieb topfotografen. In dit artikel kun je zien (en verder, maar dat is een kwestie van ‘doorklikken’) op welke manier deze fotografen dat hehbben aangepakt én uitgewerkt.
Vorig jaar maakte ik samen met meer dan 100 bloglezers in het kader van de WERELD FOTOGRAFIE DAG een mooi digitaal boek. Hier kun je even terugkijken in het boek van 2025.
Elk jaar op 19 augustus wordt de fotografie wereldwijd gevierd. Elk jaar is er een thema en dit jaar 2026, is dat THUIS. Wat mij betreft is het een thema dat heel breed geïnterpreteerd kan worden.
Met jullie medewerking wil ik weer met plezier zo’n boek samenstellen in de overtuiging dat het weer fraai boek wordt en een mooie weergave is van de Nederlandse Fotografie.
Om te totstandkoming van het boek in goede banen te leiden, staan hieronder een aantal afspraken. Zowel voor het inzenden van de foto’s en dergelijke als voor de samenstelling van het boek.
Belangrijk voor het maken van het boek is het insturen van je foto … in de periode vanaf 1 juli 2026 tot en met 31 juli 2026.
Het fotobestand het liefst in jpg
De naam van het fotobestand is als volgt jouwvoornaamenachternaam_titel.jpg
De grootte van de foto: Zorg dat de kortste zijde van de foto ongeveer 1600 pixels is. Groter hoeft echt niet voor het digitale boek.
Gelieve de foto’s niet in een passe-partout te plaatsen en ook geen lijntjes of kaders om de foto te plaatsen.
Bij de foto kan, als je dat wilt, een korte toelichtende tekst geplaatst worden. Houd zo’n tekst beperkt, laten we afspreken maximaal 100 woorden. (De tekstopmaak niet in pages, want die kan ik niet lezen.)
Stuur de foto zoals hierboven aangegeven met eventueel een korte toelichtende tekst naar het speciale emailadres jaarboek2026@fotopetervantuijl.nl
Je mag ook een tweede foto meesturen. In ieder geval plaats ik één foto in het boek, maar wellicht vind ik het voor de vormgeving van het boek wel fijn om af en toe twee foto’s van dezelfde maker op te nemen.
Eventueel kun je de foto (‘s) ook sturen via een gratis dienst zoals bijvoorbeeld Wetransfer.com of iets dergelijks.
Je krijgt van mij een bevestiging dat ik je foto (etc) ontvangen heb.
Wat in het boek wordt vermeld
Je naam en titel van de foto. Als je geen titel wilt komt er z.t. te staan.
Verder je toelichtende tekst als je daarvoor gekozen hebt.
Als je in de mail aan mij schrijft dat je je e-mailadres of website erbij wilt hebben, dan plaats ik die bij je naam.
Er worden geen technische fotogegevens (zoals iso, sluitertijd of diafragma) geplaatst.
Verder …
Het boek wordt door mij samengesteld en ik kijk naar de plaatsing op de pagina, of er één of twee foto’s worden geplaatst en de grootte van de foto’s.
De foto’s worden niet aangesneden (geen crop, anders dan bij een minimale verwerking).
De uitvoering van het boek is een ‘bladerbaar’ en wordt gepubliceerd via een site van Adobe.com op 19 augustus 2026.
In het boek wordt in de colofon gemeld dat de copyrights van elke foto (en tekst) bij de desbetreffende fotograaf blijft.
Het boek is (na 19 augustus) voor iedereen in te kijken en te downloaden via een van mijn blogs. Na 19 augustus mag het boek ook door elke fotograaf verder verspreid worden.
Tussentijdse check …
Een ‘proeve’ van het boek wordt aan alle deelnemers gestuurd, enkele dagen voor 19 augustus. Mocht er een fout in staan, kan de desbetreffende fotograaf mij dat melden en verander ik dat nog voor de publicatiedatum van 19 augustus.
ALGEMEEN
De fotograaf heeft alle rechten van de foto en is (en blijft) in alle gevallen verantwoordelijk voor de publicatie van zijn foto’s en teksten en ik ben gevrijwaard van elke aansprakelijkheid m.b.t. de publicatie.
Ik voel me behoorlijk ongemakkelijk als ik naar de foto’s uit de serie ‘Outside of the Inside’ kijk van de Zweedse fotograaf Martina Holmberg. Zij maakte deze serie juist om de kwetsbaarheid én de kracht te laten zien van de mens.
Op verschillende manieren ben ik diep onder de indruk …
Ik vraag me af bij het zien van de serie. Wat is de mens, wat is menselijk, waardoor ontmoet je de mens. Hoe verhoudt zich het uiterlijk met het innerlijk. Wat zijn mijn vooroordelen en die van anderen bij het kijken naar deze foto’s. En wat is leven in termen van kwetsbaarheid en kracht. Hoe sterk kan iemand zijn om zich te tonen, hoe dan ook.
In elke foto ligt een persoonlijke geschiedenis besloten. Zelf zegt ze in verschillende interviews dat ze de mensen niet wil afbeelden als slachtoffers of als helden, maar juist als mensen. Ik denk dat je deze foto’s alleen maar kunt bekijken als je dat met dezelfde empathie doet als waarmee Martina Holmberg deze foto’s heeft gemaakt.
Kijk voorzichtig alsjeblieft. In alle stilte en met veel gevoel. De foto’s laten mij opnieuw kijken naar alle mensen, naar hun zijn, hun verleden, hun kwetsbaarheid én hun kracht. Zie de gehele serie op haar website.
Kijk verder op de website van Martina Holmberg en verbaas je over de prachtige poëtische gevoelige en krachtige fotoseries die ik beschouw als persoonlijk documentair werk maar evenzeer veel over de wereld van ons allemaal vertellen.
BIOGRAFIE Martina Holmberg Ik ben fotograaf en schrijver en woon in Stockholm, Zweden. Mijn werk beweegt zich tussen documentaire en artistieke praktijk, met een focus op aanwezigheid, kwetsbaarheid en het lichaam als drager van geleefde ervaringen. Ik ben geïnteresseerd in het subtiele – in wat zich niet laat definiëren. In plaats van te verklaren of te categoriseren, probeer ik ruimte te creëren voor iets om simpelweg te zijn. Een gezicht, een lichaam, een moment. Niet als symbool of verhaal, maar als een spoor van leven. Ik begon al vroeg met fotograferen en bracht tijd door in de donkere kamer met mijn vader, kijkend hoe beelden langzaam tevoorschijn kwamen in de bakjes. Dat gevoel van stille aandacht – van wachten tot er iets verschijnt – blijft mijn werk vormgeven. In de loop der jaren heb ik tien boeken gepubliceerd en internationaal gewerkt aan zowel redactionele als langlopende projecten. Mijn werk is tentoongesteld, bekroond en op grote schaal gepubliceerd, waaronder de Taylor Wessing Portrait Prize. [bron: website Martine Holmberg]
De Apeldoorn Photo Award is een nieuwe tweejaarlijkse fotowedstrijd van Apeldoorn Photo en de Gemeente Apeldoorn. Met dit initiatief krijgt fotografie een nieuw podium in de stad en zetten ze Apeldoorn nationaal én internationaal op de kaart als fotostad.
Je kunt meedoen in één van de drie categorieën:
Natuur in beweging: Seizoenen, licht, weersinvloeden en landschappen. De natuur als voortdurend veranderend geheel
Het menselijk spoor: Wat mensen maken, achterlaten, bouwen of afbreken. Van architectuur tot ingrepen in landschap en samenleving
Stille getuigen: Objecten, plekken of dieren die een verhaal dragen zonder menselijke aanwezigheid
De natuur ademt in een eeuwig ritme. Seizoenen wisselen, licht verandert en wind laat zijn sporen achter. Tegelijkertijd bouwen mensen hun tijdelijke monumenten, creëren ze, breken ze af en laten ze herinneringen achter. Maar ook objecten, dieren en verlaten plekken dragen verhalen met zich mee, zichtbaar of juist verborgen.
Let op: de inzendtermijn loopt vanaf 26 mei tot en met 31 juli 2026. Zie voor meer informatie de website van APELDOORN PHOTO.
Iedereen heeft een eigen gezicht en dankzij de kenmerken daarvan weten we wie Pietje, Jantje, Marietje of Iris is. Toch slaat soms de twijfel toe, bijvoorbeeld wanneer ik me in het gezelschap van Japanners of Chinezen bevind. Er zijn zelfs mensen die er niet in slagen die twee nationaliteiten van elkaar te onderscheiden. Mensen die lijden aan prosopagnosie – gezichtsblindheid – herkennen zelfs het gezicht van hun partner of ouders niet. En als ze voor de spiegel staan, denken ze: wie is die figuur?
Soms passeer ik iemand op straat en denk ik hem of haar te herkennen. Van vroeger misschien, of wellicht van televisie. Een andere keer kijk ik in de ogen van een mooie vrouw. Het moment is te kort om te ontdekken wat er achter die ogen schuilgaat. Ogen als spiegel van de ziel.
Uit onderzoek blijkt dat veel mensen het ongemakkelijk vinden om iemand recht in de ogen te kijken. Echt kijken, zonder weg te glijden met de blik. Wanneer gaan de ‘luiken’ van mensen eigenlijk open?
Onlangs kwam ik een fotograaf tegen die, zo lijkt het, er een sport van maakt om zich achter maskers te verbergen. Niet letterlijk, maar zijn gezicht is op iedere foto verborgen achter een of andere ‘outfit’. Wie is hij? En waarom doet hij dit?
“Jarenlang heb ik het grootste deel van mijn werk gericht op ‘gezichtsloze portretten’. Deze benadering daagt onze traditionele perceptie van identiteit uit in een wereld die overspoeld wordt met selfies.”
De foto’s van Dauba laten je misschien glimlachen, of roepen bewondering op vanwege de enorme creativiteit waarmee hij zichzelf telkens opnieuw verhult. Misschien vraag je je af wat de diepere betekenis van zijn beelden is. Zijn foto’s zijn surrealistisch, anoniem en bezitten tegelijkertijd een zekere intimiteit.
Maakt het ons nieuwsgierig wanneer we een gezicht niet kunnen zien?
Een gezicht is immers veel meer dan alleen de fysieke voorkant van het hoofd. Het is een primair middel voor interactie, herkenning en het overbrengen van emoties. Het fungeert als een spiegel van de ziel en maakt communicatie tussen mensen mogelijk. Het gezicht zorgt voor verbinding. Intenties worden zichtbaar.
We reageren anders op een blij gezicht dan op een verdrietige blik. Het maakt dat we ons verantwoordelijk voelen voor de ander. Bij een hechte vriend of een familielid reageren we natuurlijk anders dan bij iemand die we toevallig tegenkomen, maar zelfs dan speelt mimiek een belangrijke rol. Het gezicht van de ander laat ons niet onverschillig.
Wanneer iemand zijn of haar gezicht afwendt of verbergt, wordt ons de mogelijkheid ontnomen om die eerste, primaire reactie te ervaren.
‘Je gezicht spreekt boekdelen’
Psychologisch gezien is dat geen toeval, maar een fundamenteel aspect van menselijke communicatie. Ons gelaat vormt een onbewuste, razendsnelle informatiestroom die emoties, intenties en zelfs sociale (on)zekerheden verraadt.
De fotografie van David Dauba dwingt ons om op een andere manier naar de ander te kijken. De betekenis verschuift naar andere kenmerken. Is er iets af te lezen uit de lichaamshouding? Kunnen de objecten in zijn handen iets vertellen? Of zeggen de kleuren van zijn kleding meer dan we denken?
We moeten op zoek naar datgene wat we normaal gesproken rechtstreeks uit de mimiek afleiden.
Bekijk zelf eens wat deze gezichtsloze foto’s van David Dauba met jou doen. Welke betekenis hebben ze voor jou, anders dan een kunstje of een maniertje om een serie in een herkenbare vorm te gieten?
Ik ben daar erg benieuwd naar. Misschien wil je een korte reactie n.a..v. deze blog sturen, of er zelfs een eigen externe blog aan wijden. Ik publiceer die graag én met plezier.
Tot slot nog een greep uit gezichtsloze foto’s die ik in de afgelopen jaren maakte.
De ziekte van Parkinson vastgelegd in persoonlijke landschappen door Marjan Rosendahl.
In Nederland lijden zo’n 65.000 mensen aan de ziekte van Parkinson. Deze progressieve hersenaandoening sluit hen langzaam maar zeker van de buitenwereld af.
Fotograaf Marjan Rosendahl vraagt aandacht voor deze ziekte. Waar woorden wegvallen, spreken beelden. Vier jaar lang heeft ze aan dit fotoproject gewerkt en gesprekken gevoerd met mensen die gediagnostiseerd waren met deze ziekte. Dat heeft geleid tot een reeks indringende en intieme tweeluiken onder de titel ‘Persoonlijke landschappen’.
Om de verschillende kanten van de ziekte van Parkinson te benadrukken, heeft Marjan Rosendahl gekozen voor tweeluiken. Op de expositie in Zevenaar hangen zwart-wit portretten naast kleurrijke landschappen. De identieke kleding die de geportretteerden dragen verwijst naar het stereotiepe beeld dat de buitenwereld meestal van deze ziekte heeft….het trillen.
De kleurenfoto’s onthullen de persoonlijke landschappen. Persoonlijk omdat Marjan deze heeft gemaakt op basis van de -vaak- intensieve gesprekken met de geportretteerden. Bovendien is het landschap een verwijzing naar het symptoom dat voor hen de meeste impact heeft.
Een ode
Persoonlijke landschappen is geen afgerond verhaal. Het is bovenal een ode aan mensen die leven met Parkinson als een lastige bondgenoot. Ook een ode aan hun naasten.
“Ik heb met deze serie ook de bedoeling om met de kracht van (foto) kunst gesprekken op gang te brengen die men misschien anders liever uit de weg gaat”, aldus Marjan.
Volgens Marjan vormen de foto’s samen een uitnodiging om
wat meer stil te staan bij deze ziekte;
bewustwording te creëren;
met andere ogen naar de ziekte van Parkinson te kijken.
Deze video geeft een mooie terugblik op de feestelijke opening, waar naast vele gasten ook de geportretteerden aanwezig waren.
De expositie ‘Persoonlijke landschappen is van 13 april tot en met 15 mei 2026 te zien in de Multizaal van de Turmac Cultuurfabriek in Zevenaar.
Gratis parkeren is mogelijk aan Stationsplein 4 te Zevenaar. Vanuit daar loop je in vijf minuten naar Turmac Cultuurfabriek (is via borden aangegeven). Toegang is gratis.
Naar aanleiding van de tentoonstelling van haar recentste werk ‘Seven Stones’ in Teheran gingen de redactie van het Belgische Magazine BRREEDBEELD in gesprek met de Iraanse fotograaf Shadi Ghadirian. Ghadirians omvangrijke oeuvre strijdt tegen hardnekkige stereotypen en geeft Iraanse vrouwen het gezicht dat het regime hen ontneemt. Afwezigheid en gemis zijn de pijlers waarop ze haar recentste serie bouwt.
fotograaf Shadi Ghadirian
Juist nu… wat er zich allemaal afspeelt in de wereld …
We leven in een wereld die schreeuwt om perfectie, maar de ware schoonheid schuilt wat mij betreft zeker ook in de ongemakkelijke momenten. Als adept van Martin Parr wil ik me aan dat soort momenten ook weleens te buiten gaan. Met de serie Parriaans Vertier neem ik je mee naar de randjes van onze samenleving, de absurde rituelen en de kleurrijke chaos van de openbare ruimte.
Wat is ‘Parriaans’?
In deze blogserie schuw ik het banale niet; ik omarm het.
Martin Parr leerde ons dat als je lang genoeg naar het gewone kijkt, het buitengewoon wordt.
Parriaans Vertier is een recent, fotografisch verblijf in Amsterdam op een mooie dag in april. Het is een ode aan de grote meester. Hij liet ons genieten (en nog, ga naar FOAM voor een kleine maar fraaie expositie) van de pret, de kitsch en de onvermijdelijke imperfectie van het menselijk samenzijn.
En natuurlijk ging ik ook naar FOAM om zijn werk te bewonderenen om daarna geinspireerd de straat op te gaan…
Welkom in mijn kleinewereld. Een wereld in kleur, een beetje satire en ironie en hopelijk ervaar je net als ik vooral vertier.
“Er is een dunne lijn tussen ergens helemaal in opgaan en verdrinken in je eigen enthousiasme.” Ik houd mezelf graag voor dat ik die lijn netjes in de gaten houd… maar eerlijk is eerlijk: na drie exposities in één week begint het soms toch een beetje te schuiven.
En dan moet de week van de FOTOGRAFIE (in de week van Hemelvaart) nog komen.
Want in mei verandert de Lebuinuskerk in een walhalla voor fotografieliefhebbers. Echt zo’n plek waar je binnenstapt “voor even” en er een paar uur later, of misschien wel pas aan het eind van de dag, weer uitkomt, lichtelijk overdonderd en vol ideeën.
Het begint op dinsdag, met prijsuitreikingen en lezingen onder andere door de ‘oude fotograaf des vaderland’ Jan Dirk van der Burg. Misschien nog een beetje een dag voor insiders/genodigden (wel heel veel), maar daarna is het hek van de dam. Vier dagen lang fotografie in alle soorten en maten.
Mijn advies? Ga niet haasten. Kies een dag (of beter: meerdere), regel een fijne slaapplek in de buurt en geef jezelf de tijd om rond te dwalen, te kijken, te luisteren en je te laten verrassen.
Woensdag is bijvoorbeeld zo’n dag waarop je blijft hangen. Maartje van den Heuvel neemt je mee in de geschiedenis van de fotografie in drie lezingen van formaat.
Dat klinkt misschien heel serieus, maar dat is het allesbehalve. Verwacht verhalen die blijven plakken en je vanuit de geschiedenis van toen inspireren voor de fotografie van nu!.
Yili notes that it is often girls who drop out of school. “I have more boys than girls in my class. Another challenge is girls getting pregnant. It happened to one of my best friends. She dropped out of school and couldn’t find a job. Now she stays home with her baby. Her situation is difficult.”
With support from Plan International’s back-to-school program, Yili was able to resume her education. She still does homework while helping her mother at home, but the financial support allows her to devote more time to her studies. “If I had to do housework all my life, I would be so bored. That’s why I want to go to school. Physics and chemistry, and learning new things, that’s what I love.”
Donderdag schakelt weer moeiteloos door: Chris de Bode en Veronique Jansen vertellen over de Zilveren Camera, Rutger van der Hoeven duikt in iconische foto’s… en alsof dat nog niet genoeg is, wordt ook nog eens de uitslag van de Bondsfotowedstrijd bekendgemaakt.
Vrijdag is een beetje de dag waarop het gaat kriebelen. Workshops, fotoreviews en vooral dus zelf kijken, doen, leren. Altijd leuk, en vaak verrassend.
En dan zaterdag. Ook weer een favoriete dag voor velen. Presentaties van de landelijke groepen van de Fotobond, een reeks lezingen… en ergens vroeg in de ochtend nog eentje van mij over documentaire fotografie.
Je hoort het al: ik heb er zin in. De Week van de Fotografie is er dit jaar niet zomaar. Het is een viering van 200 jaar fotografie, georganiseerd door de Koninklijke Fotobond. En dat merk je aan alles.
Dus ja, enthousiasme is hier wel op z’n plaats, zeker met zo’n veelzijdig en interessant programma.
En verdrinken? Ach… als het ergens mag, dan is het hier in de fotografie.
“Waar de tijd stilstaat” voelt als een scheidslijn tussen twee werelden.
De houding van haar lichaam draagt een dubbel gevoel. Haar gedachten elders, zij hier. Aanwezigheid in het heden en een hoopvol verlangen naar wat er ooit was.
De lijnen achter haar lijken op de stralen van een zon, een zon die verbergt en scheidt. Alsof de tijd hier niet vooruitgaat en blijft hangen tussen herinnering en werkelijkheid. Ze beweegt niet vooruit of terug, maar draagt beide tegelijk. Een moment waar verleden en heden elkaar blijven ontmoeten.
Deze foto maakte ik eerste Paasdag 2026, tijdens mijn wandeling over de KunstRoute in ’s Heerenberg.
Afgelopen zaterdag was de laatste bijeenkomst van het landelijk coaching traject van de Fotobond. Tien fotografen werden in juli 2025 uit een grote groep geselecteerd om deel te mogen nemen aan het zogenaamde Landelijk Mentoraat in Eindhoven. Vrijetijdsfotografen met een professionele en gedreven instelling die gedurende acht maanden aan de slag zijn gegaan met een persoonlijk project.
Ik laat hierna graag iets zien van de projecten waaraan gewerkt is. Waarschijnlijk krijg je met één foto en enkele tekstregels wel een idee van de presentaties die elke fotograaf op de laatste bijeenkomst toonde. Wat je niet ziet zijn de fraaie gebonden boeken, de transfers via een oude techniek of de blauwdrukken of cyanotypes. Het was enorm fijn om met deze groep te werken en het heeft me echt voldoening gegeven om als coach een bijdrage te mogen leveren aan hun verdere fotografsiche ontwikkeling.
Het zijn prachtige persoonlijke projecten en er is met veel betrokkenheid, diepgang en enigszins eigenzinnige wijze aan de uitvoering gewerkt. Fotografie met een grote F, wat mij betreft, door kanjers uit de top van de Nederlandse Vrijetijdsfotografie.
Miss Leeding, de creatie van Pascal | Germa van de Kamp
In 2016 had ze haar debuut in Nijmegen als Miss Leeding (inderdaad, van het Engelse misleading). Sindsdien treedt ze op voor diverse soorten publiek en op allerlei podia in Gelderland en daarbuiten. Denk je aan Miss Leeding, dan denk je aan Swarovski-stenen, een naaldhak en een arsenaal one-liners. In het weekend staat ze op het podium, maar doordeweeks is ze Pascal en staat ze voor klas. Hij zet zijn onderwijservaring in om mensen meer te leren over drag, gender en zelfexpressie. Germa en Pascal én miss Leeding werkten afgelopen jaar gezamenlijk aan het documentaire project en naar het zich laat aanzien gaat dat nog wel even door.
De klassieke betekenis van culturele identiteit houdt in de verbondenheid met een groep mensen, gebaseerd op gedeelde waarden, normen, tradities, gebruiken, taal, kunst en een gemeenschappelijk verleden. Het is een complex en dynamisch concept dat bijdraagt aan een gevoel van samenhorigheid en zelfbeeld. Dat zich uit in de manier waarop een gemeenschap zichzelf ziet en presenteert aan de buitenwereld.
Tegenwoordig is culturele identiteit niet langer meer statisch, doch eerder vloeibaar, waarbij mensen vaak meerdere culturele invloeden (hybride identiteit) combineren als gevolg van globalisering, migratie, digitale interactie, historische, geo-politieke en economisch-sociale ontwikkelingen. Deze fotoserie portretteert zes volwassen mensen met verschillende roots op een meer poëtische wijze: “wie ben ik?”. Mensen die hier aan de Maas (Limburg) hun bestaan vorm geven. | Fotografie en tekst Jos de Serière
In zekere zin is elke fotograaf een verzamelaar. Zeker niet elke fotograaf zoekt fysieke objecten, maar het verzamelen van koppen, situaties en zelfs abstractie zou je kunnen rekenen tot het sparen van iets dat je interesseert. Een bijzondere verzamelaar, pardon fotograaf is Christopher Herwig. Hij is Canadees en tijdens een fietstocht van Londen naar Sint Petersburg (2002) fotografeerde hij de bushaltes die hij tegenkwam, vóórdat ze gesloopt worden.
Het bleef niet bij die ene fietstocht. Hij heeft vijftien jaar lang door de landen van de voormalige Sovjet landen gereisd op zoek naar bushokjes. De fascinatie was de kenmerkende en unieke architectuur. Uniek omdat ze vaak door plaatselijke bewoners waren vormgegeven en gebouwd, vrijwilligers, kunstenaars in spé maar zeker geen professionele architecten. Daarmee ‘verzamelde’ hij niet alleen de bushokjes maar ook de vrije geesten die in de verschillende landen van het Sovjet tijdperk zichtbaar werden.
In 2015 werd een boek gepubliceerd en had hij in die dertien jaar inmiddels meer dan 25.000 km rondgereisd om bij zijn bushokjes te komen, soms in de middle of nowhere. Bushokjes verzamelen en daardoor rijke verhalen met de plaatselijke bevolking over creativiteit, (vermeende) vrijheid en het dagelijks leven. In 2017, na nog eens zoveel kilometer reistijd volgde een vervolgboek.
Volgens mij is de jacht op het object uiteindelijk het verzamelen van gedachten, creatieve uitingen en menselijk samenzijn. Wat het is dat de fotograaf fotografeert is misschien wel het minst belangrijk… en ook daar kun je een andere mening over hebben.
In oktober 2025 fotografeerde ik de Marathon in Eindhoven en een week later die van Amsterdam. Twee grote evenementen met heel veel lopers, waaronder mijn kleinzoon en zijn vriendin, en een veelvoud aan belangstellenden. Van beide heb ik een sfeerimpressie gemaakt.
Als je wilt kijken klik dan op een van de twee foto’s.
