NEW YORK still going on

Ik dwaal met mijn vrouw tussen wolkenkrabbers, om me heen kijkend naar de mensen in de straat. Gewone mensen, soms bijzonder, dan weer fotogeniek of juist heel gewoon wat ook wel bijzonder is. De drukte om ons heen. Door mijn foto’s herinner ik, beleef ik opnieuw de dingen die ik zag en meemaakte. Als er geen foto’s waren, zouden we ons nauwelijks een voorstelling kunnen maken van de gezichten van mensen pakweg 20 jaar geleden. Hoe belangrijk zijn foto’s, foto’s die verhalen vertellen over wie we zijn en wat we doen, wie we waren en wat we deden.

Ben nu ongeveer op de helft met mijn New York foto’s die ik in april j.l. heb geschoten en beleef daarbij de (foto)trip bijna weer opnieuw. Ik kan de straat ruiken, de atmosfeer voelen, zelfs zo voor mijn beeldscherm. Wonderlijk dat fotografie zo echt kan zijn. Terwijl echt in de fotografie niet bestaat. Voor je weet is het moment van niks weer voorbij. Nog sterker soms ben je je niet eens bewust van het moment dat zich voordoet. Zijn het dan allemaal ‘lucky shots’? Wel een beetje. Daarom valt er ook zoveel af. Carl de Keyzer hoorde ik eens in een interview zeggen dat slechts 2% van zijn foto’s in een boek komen. Lucky shots, ik denk het niet, wel de foto’s waarnaar hij op zoek was. Ik zoek naar straatbeelden en maak er veel te veel. Op mijn zoektocht heb ik af en toe er weer een, twee procent wellicht. Sommigen zijn met minder tevreden. Ik zoek nog een tijdje verder in mijn New York strips.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *