Als je tijd over hebt …

‘Tijd over hebben’ komt in onze 24/7 hectische wereld niet zo heel vaak voor. Ja, misschien als je vakantie hebt en niets gepland. Dan zie je soms dat kleine dingen heel groots kunnen zijn en je dichter brengen bij jezelf en meer in verbinding met je directe omgeving.

Als je wat tijd over hebt, zou je je ook kunnen onderdompelen in fotografie van anderen. PHOTO.COM is een organisatie die magazines uitgeeft (AAP-magazine), veel digitaal publiceert over fotografie en af en toe wedstrijden uitschrijft. In de uitgave van november tref je de 25 winnaars aan van de wedstrijd ‘de beste keus in kleurenfotografie’.

De winnaar van AAP Magazine 43 Colors is Fabien Dendiével (Frankrijk). “Toen ik terugkwam van een reis naar Athene, maakte ik deze foto. Ik had een paar biertjes gekocht op het vliegveld om te toosten op mijn week in Griekenland. Toen ik er halverwege de vlucht een opende, werd het licht prachtig zacht en verlichtte het het bier dat ik op het dienblad had gezet perfect. Met nog één foto over op mijn Pentax 67, greep ik het moment. Er kwamen nieuwsgierige blikken van passagiers in de buurt, maar ik ben er inmiddels aan gewend. Ik had op dat moment nog niet aan William Egglestons iconische foto van de cocktail in een vliegtuig gedacht, maar ik denk dat deze afbeelding het misschien in gedachten brengt.”

Heerlijk om door de collectie te dwalen en daar waar je denkt meer te willen zien door een eenvoudige klik op de website van de desbetreffende fotograaf te komen. Voor dat je het in de gaten hebt, ben je zo een uur verder.

Daar kwam ik ook William Ropp tegen, voor de zoveelste keer. In 2007 ontmoette ik hem tijdens de eerste week in juli als exposant op het beroemde fotofestival Les Rencontres d’Arles. Indringende foto’s van kinderen, veelal portretten. Het is niet bij die keer gebleven. Elk jaar dat ik er was had hij weer een expositie met nieuw werk. Werk dat je ook op zijn website kunt bewonderen.

William Ropp is geboren in 1960 en woont in Nancy. In 1988 maakte hij een zeer succesvolle serie zwart-witfoto’s van menselijke figuren, weerspiegeld in vervormende spiegels. Er volgden verschillende boeken. In 1993 raakte hij geïnteresseerd in ongecontroleerde houdingen, waarbij hij zijn onderwerpen in een studio in duisternis dompelde en hun contouren ‘schilderde’ met een lichtstraal, waarbij het binnendringen van licht vormongevallen veroorzaakte. In 2007 nam hij een volledige pauze van het studiowerk en produceerde een krachtig droomachtige serie foto’s van kinderen in Afrika. Het boek ‘Dreamtmemories from Africa’ volgde. Vervolgens werd hij leraar en gaf hij workshops over de hele wereld en elders. Voor het vervolg zie zijn website.

TWEE ZWARTKIJKERS

Het zijn niet de meest lichtvoetige fotografen die ik in deze blog laat passeren. De ene, een meester op leeftijd die al vanaf de jaren zestig de zelfkant van de mensheid documenteerde om er vervolgens (bijna) niet meer mee op te houden. De ander, een stuk jonger maar met bijna dezelfde hardheid in zijn foto’s.  Het is geen nepnieuws, wel beelden die de ongemakkelijke waarheden en complexiteit van onze hedendaagse wereld tonen.

uit Café Lehmitz © Anders Petersen

Petersen werkt in een beeldstijl waarvan de esthetisch ingestelde fotografen gruwelen. Onscherpte, een zekere willekeur in de compositie en grof en gruizig zwart-wit, waar de zilverkorrels (we schrijven het analoge tijdperk) soms van het barietpapier af te scheppen waren. De voorstelling, dat wat je letterlijk ziet, is letterlijk al even ‘zwart’ als de afdrukken. Je moet echt op zoek naar zijn foto’s op verschillende sites want een eigen is niet te vinden. Petersen is een fotograaf die ik weleens met Robert Franck vergelijk. Gevaarlijk want hun eigengereide themakeuzes en visualisaties zijn hun belangrijke en wellicht ook hun enige overeenkomsten. Maar die eigenzinnige aanpak is wel wezenlijk en hebben als gevolg gehad dat ze belangrijke ankerpunten zijn in de geschiedenis van de documentaire fotografie.

Petersen brak door met zijn Café Lehmitz, een kroeg met pooiers en prostituees aan de Reperbahn in Hamburg. Ik prijs me gelukkig dat ik het boekje als eerste uitgave -weliswaar beduimeld- in mijn boekenkast heb staan. Het boek is overigens meerdere keren als herdruk verschenen. Op dit moment kun je o.a. terecht bij bol.com (Engels, Hardcover, ISBN 9783791389288, uitgave 7 maart 2023, 120 pagina’s

Petersen heeft een unieke stijl met het vermogen om de echte waarheid ​vast te leggen. Zijn foto’s neigen vaak naar het surrealistische, vreemde momenten die het gewone overstijgen. Dat zit zeker niet alleen in zijn onderwerp als zodanig. Het lijkt erop dat de visualisaties je meenemen in de onechte werkelijkheid. Zoals eerder gezegd zijn beelden zijn meestal in zwart-wit, rauw, emotioneel, zwaar ‘drukkend’ op het gemoed, maar ook verrassend eerlijk. Hij werkt veel met contrastrijk natuurlijk licht en vaak in close-up beelden waarin de menselijke ervaringen worden vastgelegd, van vreugde tot wanhoop. Als je naar zijn foto’s kijkt beleef je de persoonlijke diepte en engagement van de fotograaf.

“Emotie is de ultieme vorm van waarheid.” — Anders Petersen

uit de serie Metamorfose © Matthias Koch

Matthias Koch werkt seriematig waarbij transformaties en veranderingen belangrijke thema’s zijn. In de serie “Metamorfose’ is het een verkenning van de overgang van de kindertijd naar jong volwassenheid. De intimiteit is voelbaar, echter voor mij zit er ook wel iets van dreiging in de beelden. De foto’s tonen het proces feitelijk, maar de ziel daarvan is voelbaar. Zonder dat ik dat in heldere formuleringen of rationele beschrijvingen kan vatten. Er blijft een mysterieuze waas om heen hangen. De beeldtaal kent ook filmische kenmerken door onscherpte, vlakken die niet afgebakend zijn of momenten bijvoorbeeld in situaties die net niet het ene moment weergeven, maar fluïde het moment voor en na ook (invoelend) tonen.

Kijk verder op de website van Matthias Koch.

ACHTERLAND

‘Afgelegen gebieden van een land, waar weinig mensen wonen of zijn, een gebied dat buiten het zichtbare of bekende ligt.’

​​’het vreemde achterland waar het leven begint en eindigt.’

HINTERLAND | © Markus Naarttijärvi

Een documentair landschapsproject van Markus Naarttijärvi dat de ruimtes tussen natuur en industrie in Noord-Zweden onderzoekt in een tijd van industriële transformatie. Het resultaat is een inhoudelijke grens tussen het winstgevende en het ongerepte. In zijn achterland verschijnen interacties tussen functie en schoonheid. Het land wordt getoond voorbij het zichtbare en het bekende, in sneeuwstormen, winterse duisternis en peinzende isolatie.

VOOR MEER BEELDEN BEZOEK ZIJN WEBSITE | För fler bilder, besök hans webbplats

Markus Naarttijärvi is een fotograaf en een rechtsgeleerde en werkte als fotojournalist en freelancer voor een aantal Zweedse dagbladen. Daarna ging hij naar de universiteit voor een academische rechtenstudie. Hij werkt nu als hoogleraar rechten aan de universiteit van Umeå, Zweden, waar zijn onderzoek en onderwijs draaien om grondwettelijke rechten en de rechtsstaat, met name het snijvlak van technologie, veiligheid en mensenrechten. In de fotografie ligt de nadruk op lange termijn documentaire projecten waarbij steeds de interactie tussen natuurlijke en industriële landschappen een rol speelt.

HINTERLAND | © Markus Naarttijärvi

Koop een foto, of toch een boek

Enkele weken geleden discussieerden Frans Rentink en ik over de prijslijst van onze expositiefoto’s in Galerie Objektief. Uiteindelijk waren we het er over eens dat de foto’s van PEOPLE MATTER niet konden wedijveren met beelden die aangeboden werden op Artnet. Vandaag kreeg ik er weer een in mijn postbus. Een foto van Cindy Sherman uit 1979 [zonder titel uit de reeks filmstills]. De geschatte waarde was 60.000 – 80.000 dollar. Het bod van vandaag was al 43.000 doillar.

Journalisten ontvangen van de ‘krantenjongens’ op dit moment een bedrag van 25 tot 60 euro’s voor een foto. Wat zou een krant zijn zonder beeld. Naar mijn mening kun je nog beter een krant hebben zonder woorden. Wat is de waarde van een (oude) foto? Nou ja zo’n foto van Cindy Sherman, nog volop in het leven staand en nog steeds prachtige beelden makend is dus gekmakend duur. Niet voor de verzamelaar, denk ik. Foto’s zijn wellicht voor hen een investering. Of is het toch de liefde voor de fotografie?

Astrid Ullens © photo RIP HOPKINS

Naar mijn idee geldt die liefde zeker voor de Belgische Astrid Ullens. Ze kocht haar eerste foto toen ze nabij de zestig was. Nu op haar 85 jarige leeftijd telt haar verzameling bijna zesduizend foto’s van fotografen met wereldfaam. Om er zomaar een ;paar te noemen: Walker Evans, Lee Friedlander, Hiromi Tsuchida, Diane Arbus, Helen Levitt, Guido Guidi en nog veel meer. Afgelopen zomer werd een deel van haar collectie tentoongesteld op het fotofestival in Arles. Astrid Ullens heeft een eigen epositieruimte en er is een foundation met haar naam. Kijk hier maar eens …

Ook is ereen boek verschenen – 576 pagina’s, 3,5 kg, meer dan 5 cm dik – van de verzameling met vooral documentaire fotografie. Het boek SAGA is niet goedkoop, maar is een schijntje als je beseft dat één foto van een fotograaf uit het boek waarschijnlijk al het duizendvoudige kost. Saga is te koop voor ongeveer 77 euro, EAN 9789464781038.

Een mooi artikel over Astrid Ullens lees je hier op L’OFFICIEL.

Pixy en Brooke

© Pixy Liao

Afgelopen woensdag was ik in Museum More vanwege een feestelijke bijeenkomst met de erelden van de Fotobond. Naast de eigen collectie surrealisten een grappige en soms ook enigszins ontroerende serie foto’s van Pixy Liao. Ze legt al jaren haar liefdesrelatie vast met Moro, haar partner, in een theatrale setting zowel ‘binnenkamers’ als op locatie in de vrije natuur. Het is een relatief kleine expositie in de tuinzaal van het museum. Alhoewel klein, ik denk dat er toch wel zo’n 50 grootformaat foto’s hangen. Ik vond het een aangename expo, maar hoorde om me heen wel opmerkingen dat de enscenering te veel en te vaak was doorgevoerd en dat het op een kunstje begon te lijken. Nou ja, is niet het hele leven een kunstje. Er is nog ruimschoots de tijd om zelf te gaan kijken, nog tot 25 maart 2025 in museum More in Gorssel.

Misschien kwam het wel door deze expositie dat ik vanochtend nog eens aangenaam verrast werd door PHOTOSNACK. Een paar weken geleden werd ik op deze ‘site’ geattendeerd door Frans Rentink, fotovriend waarmee ik van 6 oktober tot 15 november exposeer in Galerie OBJEKTIEF in Enschede. Je kunt eenvoudig aanmelden met als resultaat dat je elke dag een nieuwe fotograaf in je mailbox krijgt. De ene keer levert dat een interessante verdieping in het werk van de fotograaf op, een andere keer heb je het snel gezien. Natuurlijk, we hebben allemaal zo onze voorkeuren.  Enfin, mijn aangename verrassing vandaag … Brooke DiDonato

Een fotograaf die door het onmogelijke een ongelooflijke humor als uitgangspunt hanteert voor haar fotografie. Dit kan niet waar zijn of wat een zooitje is het daar of … In ieder geval in de meeste gevallen krullen mijn mondhoeken naar boven bij het zien van haar foto’s.

De foto’s van DiDonato lijken vaak ongelooflijk precies, gecomponeerd en op een bepaalde manier perfect. Is er sprake van toeval, wordt ze geinspireerd vooraf en werkt ze met name conceptueel (het kan waarschijnlijk niet anders) of is er sprake van vooraf bedenken en dan toch de intuïtie toelaten? In een interview in het kunstmagazine Colossal zegt ze daar zelf over: “Er is niet veel dat toevallig is, behalve dat ik toevallig op de locatie stuit en misschien met wie ik op dat moment ben. Veel van de mensen met wie ik werk zijn vrienden, en uiteraard werk ik veel met mezelf aan zelfportretten. Dus er is niet echt veel toevalligs aan, behalve dat ik aan het wandelen was en dacht: “Oh mijn god, ik hou van deze locatie!” Eigenlijk heb ik net deze foto gemaakt. Het is een gebogen hek, en iemand buigt zijn hoofd naar beneden?” Het lijkt zo simpel …!

© Brooke DiDonato

Brooke DiDonato is geboren in 1990 in Ohio en woont en werkt nu in Austin, Texas. Na haar studie fotojournalistiek aan de universiteit begon DiDonato een reeks persoonlijke werken te ontwikkelen waarin ze het begrip realisme dat door het fotografische medium wordt veroorzaakt, in twijfel trok.

Haar beelden stellen scènes voor uit het dagelijks leven die vervormd zijn door visuele abnormaliteiten. Met haar foto’s laat ze nog maar eens zien dat foto’s de waarheid niet vertellen maar ontstaan in de fictieve wereld van de fotograaf en later in de wereld van de beschouwer een plaats krijgen.

Het zijn fantastische foto’s, alhoewel er ook mensen zullen zijn die het te ver vinden gaan of dat de herhaling ook hier het tot een kunstje maken in plaats van kunst. Maar ook hier zeg ik, oordeel zelf. Overigens wordt haar werk overal op de wereld tentoongesteld en heeft ze gerenommeerde bedrijven in haar stal waardoor niet onverdienstelijke inkomsten naar ik vermoed.

vertellen met beelden

PF #6 – 2024 storytelling

Dat schrijft Ton Hendriks, hoofdredacteur in zijn voorwoord van nummer 6 van PF. Het fotomagazine staat in het teken van storytelling en gaat over verhalen vertellen met beelden. Een kleine maand geleden werd er een oproep gedaan aan fotografen voor de rubriek Debuut/Talent. Na enige twijfel -immmers om als grijsaard in te zenden voor de rubriek debuut- toch maar een aantal foto’s van Huis en Habitat ingezonden. Toen ik gisteren de nieuwe PF opensloeg was ik verbaasd en blij (en mijn vrouw enigszins trots). Pieter en WillyPeter de kunstenaars/kluizenaars uit mijn boek, fraai in de Professionele Fotografie. Voor als je nog verder wilt kijken naar deze twee bijzondere mannen, kijk dan op deze speciale pagina van mijn website of bekijk de Pdf van het boek. Ook aan te bevelen is de korte film die filmmaker Theo Uittenboogaard ongeveer 50 jaar geleden van de jonge kunstenaar Pieter maakte en waar ik eerder een blog over maakte.

De jeugd en de toekomst

Van 15 oktober t/m 8 december presenteert het Nederlands Fotomuseum, in samenwerking met de Steenbergen Stichting, de 27e editie van het Steenbergen Stipendium. Dit is dé prijs voor het beste fotografische afstudeerwerk, gemaakt door een student aan één van de Nederlandse kunstacademies. Jammer dat dit jaar de laatste editie van Steenbergen Stipendium is, maar het Fotomuseum gaat door met een (nieuwe) prijs voor fotografietalent van Nederlandse kunstacademies.

© Andrea Bonderup

De genomineerden zijn:

  • Andrea Bonderup – Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten, Den Haag
  • Daan Hollander – Hogeschool voor de Kunsten Utrecht, Utrecht
  • Vera Pluer – Willem de Kooning Academie, Rotterdam
  • Davide Sartori – Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten, Den Haag
  • Miles Matsui Schleifer – Gerrit Rietveld Academie, Amsterdam

Kijk verder op de website van het fotomuseum.

OO OO AA

Misschien denk je dat ik ze niet allemaal meer op een rijtje heb staan met deze titel. Niets is minder waar. Overigens heb ik het niet bedacht maar Maurice Hermans. En tot vorige week kende ik die niet. Ik werd erop gewezen door fotograaf/bloglezer/fotovriend Jan Moes die hem gesproken heeft op UNSEEN. Zijn korte introductie maakte me nieuwsgierig en ik vroeg Jan of hij een (zogenamde externe) blog wilde schrijven. En ja, lees hier verder…

En met dank aan Jan Moes. Kijk ook eens op zijn website, je wordt niet teleurgesteld is mijn overtuiging.


Waar een bezoek aan UNSEEN voor velen start bij de presentaties van de fotogalleries in De Gashouder, begint die van mij steevast bij de Bookmarket. In de Bookmarket is een grote verzameling van internationale bookpublishers te zien. Ik richt mij dan vooral op de publishers die v.w.b. de boekontwerpen vernieuwend zijn.

Zo werd mijn aandacht dit jaar getrokken door de stand van BUY MY DARLINGS, deze Publisher is bekend van het werk van o.a. Martijn van de Griendt.

Ik kwam daar in gesprek met Maurice Hermans over zijn boek OO OO AA. (ONONTKOOMBAAR zonder klinkers, die als het ware een kreet vormen).

Maurice verloor op 8-jarige leeftijd zijn moeder aan suïcide en 5 jaar geleden overleed zijn toen 12-jarige zoon aan een hersenbloeding.

© Maurice Hermans

Met rauwe en emotionele foto’s van het gezin, het leven van zijn zoon en foto’s van zijn moeder, neemt Maurice je op een zeer indringende en persoonlijke manier mee in de verwerking van het verlies binnen het gezin. Hoe het verlies van zijn zoon het verlies van zijn moeder opnieuw tot leven bracht.

Naast de foto’s bestaat het boek uit teksten over verlies door schrijver Anton Dautzenberg en 340 WhatsApp berichten van vrienden en familie.

In het boek geeft Maurice je een intieme inkijk in het onaanvaardbare verlies van zowel zijn moeder als zijn zoon.

Maurice vertelt mij dat het boek mede is gemaakt om een opening te geven om verlies van dierbaren gemakkelijk te maken. Het maken van het boek heeft 4 jaar in beslag genomen.

De katernen in het boek zijn uitklapbaar, waardoor de verhaallijnen van het boek in elkaar opgaan, geheel in overeenstemming met wat Maurice wil vertellen, het verdriet en verlies van zijn moeder en zoon.

Het boek is een poëtische en confronterende fotografische reis door rouw en verlies die een aanzet kan geven tot verwerking.

Een bijzondere fotograaf

Het werk van Knibbeler ‘ontdekte’ ik per toeval een jaar of tien geleden. Ik zocht naar mogelijkheden om wind in foto’s te laten zien.

Dat heeft destijds geresulteerd in onder andere de twee foto’s hieronder.

Vandaag kwam ik Knibbeler weer tegen. Hij heeft zich als fotograaf ontwikkeld in de richting van wetenschapsfotograaf. In Galerie Viewer een heel lezenswaardig interview met hem. Je kunt je desgewenst ook gratis op de nieuwsbrief van Galerie View abonneren.

Ken je die ?

Waarschijnlijk krijgen we allemaal wel eens -of vaak- de vraag of je die of die kent. Soms lijkt de vraag een zekere impertinentie te hebben. Is het antwoord ja op een figuur die je beter niet kent, dan is het foute boel, net zoals het nee op een figuur met een grote importantie in bijvoorbeeld de fotografie.

Ik schaamde me niet bij de vraag of ik Sacha Goldberger kende. Dacht eerst aan een mevrouw uit het schrijverscircuit omdat ik een Sacha ken die schrijft. Maar nee, het blijkt een man en wereldberoemd in Frankrijk en ver daarbuiten -zeg maar mondiaal- en bovendien een geweldige fotograaf. Toen ik zijn werk zag dacht ik meteen aan figuren als Gregory Crewdson met zijn geënsceneerde fotografie en aan onze eigen -helaas te vroeg overleden- Erwin Olaf met zijn geweldige en zorgvuldig opgebouwde foto’s in de studio of op locatie. Maar ik doe de man tekort als ik andere fotografen noem. Het is echt een fenomeen!

‘bureau nuit’ | © Sacha Goldberger

Sacha Goldberger heeft m.i. een geweldig talent, een grote kennis van de historie, een groot netwerk van artiesten en een werklust die enorm moet zijn. Een fotograaf waar je u tegen zegt, zonder dat hij er expliciet naar vraagt. Op zijn website raak je niet uitgekeken en op internet vind je ook nog verschillende korte films van zijn hand.

Één van zijn grote serie is Mamika, een superbatmanachtig fictief verhaal waarin de heldin zijn grootmoeder is. Als je het Frans machtig bent, vind je op het Youtubekanaal verschillende gesprekken tussen hem en zijn oma over uiteenlopende onderwerpen.

cover van het boek ‘MAMIKA’ | © Sacha Golberger

CAMERA WORK

Van 1903 tot 1917 publiceerde Alfred Stieglitz, een van de meest invloedrijke figuren in de Amerikaanse fotografie, Camera Work , een luxueus en invloedrijk fotografisch kwartaalblad ontworpen door Edward Steichen. In de afgelopen jaren ben ik regelmatig een periode in Berlijn geweest en één van de vast bezoeken was de Galerie met dezelfde naam als het oude fotoblad. Camera Work is gehuisvest in de Kantstrasse. Stom natuurlijk, maar pas gisteren ontdekte ik dat ze ook een hele fraaie website hebben met een ruim overzicht van boeken, fotografen en exposities. Bovendien nog een virtuele tentoonstellingsruimte waar je vanuit je luie stoel gewoon doorheen kunt wandelen. Nou ja, gewoon… het vraagt wel enige behendigheid.

Ook kun je een nieuwsbrief aanvragen, blijf je helemaal op de hoogte. Als je (toevallig) een paar dagen in Berlijn bent, bezoek dan naast de Helmut Newton Foundation en galerie C|O (die twee liggen vlakbij elkaar) dus ook Camera Work aan de Kantstrasse.

Fraai boek dankzij …

Een paar weken geleden deed ik een oproep aan mijn bloglezers om samen een mooi digitaal boek te maken ter gelegenheid van de Wereld FOTOGRAFIE Dag (gisteren 19 augustus). 
Heel veel fotografen gaven hieraan gehoor en daarom verscheen er gisteren een interessant FOTOBOEK. Een boek met foto’s in een breed spectrum van de fotografie én die er kwalitatief mogen zijn. Bovendien waarborgt de persoonlijke keuze van de fotografen een beeld van onze ‘huidige’ wereld, dichtbij of verweg, echt of gemanipuleerd. 

Met dank aan al die fotografen die belangeloos een of twee foto’s beschikbaar stelden voor dit boek. Het boek is gratis, zelfs als Pdf te downloaden.

Veel kijk en leesplezier toegewenst!

Als tranen er niet toe doen

Een fotograaf die met het hart haar land toont, is Margaret Courtney-Clarke.

Wim Poland, fotograaf en bloglezer tipte me en ik stel haar graag hier voor. Volgens mij heeft ze heel wat te melden. Met name bewonder ik haar verhalende fotografie die op een visueel geweldig aantrekkelijke manier in beeld is gebracht én zich als poëzie laat ‘lezen’.

Dit boek verschijnt zeer binnenkort opnieuw.

Fotografieliefhebbers, geïnteresseerd in sociale documentaire fotografie waarbij ook nog eens heel veel emotie en gevoel komt kijken, moeten zeker eens kijken naar Margaret Courtney-Clarke [1949]. Ze werkt al meer dan 40 jaar als documentaire fotograaf en fotojournalist en onderzoekt de afgelopen 10 jaar de veerkracht van het volk in de veranderende -ook in sociaal opzicht- landschappen in haar geboorteland Namibië. Daarvoor werkte ze o.a. in Zuid-Afrika en Italië.

Het boek ‘When tears don’t matter‘ verscheen in 2023 en is inmiddels uitverkocht. De vraagprijs voor dit collectorsitem is al meer dan 150 euro (Amazon). Rond deze tijd staat een herdruk bij Steidl op stapel en gaat het boek ongeveer 70 euro kosten [Engels Hardcover, isbn 9783958298774, 2024, 240 pagina’s].

Het project OPGESLOTEN
Dit langlopende fotoproject vestigt de aandacht op de veelvuldige toepassingen van geïmproviseerde kooien om eigendommen in de barre omstandigheden van de Namibwoestijn te beperken en te beschermen. | © Margaret Courtney-Clarke
Het meisje draagt ​​een plaat schrootmetaal om een ​​schuilplaats te bouwen. Ze wil halfedelstenen verkopen aan incidentele voorbijgangers. Uit de serie ‘Lost Hope’ | Namibië juli 2015 © Margaret Courtney-Clarke

zie het NIET als reclame

Ik heb geen aandelen en geen belang in Affinity. Toch wil ik in deze blog even ingaan op PHOTO en PUBLISHER van AFFINITY.

Ik ben een fervant gebruiker van Photoshop en voor publicaties en boeken gebruik in InDesign. En het is als met schoenen die fijn zitten, ik wil ze niet kwijt. Maar toch … de prijs van het jaarlijkse abonnement is, zeker voor Indesign, een forse greep in mijn fotobudget. Een paar jaar geleden kwam Affinity met programma’s op de markt die qua doel en functionaliteit vergelijkbaar zijn met de programma’s van Adobe, nl. Photoshop, Indesign en Illustrator. Met het oog op de kostprijs heb ik toen Publisher (vergelijkbaar met Indesign) aangeschaft voor nog geen 40 euro. Er werd beweerd dat dezelfde mogelijkheden aanwezig waren als in Indesign. Ik heb toen er een boek meegemaakt en inderdaad het programma kan het allemaal, uiteraard in een geheel andere werkomgeving. Tevreden, maar ja die oude schoenen. Met Indesign kan ik nagenoeg blindelings lezen en schrijven, althans voor het deel wat ik nodig heb en gebruik. Een poosje geleden zijn van Affinity alle drie programma’s in versie 2 uitgebracht. Een paar dagen geleden kreeg ik een mail dat deze nieuwe tweede versie gratis als trial een half jaar lang uitgeprobeerd kan worden. Zonder enig restricitie. Photo versie 2 koop je voor 38 euro (normale prijs 76 euro) niet als abonnement maar voor ‘altijd’.

Misschien voor deze of gene de moeite waard om eens een kijkhe te nemen… De aanbieding van vandaag: Alles 50% korting tot 15 augustus! Nog niet klaar om te kopen? Krijg een gratis proefperiode van zes maanden

wat maakt wie iemand is …

Als ik fotografen tegenkom -in levende lijve of op internet- waar ik nog eens verder naar wil kijken of ze wil volgen in de loop van de tijd, dan maak ik een simpele dagboeknotitie en stop ze in een mapje met de verzamelnaam ‘nog eens naar kijken’.

zelfportret Elise Rochard | © Elise Rochard

Waarom ik haar in mijn mapje heb opgenomen …? Ze maakt onder andere foto’s van haarzelf in relatie tot objecten in haar directe omgeving. En ik vraag me af hoe dat werkt als betekenisgevende beelden. Als je ergens bij iemand komt en je maakt wat foto’s ga je er gemakshalve vanuit dat iemands omgeving bewust gecreëerd is. Maar is dat wel zo. De vraag raakt aan persoonlijke omstandigheden, financiële mogelijkheden, gevoeligheid voor reclame, etc.

Ik ga ervan uit dat Elise Rochard zichzelf goed kent en vindt dat ze in haar triptieken ons leidt naar de ‘onthulling’ van haar wereld. Er is op haar website een fotoserie die de titel identiteit draagt. Ga zelf maar eens op zoek naar haar identiteit en kijk ook meten verder op haar website.

Zelf zegt ze: “Ik ben geïnteresseerd in het vertellen van fotografische verhalen. Ik creëer symbolische en poëtische beelden om ze impliciet, dubbelzinnig, open en interpretatievrij te maken. Het gaat vooral om foto’s  objecten (of van landschappen en territoria die we ons kunnen toe-eigenen),waarmee we ons kunnen identificeren.”

Fotografie heeft bij haar te maken met het onbewuste en ze haalt inspiratie uit haar eigen leven. Haar persoonlijke herinneringen, maar ook haar fantasieën vormen het uitgangspunt van haar experimentele fotografie. Met haar omgeving van mensen, objecten, herinneringen, fantasierijke denkbeelden of waarheidsgetrouwe momenten schept ze een nieuwe werkelijkheid. Kijk zegt ze ‘dit ben ik’. Het experimentele kun je terugzien in haar beeldtaal.

Zelf zegt ze: “Mijn fotografisch werk is gebaseerd op de verbeelding en is in wezen verhalend. Mijn afbeeldingen worden in verschillende fasen geproduceerd. Net als Rorschach-taken wordt wat ik zie vervolgens opgemaakt en toegevoegd met bijschriften, tekst of gedicht. Welke foto’s ik ook maak, ik neem ze altijd mee naar de andere kant van de spiegel, de kant waarin het onbewuste bijna alleen aan boord is. Het was mijn vader die me als kind kennis liet maken met fotografie, maar ik kwam er pas echt bij na zijn dood. Voor mij is fotografie vooral een werk van het opnieuw toe-eigenen en herschrijven van het verleden en mijn leven, maar soms ook een werk van rouw.”

© Isabelle Lemordan

Kijk in ieder geval naar de serie In de betoverde familie vraag ik  … Volgens mij stel je, net als ik, vragen zoals ‘wat is identiteit en welke mogelijkheid kiest Isabelle Lemordan om dat kenbaar te maken.’