De woorden van een bekend cabaretier en woordkunstenaar uit die plaats. Het gebeurde echter niet in Almelo maar in Enschede, preciezer gezegd in Galerie OBJEKTIEF. Almeloër Rob ten Tusscher heeft dit jaar een respectabele leeftijd bereikt en is onder andere dertien jaar bestuurslid en curator van de Galerie. Een reden om hem nu eens in het zonnetje te zetten met een solo-expositie van zijn werk. Werk dat in de afgelopen vijftig jaar gemaakt werd.
Afgelopen zondag was het zover en ik mocht een openingswoordje doen. Zijn kwaliteiten als fotograaf heb ik breed uitgemeten. Wat te denken van 3300 FIAP acceptatie en nog eens bijna 3500 voor de Amerikaanse Federatie voor fotografie. Het zou mij niet verbazen als hij meer dan een paar miljoen foto’s in de afgelopen vijftig jaar heeft gemaakt, in een breed spectrum van onderwerpen en thema’s. Enfin na mijn verhaal waren de veren wel op. Zonder de slijmjurk uit te hangen: Rob heeft zo’n hommage dik verdiend. Het was dan ook bijziender fijn dat heel veel fotografen en fotovrienden naar de galerie waren gekomen om met hem een toost uit te brengen op het leven én de fotografie.
Enfin, ga kijken want de expositie is nog te bezoeken tot 20 november 2026 in OBJEKTIEF (Walstraat 33, Enschede | open woensdag t/m zaterdag van 12.30 tot 17.00 uur.
Ik had bedacht dat ‘van korrel tot pixel’ een aardige metafoor zou zijn om het toespraakje aan op te hangen. Rob heeft met allerlei camera’s gewerkt van platencamera’s tot de meest kleine pietepeuterige toe. In het kader van die titel was ik van plan om stil te staan bij de fotografie over 25 jaar. Hoe ziet de fotografie er in 2050 uit. Echter, toen ik Rob afsluitende woorden van lof had toegezwaaid, was ik deze wat beschouwende vraag totaal vergeten. Ik had ook niet de illusie dat die op die middag beantwoord zou worden. Dat neemt niet weg dat ik eigenlijk benieuwd ben naar beschouwingen van anderen. Het kunnen bijna geen kant-en-klare antwoorden zijn, maar een klein futuristisch inkijkje zou heel welkom zijn.
Mijn vraag is …. Wie pakt de handschoen op om dit via een blog met ons te delen. Stuur de blog van pakweg 300 woorden naar me toe (info@fotopetervantuijl.nl) en ik zal deze met plezier plaatsen. En wie weet, is het animo zo groot dat de toekomst via een reeks van blogs tot ons komt. Dank alvast …
MIJN MIJMERINGEN OVER 2050 … een poging
Als we kijken naar de sprong van analoge korrel naar digitale pixel, dan staat ons in 2050 ongetwijfeld een revolutie te wachten.
De camera zoals we die nu kennen – een body met een glazen objectief – is tegen die tijd waarschijnlijk een nostalgisch verzamelobject. Ik hoop niet dat we allemaal brillen dragen met ingebouwde film-en fotoapparatuur. Maar misschien draagt de hele wereld contactlenzen of hebben we een chip in een oor en worden de beelden rechtstreeks naar een eigen platform gestuurd. Knipperen met de ogen betekent bewerken en in de neus knijpen ‘deleten’.
De grootste verandering zit, denk ik, in de betekenis van ‘echtheid’. Nu al twijfelen we aan beelden en zelfs woorden lijken een onbetrouwbare bondgenoot te zijn. In een wereld waarin kunstmatige intelligentie elke denkbare realiteit in een fractie van een seconde kan genereren, verschuift de waarde van fotografie. De pure, onbewerkte registratie van het hier en nu wordt schaarser en daardoor juist waardevoller dan ooit.
De persoonlijke fotografie, datgene wat ons drijft, waar we verdrietig of juist blij van worden, worden de ultieme bewaarders van de menselijke waarheid. Althans dat hoop ik…
De techniek lijkt me onbegrensd, misschien worden foto’s wel driedimensionaal in een fluïdum weergegeven.
De korrel werd in de afgelopen 25 jaar de pixel, misschien wordt de pixel wel een vloeibare beleving … Maar misschien, heel misschien is er heel weinig veranderd en zijn we gewoon nog steeds blij met een stukje papier van 20 x 30 cm waarop een beeld staat of een scherm met een foto of met die grote afdruk in het museum.
Peter van Tuijl
Daar word ik weer verrast met een mooie beschrijving/verwoording van afgelopen zondag. Dank daarvoor