‘Stille kracht’ is de titel van een foto-expositie die van 8 november tot en met 8 januari te zien is in het FotoKabinet van Oerkroeg Schiller in Aalten. Ton van Vroonhoven, lid van het Oostgelders Fotografen en Kunstenaars Collectief, toont een serie zwart-witfoto’s, die samen een verstild en meditatief beeld oproepen. Het zijn foto’s die de kracht en kwetsbaarheid van de natuur verbeelden.

Het uitgangspunt van de serie is de fascinatie van de fotograaf voor het aanpassingsvermogen van de natuur. Waar wortels een weg zoeken langs stenen, waar takken na een breuk opnieuw uitlopen, waar water barrières omzeilt en toch zijn weg vindt — telkens blijkt er een kracht aanwezig die in stilte en volharding zichtbaar wordt.

Kleine dingen in stilte

Een belangrijke sleutel tot dit werk ligt in het begrip ‘kleine dingen in stilte’. De fotograaf kwam hierop toen hij probeerde te omschrijven wat de gemeenschappelijke noemer is van veel van zijn favoriete foto’s. Geen grote gebaren, geen expliciete boodschappen, maar juist kleine waarnemingen die in stilte tot de kijker spreken.

Tijdens een summer school verdiepte hij zich enkele jaren geleden in het werk van de Japanse fotografe Rinko Kawauchi, bekend om haar poëtische en eenvoudige beelden. “Ik probeerde in haar stijl te fotograferen, maar dat lukte niet goed. Haar foto’s waren in weinig woorden te vatten, de mijne waren te complex. Toen ik dat besefte, ontdekte ik dat eenvoud de sleutel was. Vanaf dat moment ben ik mijn beelden anders gaan zien en maken.”

De tentoongestelde serie bestaat uit foto’s met eenvoudige motieven. Elk beeld staat op zichzelf, maar samen vormen ze een stroom, een visuele cadans die meandert en rust geeft.

“Wat ik probeer te bereiken,” legt hij uit, “is dat de foto’s loskomen van het specifieke moment waarop ze zijn gemaakt. Dat ze iets universeels hebben, alsof ze overal en altijd zouden kunnen bestaan.” De kracht van de serie ligt in het geheel. Niet één foto staat centraal, maar de opeenvolging van beelden wekt een gevoel van verstilling en reflectie op. De tentoonstelling nodigt uit tot langzaam kijken, tot vertragen, en tot het vinden van rust in kleine details.

FotoKabinet in Oerkroeg Schiller, Prinsenstraat 4, 7121 AG Aalten

Openingstijden: di en wo 19:00 tot 01:00, do 16:00 tot 01:00, vrij en za 14:00 tot 02:00 en zo 14.00 tot 01.00

Fotografie heeft te maken met keuzes maken. Of je een meer journalistieke gerichte fotograaf bent of juist autonoom en meer naar binnen gericht bezig wilt zijn, elk fotoproject is gebaseerd op persoonlijke keuzes. Mijn stelling is dat het WAAROM de leidraad is voor WAT je fotografeert. En je fotografische gereedschapskist die je tot je beschikking hebt bepaalt in relatie met het WAT en het WAAROM de uiteindelijke foto’s of serie. En wat er in die gereedschapskist zit heeft zeker niet alleen te maken met type camera, objectieven en dergelijke. Juist de aspecten of elementen van je beeldtaal/beeldstijl doen ertoe. Naar mijn idee nog meer dan over welke camera of mobile je tot je beschikking hebt.

Een fotograaf die een heel eigenzininge stijl ontwikkelt is SARA LANDO. Ze maakt series die heel erg dicht op je huid zitten en die je kunnen aangrijpen. Bij het bekijken van haar werk besef ik hoe complex leven kan zijn. Ik maak er verder geen woorden aan vuil, haar beelden zijn zodanig dat zelf kijken en beleven veel beter is. Ga naar haar website: SARA LANDO

Een paar weken kwam ik via LENSCULTURE dit boek tegen. Ik heb het aangeschaft en er geen spijt van, alhoewel sommige mensen -ook fotografen- als ik aan hen het boek laat zien, de opmerking maken ‘er is er geen een die lacht’. Het is de vraag of portretfoto’s ‘in het wild geschoten’ lachende gezichten moeten opleveren. Mijn ervaring is dat je de vreemdeling die je tegenkomt op straat, bij de bakker of in het park de vraag stelt ‘mag ik een foto van je maken’ zijn meest vriendelijke gezicht opzet enje zelfs de meest brede smile toewerpt. Meestal vraag ik om nog een foto te mogen maken waarbij ik vraag om het huis, tuin en keuken gezicht. Het normale gezicht … het gezicht dat iets vertelt over wie je bent anders dan de vriendelijke lacht voor fotograaf en eventueel later de beschouwer van het portret. Ongeveer 10 jaar geleden maakt ik het boek EEN EIGEN GEZICHT.

Een eigen gezicht, zo simpel als wat en iedereen heeft er een …

De jonge STRAATFOTOGRAAF AMY HOROWITZ maakt haar debuut met het fotoboek A Walk in the Park met daarin heel veel portretten van jonge mensen, gefotografeerd in het Wasington Square Park in New York.

Een levendige en intieme verzameling van 166 jongvolwassenen waarmee ze de drempels van identiteit en volwassenheid in New York City verkent. Het boek maakte ze in de afgelopen vijf jaar in twee New Yorkse parken. Ontmoetingen die -wellicht af en toe vluchtig van aard waren- ‘rake portreten’ opleverden. Momenten van zelfexpressie, kwetsbaarheid en menselijke verbinding. Zelf schrijft ze daarover op haar website “Als fotograaf voel ik me aangetrokken tot de verhalen achter de oppervlakte”, zegt Horowitz. “Dit werk gaat over gezien worden en anderen zien – over het stilstaan ​​van de tijd in een moment van wederzijds begrip.”

Kijk op de website van Amy Horowitz, je zult er geen spijt van krijgen! En voor straatfotografen, bekijk zeker ook de serie CANDID. Verwondering én inspiratie in overvloed.

Misschien wil je dit boek (ook) wel in je boekenkast of op de keuken- of salontafel. Met foto’s die de mens op een bijzonder manier zichtbaar maakt. Als eindejaars aanbieding nu te bestellen wellicht als cadeau voor een van je fotovrienden of gewoon voor jezelf.

In het boek HET INDIVIDU, de ander en de menigte verken ik de mens in de publieke ruimte — tussen afzondering en verbondenheid, tussen kijken en gezien worden. In deze zwart-wit foto’s leg ik momenten vast waarin iets universeels zichtbaar wordt: de stille aanwezigheid van de ander, de kwetsbaarheid van het individu en de dynamiek van de menigte waarin we ons allemaal bewegen.

Het INDIVIDU, de ander en de menigte is in okober 2025 in kleine oplage verschenen en te koop voor € 29,25.

Uitvoering hard cover, 196 pagina’s Silk MC 150 gsm met 125 zwart-wit foto’s.

De straat is een voortdurend bewegend organisme. Lichamen, blikken en gebaren verweven zich tot een ritme dat nooit stilstaat. Tussen wachten en haasten, tussen verschijnen en verdwijnen, speelt zich het dagelijks toneel van de mens af. Ik noem dat vaak ‘het theater van de werkelijkheid’ en daar begeef ik mij graag — niet als toeschouwer op afstand, maar als deelnemer aan die eindeloze choreografie van toevallige ontmoetingen. [uit de inleiding]

BESTELLEN door het bestelformulier naar mij te versturen.

Haar naam is Mari Katyama – visual artiest – en ze heeft een nieuw boek gemaakt Synthesis.

In British Journal of Photography lees ik: “Speels maar dodelijk serieus: de studio van Mari Katayama getuigt van haar felle, onafhankelijke benadering van kunst en creativiteit.”

Synthesis is een opvallend kunstenaarsboek dat zes jaar werk van de veelgeprezen Japanse multimediakunstenaar Mari Katayama samenbrengt. Het boek is ontstaan ​​tussen 2019 en 2025 – een periode die gekenmerkt werd door de geboorte van haar dochter.

In deze complex gecomponeerde zelfportretten plaatst Katayama haar eigen lichaam in relatie tot handgenaaide sculpturen, geregen vormen en delicate papiercollages. ‘Hoe nemen we anderen waar, en hoe worden we door anderen waargenomen?’, vraagt ​​ze zich af. ‘Wat is “correct”? Wat is “natuurlijk” en “kunstmatig?”‘ 

In het boek, pas verschenen en op dit moment nog niet in Nederland verkrijgbaar. Voor als je het wilt inkijken (of misschien wilt kopen) kijk dan op MACK.

Verschillende kunstenaars onderzochten de stilte. Zo ook Loek van Vliet, een fotograaf die tijdens zijn studie fotografie aan de KBAB in Den Haag het groene hart onderzocht en niet veel later het boek ‘SACRED GROUNDS’ maakte over stiltegebieden in Nederland en België.

Het boek is nog steeds een aanrader, vooral voor landschapsfotografen die foto’s willen maken met een boodschap.

Joke van Vlijmen heeft het anders aangepakt. Zij zoekt de stilte in het stedelijk gebied. In deze tijd van drukte, haast en hectiek toont zij de stilte die je ervaart als je er echt naar op zoek bent. Ze sluit zich af, zonder de realiteit uit het oog te verliezen. Wie wil gaan kijken … en lees desgewenst het interview dat Civic Amsterdam met haar had.

Al eerder was ik in Athene en maakte een boek met foto’s in kleur. Vanwege een verzoekje om een aantal foto’s daaruit in een lezing te gebruiken dook ik in een partjtje harde schijven om de bestanden op te sporen. Wat geweest is moet je eigenlijk ook niet meer opniieuw ter hnd nemen. Ik doe dat zelden, maar zwichtte nu toch. Niet in kleur maar echt zwart-wit. Onverbloemd wil ik -opnieuw- de dubbelzinnigheid van Athene verbeelden.

De historische pracht en de moderne uitingen die tegelijkertijd ook samenkomen onder andere in armoede en verval. Het laat de diepte van de problemen zoals economische recessie en sociale ongelijkheid zien, maar ook de veerkracht van mensen en het potentieel voor vooruitgang dat aanwezig is.

Als je het boek wilt bekijken klik dan op de afbeelding of hier.

FOTOGRAFEN VAN VERSCHILLENDE PLUIMAGE BIJ ELKAAR

“Er is een andere wereld, maar die bevindt zich in deze.” ― WB Yeats

Op zoek naar Nadia Eeckhout, een Belgische straatfotografe kwam ik per toeval op de website PROGRESSIVE STREET.

Op hun website lees ik: Progressive-Street is een groep met internationale fotografen die de andere kant van de wereld belichten. Ja, maar dan in deze wereld. Wij zijn een kunstgalerie, een agentschap en een kleine onafhankelijke uitgeverij: straten over de hele wereld, een blik op de werkelijkheid, de ogen van de straat. We bieden een blik op de geglobaliseerde wereld. We laten de effecten van globalisering zien. Fotografie als etnografie, onze ethos is een antropologische, sociologische en sociale visie.

Volgens mij voldoende om nieuwsgierig te worden, dus kijk op de website van PROGRESSIVE STREET.

Toch nog even iets over Nadia Eeckhout, tenslotte was zij de ‘aanstichter’ van deze blog.

Nadia Eeckhout is geboren in Blankenberge (België) in 1969. Ze fotografeert meestal in Gent. Op haar page op de site schrijft ze: “Geen grote verhalen. Momenteel fotografeer ik voornamelijk spontane straatportretten, waarbij ik onderwerpen isoleer, intuïtief op zoek naar spontaniteit, denk ik. Kleine menselijke verhalen verteld door een simpele gezichtsuitdrukking, een gebaar of een blik, een houding die van een foto niemands verhaal maakt behalve dat van hem of haar. Ik heb verschillende manieren geprobeerd om die vonken vast te leggen (met schrijven, schilderen, tekenen), maar sinds 2018 is mijn camera mijn beste vriend geworden. We slenteren door de straten, raken omringd en worden langzaam ondergedompeld in het dagelijks leven, dat op het eerste gezicht vaak gewoon of zelfs eentonig lijkt, maar in feite talloze van die kostbare momenten herbergt die zomaar voorbijvliegen.”

“Ik maak ook graag foto’s door het raam; wat er achter het raam gebeurt en de reflecties op het raam geven vaak een idee van de bredere context waarin iemand verblijft of ronddwaalt. Al die smaken in één shot voelen voor mij als magie”, aldus Nadia Eeckhout.

Het driedaagse foto-evenement BUY MY DARLINGS keert terug van 19 t/m 21 september met een nieuwe en uitgebreide editie.

Zo’n dertig gevestigde en opkomende fotografen, samen met onafhankelijke uitgevers, zullen hun mooiste werk – hun lievelingen – rechtstreeks aan het publiek presenteren en verkopen. Aan hun tafels zullen ze prints, boeken en persoonlijke gesprekken voeren.

Vrij 19 september 12.00-18.00 uur, Za 20 sep 10.00-18.00 uur, zo 21 sep 10.00-18.00 uur

NDSM FUSE NDSM

Plein 29 Amsterdam

Deze editie bevat ook een speciale tentoonstelling met de titel LET LOVE RULE, te bezichtigen van 11 september tot 5 oktober.

Zoals altijd met liefde georganiseerd door Tara Fallaux & Martijn van de Griendt. Dit jaar met extra hulp van Sabine van Wechem.

Zie verder de website van NDSM FUSE

Kijkje in de HUISKAMER

Niet zomaar een huiskamer maar een ‘speelpaleis’ vol met foto’s. Het is een heuse kerk waar de Fotogroep DE HUISKAMER haar jaarlijkse expositie houdt.

In de afgelopen jaren was het steeds een fotofeest, dus dat mag je ook dit jaar verwachten.

Zaterdag 27 en zondag 28 sep van 11.00 – 17.00

Met werk van Arnoud Augustinus, Ad van de Sande, Gerard van Dijk, Hubert van Liefland, John Moest, Marielle van de Wiel, Mariëtte Aernoudts, Theo Mastenbroek, Ton Dirven en Ton Wolswijk

Volgens professor in de psychologie, Ap Dijksterhuis (Radboud Universiteit), komt inspiratie niet zomaar aanwaaien. Het is iets waar je op zijn minst moeite voor moet doen én met de juiste tools de kans op succes vergroten. Vandaag had ik een interview met een fotograaf en op mijn vraag wie of wat zijn inspiratiebronnen zijn, kwamen er een reeks namen en situaties voorbij en heel soms wordt hij wakker met een inval in zijn hoofd. Binnenkort kun je als fotograaf volop aan je inspiratie werken, samen met anderen op de INSPIRATIEDAG bij PENNINGS Foundation in Eindhoven.

OP ZONDAG 12 OKTOBER 2025 VAN 11.00 UUR TOT 16.00 UUR

organiseert Pennings Foundation in samenwerking met Fotobond Brabant Oost en enkele fotografen een Inspiratiedag voor (amateur)fotografen.

De Inspiratiedag is gericht op fotografen die zich verder willen ontwikkelen. Het helpt je op weg naar nieuwe onderwerpen en technieken. 

In de ochtend worden presentaties gehouden door professionele fotografen over:

• Storytelling (verhalende fotografie) > Jorgen Polman
• Mensen / straatfotografie > Peter Willemsen
• Landschappelijke omgeving / stedelijke omgeving > Toon van Hoof
• Documentair / maatschappelijk relevant > John van Hamond
• Autonome fotografie > Tahné Kleijn
• (Commerciële) opdrachtfotografie > Peter Ververs

Na de lunch worden groepjes gevormd om over de gekozen onderwerpen te brainstormen. Wie weet ontmoet je die dag gelijkgestemden en vorm je een regionaal fotogroepje.

Wil je je graag oriënteren op je volgende ontwikkelstappen dan mag je deze experimentele Inspiratiedag op zondag 12 oktober niet missen. 

–  Toegang is gratis 

–  Aanmelden is noodzakelijk. Zie: Inspiratiedag voor fotografen | Pennings Foundation

–  Koffie/thee en eenvoudige lunch gratis

–  Locatie: Pennings Foundation, Geldropseweg 63 te Eindhoven.           www.penningsfoundation.com

Tijdens de Inspiratiedag kun je ook nog meedenken over de inhoud van masterclasses die Pennings Foundation komende winter wil organiseren. De masterclasses zijn bedoeld voor gemotiveerde (amateur)fotografen waarmee voorzien wordt in een behoefte aan inhoudelijke verdieping.

Houd er rekening mee dat op zondag 12 oktober in Eindhoven de marathon wordt georganiseerd en de binnenstad is afgesloten voor verkeer. Pennings Foundation (Geldropseweg 63) is die dag vanuit oostelijke richting goed bereikbaar. Kom je met de trein? Houd dan rekening met veel publiek in de binnenstad.

Ik fietste door het dorpje Egchel in de gemeente Peel en Maas en per toeval kwam ik langs dit kerkhofje. Niet heel klein, maar zeker ook niet groot. Opvallend al die zelfde grafzerken. Eenvoudige witte kruizen met de letters JSH, waarschijnlijk als afkorting van “Jesus Hominum Salvator”, wat “Jezus, Redder der mensen” betekent. Behalve de namen, geboorte- en overlijdensdatum en soms een foto alles hetzelfde. Ik had het -uitgezonderd de oorlogskerkhoven- nog niet eerder gezien. Honderden kruizen in het gelid. Mijn google acties naar andere begraafplaatsen met allemaal dezelfde grafzerken in Nederland -met uitzondering van oorlogskerkhoven of gedenkplaatsen- leverde geen enkele hit op. De mevrouw die naast het kerkhof woont sprak ik en vroeg haar ernaar. Ze wist me te vertellen dat het vroeger in Limburg wel vaker voorkwam dat bij het ‘stichten’ van een begraafplaats de afspraak was dat er allemaal de zelfde grafzerken moesten komen. Daar werd in de loop van de jaren van afgeweken, de mensen wilden toch iets anders en de meeste pastores en kerkbesturen zwichtten voor het goede geld … Dat het hier in Egchel wel nog steeds is, verklaarde ze door de geringe omvang van de gemeenschap en het grote aantal vrijwilligers dat per se waarde aan de eenvormigheid hechten.

De eenvoud van het leven in dit kleine dorp op de grens van de Peel en de Maas wordt wellicht gesymboliseerd door deze begraafplaats. Eenvoud, rust en harmonie zijn waarden waarmee de mens verder komt.

Schrikbarend anders is dat op veel andere plekken in de wereld. Zojuist las ik het verhaal in de Volkskrant met als titel ‘wat de wonden vertellen’ over Gaza. Verhalen van artsen die daar werken, soms maar enkele weken, dan teruggaan om zich te kunnen herpakken en dan opnieuw gaan. Helpen onder omstandigheden die onmenselijk zijn. Al lezend wordt mijn hoofd gevuld met afschuw. Naar de foto’s die door de artsen zelf gemaakt zijn, kun je niet kijken zonder een opkomend gevoel van misselijkheid. Een arts zegt … ‘dit is de absolute hel’. Woorden schieten tekort…

Ik maak gebruik van een paar programma’s waarmee ik het eind resultaat kan veranderen. De NIK sofware die vroeger gratis en voor niks was, althans toen Google het programma onder zijn beheer had, maar tegenwoordig aangeschaft moet worden via een licensie bij DXO. Steeds heb ik de upgrades gekocht en inmiddel is versie 8 aan de orde. Ik ga hier niet het programma -wat het kan en hoe je ermee werkt- uit de doeken doen. Daarover vind je geschikte info bij DXO of elders op internet. Je kunt een reeks van ingebouwde templates gebruiken waarvan er m.i. een aantal overbodig is. Maar ja mijn ervaring is dat je van elk programma slechts een klein deel echt gebruikt, of het Microsoft Word betreft of Photoshop of welk ander programma dan ook. Enkele van die templates bewerk ik zelf en sla die op onder een nieuwe naam als een persoonlijke preset. Zo heb ik er een waarin de kleuren extra verzadigd zijn of de contrasten enigszins aangezet.

DXO levert ook een programma FilmPack, waarmee je je foto’s een uitstraling kunt geven als ‘oude-films-emulsie’. Het is enerzijds spielerei en leuk om nog eens die oude Kodakchrome van de plank te halen of je TRIX contrasten waar je zo vervuld van was, op je nieuwe foto’s toe te passen. En ook hierbij kun je je eigen wijzigingen aanbrengen om een persoonlijke benadering te maken en natuurlijk opslaan voor verder gebruik.

Afgelopen periode ben ik druk met de uitwerking van foto’s die ik heb gemaakt in maart van dit jaar in Spanje. Hieronder staan steeds een drietal foto’s waarvan ik er een bewerkt heb in Photoshop, de volgende in zwart-wirt omgezetmet Nik software en de derde met een eigen gemaakt polaroid filter in de Filmpack. Volgens mij verandert niet alleen het karakter van de foto, de uistraling maar ook de inhoud krijgt een andere lading. De afwerking is niet alleen een ‘stijl-truc’ die je kunt toepassen, maar ook een aspect waarin je de inhoud sterk kunt beïnvloeden, dan wel op zijn kop kunt zetten. Wat mij betreft moet je e.e.a. zeker niet als een eigen stijl gaan zien, maar bij kleine series zou je een dusdanig vorm kunnen kiezen (uiteraard ook andere dan die ik nu laat zien) die nog sterker de inhoud benadrukt die je wilt bereiken.