Categorie: fotografie

Bedburg-Hau is een gemeente in het noordwesten van de Duitse deelstaat Noordrijn-Westfalen en behoort tot de Kreis Kleef. De gemeente telt ongeveer 13.000 inwoners. Voor mij heeft Bedburg-Hau betkenis vanwege het Artoll Labor en museum Slot Moyland. Ik en er een regelmatige bezoeker.

Artoll Labor, een locatie voor experimentele hedendaagse kunst, met name beeldende kunst, is gevestigd in Haus 6 op het terrein van de Rheinische Kliniken. In een van de jugendstilgebouwen, vrijgekomen na decentralisatie van de opvang van mensen met psychische stoornissen, is tegenwoordig een kunstenaarsinitiatief gevestigd met de naam Artoll Labor. Hier kunnen kunstenaars zich een tijdlang ongestoord op hun werk concentreren en hun werkperiode afsluiten met een korte tentoonstelling.

Foto’s die ik in de afgelopen jaren heb gemaakt in het ARTOLL LABOR en de omgeving – de Rheinische Kliniken – heb ik in een boek [HAUS ZES kunst en omgeving] samengebracht en is digitaal in te zien.

De psychiatrische inrichting Rheinische Kliniken Bedburg-Hau werd in 1912 geopend en is nu bekend als de LVR-Klinik Bedburg-Hau. Het is gevestigd op een parkachtig terrein en er zijn ongeveer 100 gebouwen.
Oorspronkelijk werden er 36 ziekenhuisgebouwen gebouwd met een capaciteit van 2200 bedden. Het doel was om een deel van de chronisch geestelijk zieke patiënten uit de bestaande klinieken uit de regio over te nemen.

De kliniek is nu een van de grootste instellingen voor de behandeling van psychisch en geestelijk zieke patiënten in Noordrijn-Westfalen. Het gehele complex van gebouwen en wegen staat onder monumentenzorg.

Nieuwe inzichten betreffende decentralisatie van opvang van patiënten maakte dat in de jaren tachtig vele huizen leeg kwamen te staan.
Nieuwe bestemmingen werden gevonden onder meer als behuizing voor het kunstenaarsinitiatief, Artoll Labor, de theatergroep ‘mini-art’ voor jeugdtheater, en opvanghuizen voor asielzoekers.

Sommige huizen werden de afgelopen jaren versterkt omheind ten behoeve van inrichting van speciale strafgevangenissen, bijvoorbeeld een vrouwengevangenis. Aansluitend op het oorspronkelijke terrein heeft in de jaren 2000 nieuwbouw plaatsgevonden voor een gesloten inrichting voor Forensische Psychiatrie.

SARAH VAN RIJ

De Nederlandse fotograaf Sarah van Rij woont en werkt in Amsterdam en Parijs. De Volkskrant had afgelopen week een reportage met haar werk. In de aanhef las ik dat ze ‘jaagt op een parallel universum’.

Het meest aantrekkelijk van haar werk vind ik dat ze met ogenschijnljk gemak de werkelijkheid zodanig weergeeft dat je vaak het gevoel hebt dat je gefopt wordt. De elementen, perspectieven, lijnen en vlakken verenigt ze tot -in mijn ogen- compleet nieuwe realiteit. En het is toch echt, gewoon zo ‘uit de camera'(behoudens haar collages).

Ik noem het fragmenten uit de werkelijkheid. Zojuist is er een boek met haar werk verschenen [atlas of echos Sarah van Rij].

Wil je ook verwonderd raken van deze fotograaf, kijk dan op haar website.

Fotografie heeft te maken met keuzes maken. Of je een meer journalistieke gerichte fotograaf bent of juist autonoom en meer naar binnen gericht bezig wilt zijn, elk fotoproject is gebaseerd op persoonlijke keuzes. Mijn stelling is dat het WAAROM de leidraad is voor WAT je fotografeert. En je fotografische gereedschapskist die je tot je beschikking hebt bepaalt in relatie met het WAT en het WAAROM de uiteindelijke foto’s of serie. En wat er in die gereedschapskist zit heeft zeker niet alleen te maken met type camera, objectieven en dergelijke. Juist de aspecten of elementen van je beeldtaal/beeldstijl doen ertoe. Naar mijn idee nog meer dan over welke camera of mobile je tot je beschikking hebt.

Een fotograaf die een heel eigenzininge stijl ontwikkelt is SARA LANDO. Ze maakt series die heel erg dicht op je huid zitten en die je kunnen aangrijpen. Bij het bekijken van haar werk besef ik hoe complex leven kan zijn. Ik maak er verder geen woorden aan vuil, haar beelden zijn zodanig dat zelf kijken en beleven veel beter is. Ga naar haar website: SARA LANDO

Een paar weken kwam ik via LENSCULTURE dit boek tegen. Ik heb het aangeschaft en er geen spijt van, alhoewel sommige mensen -ook fotografen- als ik aan hen het boek laat zien, de opmerking maken ‘er is er geen een die lacht’. Het is de vraag of portretfoto’s ‘in het wild geschoten’ lachende gezichten moeten opleveren. Mijn ervaring is dat je de vreemdeling die je tegenkomt op straat, bij de bakker of in het park de vraag stelt ‘mag ik een foto van je maken’ zijn meest vriendelijke gezicht opzet enje zelfs de meest brede smile toewerpt. Meestal vraag ik om nog een foto te mogen maken waarbij ik vraag om het huis, tuin en keuken gezicht. Het normale gezicht … het gezicht dat iets vertelt over wie je bent anders dan de vriendelijke lacht voor fotograaf en eventueel later de beschouwer van het portret. Ongeveer 10 jaar geleden maakt ik het boek EEN EIGEN GEZICHT.

Een eigen gezicht, zo simpel als wat en iedereen heeft er een …

De jonge STRAATFOTOGRAAF AMY HOROWITZ maakt haar debuut met het fotoboek A Walk in the Park met daarin heel veel portretten van jonge mensen, gefotografeerd in het Wasington Square Park in New York.

Een levendige en intieme verzameling van 166 jongvolwassenen waarmee ze de drempels van identiteit en volwassenheid in New York City verkent. Het boek maakte ze in de afgelopen vijf jaar in twee New Yorkse parken. Ontmoetingen die -wellicht af en toe vluchtig van aard waren- ‘rake portreten’ opleverden. Momenten van zelfexpressie, kwetsbaarheid en menselijke verbinding. Zelf schrijft ze daarover op haar website “Als fotograaf voel ik me aangetrokken tot de verhalen achter de oppervlakte”, zegt Horowitz. “Dit werk gaat over gezien worden en anderen zien – over het stilstaan ​​van de tijd in een moment van wederzijds begrip.”

Kijk op de website van Amy Horowitz, je zult er geen spijt van krijgen! En voor straatfotografen, bekijk zeker ook de serie CANDID. Verwondering én inspiratie in overvloed.

Al eerder was ik in Athene en maakte een boek met foto’s in kleur. Vanwege een verzoekje om een aantal foto’s daaruit in een lezing te gebruiken dook ik in een partjtje harde schijven om de bestanden op te sporen. Wat geweest is moet je eigenlijk ook niet meer opniieuw ter hnd nemen. Ik doe dat zelden, maar zwichtte nu toch. Niet in kleur maar echt zwart-wit. Onverbloemd wil ik -opnieuw- de dubbelzinnigheid van Athene verbeelden.

De historische pracht en de moderne uitingen die tegelijkertijd ook samenkomen onder andere in armoede en verval. Het laat de diepte van de problemen zoals economische recessie en sociale ongelijkheid zien, maar ook de veerkracht van mensen en het potentieel voor vooruitgang dat aanwezig is.

Als je het boek wilt bekijken klik dan op de afbeelding of hier.

FOTOGRAFEN VAN VERSCHILLENDE PLUIMAGE BIJ ELKAAR

“Er is een andere wereld, maar die bevindt zich in deze.” ― WB Yeats

Op zoek naar Nadia Eeckhout, een Belgische straatfotografe kwam ik per toeval op de website PROGRESSIVE STREET.

Op hun website lees ik: Progressive-Street is een groep met internationale fotografen die de andere kant van de wereld belichten. Ja, maar dan in deze wereld. Wij zijn een kunstgalerie, een agentschap en een kleine onafhankelijke uitgeverij: straten over de hele wereld, een blik op de werkelijkheid, de ogen van de straat. We bieden een blik op de geglobaliseerde wereld. We laten de effecten van globalisering zien. Fotografie als etnografie, onze ethos is een antropologische, sociologische en sociale visie.

Volgens mij voldoende om nieuwsgierig te worden, dus kijk op de website van PROGRESSIVE STREET.

Toch nog even iets over Nadia Eeckhout, tenslotte was zij de ‘aanstichter’ van deze blog.

Nadia Eeckhout is geboren in Blankenberge (België) in 1969. Ze fotografeert meestal in Gent. Op haar page op de site schrijft ze: “Geen grote verhalen. Momenteel fotografeer ik voornamelijk spontane straatportretten, waarbij ik onderwerpen isoleer, intuïtief op zoek naar spontaniteit, denk ik. Kleine menselijke verhalen verteld door een simpele gezichtsuitdrukking, een gebaar of een blik, een houding die van een foto niemands verhaal maakt behalve dat van hem of haar. Ik heb verschillende manieren geprobeerd om die vonken vast te leggen (met schrijven, schilderen, tekenen), maar sinds 2018 is mijn camera mijn beste vriend geworden. We slenteren door de straten, raken omringd en worden langzaam ondergedompeld in het dagelijks leven, dat op het eerste gezicht vaak gewoon of zelfs eentonig lijkt, maar in feite talloze van die kostbare momenten herbergt die zomaar voorbijvliegen.”

“Ik maak ook graag foto’s door het raam; wat er achter het raam gebeurt en de reflecties op het raam geven vaak een idee van de bredere context waarin iemand verblijft of ronddwaalt. Al die smaken in één shot voelen voor mij als magie”, aldus Nadia Eeckhout.

Het driedaagse foto-evenement BUY MY DARLINGS keert terug van 19 t/m 21 september met een nieuwe en uitgebreide editie.

Zo’n dertig gevestigde en opkomende fotografen, samen met onafhankelijke uitgevers, zullen hun mooiste werk – hun lievelingen – rechtstreeks aan het publiek presenteren en verkopen. Aan hun tafels zullen ze prints, boeken en persoonlijke gesprekken voeren.

Vrij 19 september 12.00-18.00 uur, Za 20 sep 10.00-18.00 uur, zo 21 sep 10.00-18.00 uur

NDSM FUSE NDSM

Plein 29 Amsterdam

Deze editie bevat ook een speciale tentoonstelling met de titel LET LOVE RULE, te bezichtigen van 11 september tot 5 oktober.

Zoals altijd met liefde georganiseerd door Tara Fallaux & Martijn van de Griendt. Dit jaar met extra hulp van Sabine van Wechem.

Zie verder de website van NDSM FUSE

Volgens professor in de psychologie, Ap Dijksterhuis (Radboud Universiteit), komt inspiratie niet zomaar aanwaaien. Het is iets waar je op zijn minst moeite voor moet doen én met de juiste tools de kans op succes vergroten. Vandaag had ik een interview met een fotograaf en op mijn vraag wie of wat zijn inspiratiebronnen zijn, kwamen er een reeks namen en situaties voorbij en heel soms wordt hij wakker met een inval in zijn hoofd. Binnenkort kun je als fotograaf volop aan je inspiratie werken, samen met anderen op de INSPIRATIEDAG bij PENNINGS Foundation in Eindhoven.

OP ZONDAG 12 OKTOBER 2025 VAN 11.00 UUR TOT 16.00 UUR

organiseert Pennings Foundation in samenwerking met Fotobond Brabant Oost en enkele fotografen een Inspiratiedag voor (amateur)fotografen.

De Inspiratiedag is gericht op fotografen die zich verder willen ontwikkelen. Het helpt je op weg naar nieuwe onderwerpen en technieken. 

In de ochtend worden presentaties gehouden door professionele fotografen over:

• Storytelling (verhalende fotografie) > Jorgen Polman
• Mensen / straatfotografie > Peter Willemsen
• Landschappelijke omgeving / stedelijke omgeving > Toon van Hoof
• Documentair / maatschappelijk relevant > John van Hamond
• Autonome fotografie > Tahné Kleijn
• (Commerciële) opdrachtfotografie > Peter Ververs

Na de lunch worden groepjes gevormd om over de gekozen onderwerpen te brainstormen. Wie weet ontmoet je die dag gelijkgestemden en vorm je een regionaal fotogroepje.

Wil je je graag oriënteren op je volgende ontwikkelstappen dan mag je deze experimentele Inspiratiedag op zondag 12 oktober niet missen. 

–  Toegang is gratis 

–  Aanmelden is noodzakelijk. Zie: Inspiratiedag voor fotografen | Pennings Foundation

–  Koffie/thee en eenvoudige lunch gratis

–  Locatie: Pennings Foundation, Geldropseweg 63 te Eindhoven.           www.penningsfoundation.com

Tijdens de Inspiratiedag kun je ook nog meedenken over de inhoud van masterclasses die Pennings Foundation komende winter wil organiseren. De masterclasses zijn bedoeld voor gemotiveerde (amateur)fotografen waarmee voorzien wordt in een behoefte aan inhoudelijke verdieping.

Houd er rekening mee dat op zondag 12 oktober in Eindhoven de marathon wordt georganiseerd en de binnenstad is afgesloten voor verkeer. Pennings Foundation (Geldropseweg 63) is die dag vanuit oostelijke richting goed bereikbaar. Kom je met de trein? Houd dan rekening met veel publiek in de binnenstad.

Ik maak gebruik van een paar programma’s waarmee ik het eind resultaat kan veranderen. De NIK sofware die vroeger gratis en voor niks was, althans toen Google het programma onder zijn beheer had, maar tegenwoordig aangeschaft moet worden via een licensie bij DXO. Steeds heb ik de upgrades gekocht en inmiddel is versie 8 aan de orde. Ik ga hier niet het programma -wat het kan en hoe je ermee werkt- uit de doeken doen. Daarover vind je geschikte info bij DXO of elders op internet. Je kunt een reeks van ingebouwde templates gebruiken waarvan er m.i. een aantal overbodig is. Maar ja mijn ervaring is dat je van elk programma slechts een klein deel echt gebruikt, of het Microsoft Word betreft of Photoshop of welk ander programma dan ook. Enkele van die templates bewerk ik zelf en sla die op onder een nieuwe naam als een persoonlijke preset. Zo heb ik er een waarin de kleuren extra verzadigd zijn of de contrasten enigszins aangezet.

DXO levert ook een programma FilmPack, waarmee je je foto’s een uitstraling kunt geven als ‘oude-films-emulsie’. Het is enerzijds spielerei en leuk om nog eens die oude Kodakchrome van de plank te halen of je TRIX contrasten waar je zo vervuld van was, op je nieuwe foto’s toe te passen. En ook hierbij kun je je eigen wijzigingen aanbrengen om een persoonlijke benadering te maken en natuurlijk opslaan voor verder gebruik.

Afgelopen periode ben ik druk met de uitwerking van foto’s die ik heb gemaakt in maart van dit jaar in Spanje. Hieronder staan steeds een drietal foto’s waarvan ik er een bewerkt heb in Photoshop, de volgende in zwart-wirt omgezetmet Nik software en de derde met een eigen gemaakt polaroid filter in de Filmpack. Volgens mij verandert niet alleen het karakter van de foto, de uistraling maar ook de inhoud krijgt een andere lading. De afwerking is niet alleen een ‘stijl-truc’ die je kunt toepassen, maar ook een aspect waarin je de inhoud sterk kunt beïnvloeden, dan wel op zijn kop kunt zetten. Wat mij betreft moet je e.e.a. zeker niet als een eigen stijl gaan zien, maar bij kleine series zou je een dusdanig vorm kunnen kiezen (uiteraard ook andere dan die ik nu laat zien) die nog sterker de inhoud benadrukt die je wilt bereiken.

De zomer is geen seizoen, het is een ritme. Een cadans van zinderende straten, plakkende ijsjes, klaterende kinderen, zonnebrand op schouders en gesprekken die net iets langer duren dan anders. In deze expositie is de zomer niet geretoucheerd, niet gestileerd – maar gevangen zoals zij werkelijk is: luidruchtig, kleurrijk, rommelig en onweerstaanbaar levendig.

De camera dwaalt door steden, over stranden, langs markten en terrassen. Ze kijkt, glimlacht soms, en registreert met gevoel. Mensen zijn zichzelf, geven zich over aan de zomerzon. Een handdoek als troon, een plastic tas als strandtas, zonnebrillen als maskers. De beelden zijn een knipoog, geen oordeel. Een eerbetoon aan de schoonheid van het alledaagse, in al haar rauwe en warme eerlijkheid.

Geïnspireerd door de ironie van Martin Parr en de brutale eerlijkheid van William Klein, wil deze expositie geen zomer laten zien – het wil je de zomer laten voelen. De geur van zonnebrand, het geluid van slippers op asfalt, de tinteling van warmte op de huid.

Welkom in de energie van de zomer!

Openingstijden: di en wo 19:00 tot 01:00, do 16:00 tot 01:00, vr en za 14:00 tot 02:00 en zo 14.00-01.00 uur

FOTOkabinet, Oerkroeg Schiller, Prinsenstraat 4, 7121 AG Aalten.

Van 29 augustus tot 30 oktober 2025

Tot 28 augustus is de expositie TIEN PORTRETTEN van GERT WIELINK nog in het FOTOkabinet te bekijken.

Wereld Fotografie Dag wordt elk jaar op 19 augustus gevierd. Het is een dag waarop de kunst van de fotografie wordt geëerd, en de datum is gekozen ter ere van de vrijgave van het daguerreotype-proces in 1839, een van de eerste vormen van fotografie.

Het thema van Wereldfotografiedag 2025 is ” MIJN FAVORIETE FOTO “. Een flink aantal bloglezers heeft me haar/zijn ‘beste’ foto gestuurd. Daardoor kon er vandaag een interessant boek verschijnen met een grote diversiteit aan fotografie en dat tevens als een tijdsdocument kan doorgaan. Hartelijk dank daarvoor!

Alle fotografen stemmen ermee in dat het boek gedeeld wordt. Dus verspreiden onder je fotovrienden mag! Delen via social media, LinkedIn en dergelijke ook! Het is een kwestie van de url doorgeven die in je browser verschijnt als je op het boek hioerboven klikt.

In het tijdschrift MUSÉE (van augustus) las ik een interessant artikel van Elman Mansimov over de wetenscheppelijke methode van learning by machine.

Simpelweg komt het op het volgende neer. Als je naar een foto kijkt analyseer je het beeld waardoor er een betekenis ontstaat. Dit is wat er in een fotobespreking gebeurt. De foto wordt vertaald in woorden. Mansimov keert het ook om. Als je woorden toevoegt aan een machine die beelden van woorden kan maken heb je een nieuw beeld gemaakt met de betekenis die je aan de woorden gaf. Uiteraard ben je afhankelijk van hoe ‘goed’ de macine zijn werk doet. Deze synthese zou je kunnen betitelen als met prompts beelden maken.

Hert interview met Mansimov op de website van MUSÉE begint als volgt… INTERVIEWER STEVE SMILLER: “Je presentatie bij Fellowship Gallery op Paris Photo onthulde een voor mij onbekende geschiedenis. Namelijk de onthulling van de oorsprong van tekstprompt naar beeld in 2015. Wat bracht je op het idee dat woorden een beeld konden vormen?“

Elman Mansimov: Ik heb het altijd vanuit een informaticaperspectief bekeken. Ik studeerde destijds informatica aan de Universiteit van Toronto. Ik raakte betrokken bij een machine learning-groep die neurale netwerken trainde om een afbeelding te classificeren, of om een afbeelding te classificeren en er een bijschrift bij te schrijven. En in principe stond er conceptueel niets in de weg om hetzelfde raamwerk dat afbeeldingen van bijschriften of classificaties voorziet, gewoon om te draaien.

Als je wilt kun je het gehele, m.i. interessante, interview verder lezen op de website van MUSÉE. In het interview komt ook nog aan bod de definitievraag naar fotografie versus het AI geconstrueerde beeld.

Of het allemaal waar is voor elk beeld in elke situatie betwijfel ik. Dat maakt het beeld dat door synthese verkregen wordt ook tot een meer toevallig beeld. En tja, als je daar tevreden mee bent …

De titel van een exposite die veel te veer is om te bezoeken of het moet zijn dat je toevallig op zakenreis of op vakantie in LA. Waar ik door getroffen werd is het prachtige lijf in de foto. De grijzende haren, de rimpels op rug en ellebogen, zo naturel allemaal. Mijn nieuwsgierigheid naar de fotograaf was gewekt, Gail Rebhan. Ik kende haar niet, maar ze is niet de minste. Tijd, ten goede of ten kwade, niets blijft stilstaan.

Op haar website lees ik in haar CV ‘Gail Rebhan is een fotograaf uit Washington D.C. en emeritus hoogleraar fotografie aan het Northern Virginia Community College. Ze behaalde een masterdiploma fotografie aan het California Institute of the Arts en een bachelordiploma aan Antioch College. Een integraal onderdeel van haar diverse oeuvre is haar interesse in tijd en verandering. Haar werken, die vaak foto’s en tekst in series samenstellen, onderzoeken gender, veroudering, ras, etniciteit en de gebouwde omgeving.’

Kijk wat ze doet met tekst en beeld, grasduin een beetje door haar werk en waag je ook aan haar sequentiële aanpak. Veel meer klassiek ingestelde fotografen vinden het mogelijk niet, maar ik vind het verrassend! Een beeld hoeft niet mooi te zijn om goed gevonden te kunnen worden.

Verschillende bloglezers reageerden op de oproep om een externe blog over dit onderwerp te schrijven. Daarmee houdt het niet op, alleen al in de afgeloipen week las ik in de krant meer dan 10 wetenschappelijke en quasi wetenschappelijke artikelen. Per toeval kwam ik bij een fotograaf, Alys Thomas, terecht. Op haar website maakt ze onderscheid tussen Photo en AI en ook haar artist statement is interessant. Vergelijk haar ‘gewone’ fotoseries en de AI-series. Een van de opvallende AI serie ‘de naakte waarheid’ is onecht en humoristisch …

Op haar website lees je bij deze serie:

‘Met behulp van AI-gegenereerde snapshots biedt
The Naked Truth een luchtige maar oprechte viering van vrijheid, kwetsbaarheid en de pure vreugde van – letterlijk – comfortabel in je vel zitten.’

Via haar website kwam ik terecht op een site van Horton-Stephens, een verband van fotografen die gespecialiseerd is in reclamefotografie. Het onderscheid tussen echt en onecht lijkt in die wereld bijna niet meer te maken… Ook Aloys Thomas is bij dat Agentschap aangesloten. Kijk voor een interessant artikel over hun AI-aanpak en de discussie over AI op de website van Horton-Stephens en werp desgewenst ook nog een blik op het werk van de vele fotografen die bij hen zijn aangesloten.