EEN OP EEN IN BERLIJN

Slenteren door de straten van Berlijn, even buiten het centrum, op weg naar een demonstratie. Het weer was slecht, hevige regen en wind. Wellicht de reden dat de demonstranten verstek lieten gaan. Aan de thematiek kan het toch niet gelegen hebben; een anti-racisme demonstratie. Maar dat allemaal terzijde, althans voor dit stukje in de blog. Als een magneet werden we, enkele mede-berlijngangers en ik, aangetrokken door een zwarte pui met een enkel paars biesje. Daarbinnen aan de wand uitgehangen rollen fotopapier; een man, een vrouw, enkele personen verenigd, ja zelfs een hele groep. Een galerie dus. Nou niet helemaal, een fotograaf en een galerie tegelijk. Nou ja, fotograaf. Mensen die naar deze studio gaan, laten zich portretteren. Niet door de fotograaf, ze doen het zelf. De studio/galerie draagt de naam IMAGO 1TO1. De professionele fotograaf Annegret Kohlmayer is aanwezig om te zorgen dat er technisch een perfecte foto wordt gemaakt. Ze zorgt met name voor het licht en natuurlijk voor het proces van ontwikkelen, stoppen, fixeren en drogen. Voor de jonkies, dat was het analoge proces in de donkere kamer [doka].

Degene die in de studio plaats neemt, maakt zelf de foto. Er is een beperkt scherptediepte, slechts een kleine twintig centimeter. Aan de andere zijde van de studio is de analoge donkere kamer. De foto wordt gemaakt op een positief materiaal van Ilford. Ilford maakt speciaal voor IMAGO 1TO1 rollen papier die geen nablichting nodig hebben en toch direct na de ontwikkeling een positief beeld opleveren. Baryt en PE-papier wel te verstaan van 62 cm breed. De uiteindelijke foto is 2 meter hoog en iedereen staat er op zoals hij of zij is. Volledig op schaal, volledig op maat. Het is de grootste camera ter wereld die je hier in Berlijn vindt en ook nog analoog. Je maakt je eigen foto want het moment van de opname bepaal je letterlijk zelf. De camera/doka is ontwikkeld door de heer Kraus uit Munchen. Zijn dochter Susanna Kraus, actrice van beroep, heeft de studio met camera/doka overgenomen en in Berlijn gevestigd. Ik snap wel dat juist zij, als actrice deze studio/doka ‘runt”. Jezelf in IMAGO 1TO1 vereeuwigeb betekent dat je eigenlijk producer en acteur in één bent. Je schept je eigen werkelijkheid. Jij maakt de klik met jezelf, één op één. En dan ook nog in ware grootte, één op één. Als je in Berlijn bent, moet je echt een kijkje gaan nemen, misschien zelfs wel op de foto gaan. In de Prinzenstrasse 85D. Doen!

Susanna Kraus, eigenaar van IMAGO 1TO1 met op de achtergrond een deel van de foto die ze eerder van zich zelf heeft gemaakt in de studio/doka.

… en natuurlijk kon ik het niet laten om ook mezelf in de studio te vereeuwigen. Weliswaar niet één op één maar gewoon met mijn kleinbeeldcamera, digitaal nog wel. Eigenlijk vloeken in de kerk in deze majestueuze omgeving. De spiegels zijn ervoor dat degene die een foto van zichzelf gaat maken, zich goed vanuit alle posities kan bekijken om zo ook de goede stand, houding en mimiek te bepalen alvorens je de knop indrukt. Elke foto is een unicaat en kan niet opnieuw worden gedaan. Er hangt een aardig prijskaartje aan. Voor 340 euro heb je er een kunstwerk bij!.

de poedel en Jean Marie

Het was hartje zomer maar nog niet zomers warm in Avignon. Ik dwaalde door het lommerrijk steegje met een smal riviertje, voortkabbelend zoals het hele leven aldaar. Jean Marie samen met zijn trouwe viervoeter aan zijn zijde, prachtige trui vanwege het nog frisse weer. De zonnestralen verbleekte enkele plekjes op zijn gezicht en de kuif van zijn poedel. Hij mist een kootje van zijn ringvinger, even verder zie ik een jonge vrouw, zwanger. De sfeer is er een van romantiek en rust. Het leven vindt haar weg gelijk het riviertje dat het rad van de watermolen nauwelijks laat draaien. De tijd staat stil, de jongen speelt met een zelfgemaakt zwaard. Ik ruik de straat, het is als een paradijs waar de jachtigheid van alledag heeft plaatsgemaakt. Waarvoor eigenlijk, vraag ik me af. Zij zijn het die de sfeer in de straat zo laten zijn. Ik prijs me gelukkig, hier de straatfotograaf te zijn.

Vandaag vertel ik iets van mijn voorliefde voor de straatfotografie, het documenteren van het leven van alledag, eenvoudig en soms complex. Ik geef een workshop voor Fotoclub Noordoostpolder. Ik hoop dat de leden er iets van opsteken en ook een beetje door het straatvirus worden besmet, zonder dat er een spuit tegen tetanus voor nodig is.

ik hou van alle vrouwen

Een bekend liedje van Hans de Booy. “Laat je vrouw het maar niet horen”.

Het is natuurlijk niet echt waar. Het zou ook niet kunnen. Houden van iedereen, van de helft van de mensheid. Toch oefenen vrouwen een onweerstaanbare aantrekkingskracht op de andere helft van de wereldbevolking uit. De schuld van God. Nou ja schuld. We mogen er blij om zijn, toch. Wat was de wereld zonder de rib van Adam. Zonder vrouwen is de wereld niks. Bestond alleen in de fantasie van mannen. Mooie vrouwen, getekende vrouwen, vrouwen met sproeten of een Vogue-snoetje. Fotografisch val ik op veel vrouwen. Vandaag op de openingspagina van mijn website.

the new york times magazine

Vandaag het bestelde boek THE NEW YORK TIMES MAGAZINE PHOTOGRAPHS opgehaald. Heeft heel wat voeten in de aarde gehad. In maart zag ik het liggen in New York. Maar ja, was toch al gauw een kilo of 5 papier. Kon in de koffer er niet meer bij en in de handbagage leek me geen optie. Thuis in april besteld bij Amazon, krijg ik van mijn vrouw voor mijn verjaardag. Na 6 weken nog niet in huis. Oei stom, vergissing of verschrijving in de postcode. Bij Amazon deden ze niet moeilijk, vrijwel meteen geld terug. In juli, na de zomervakantie opnieuw, nu met de goede adressering. Na 8 weken, de uiterste shipping en deliverydate al lang voorbij, nog geen boek. Opnieuw met Amazon contact. Nu was er bij hen iets fout gegaan. Meteen refund the money. Niet moeilijk doen. Nu maar bij de plaatselijke boekwinkel geboekt en na 5 dagen is het er al. Wat een boek. Het gewicht niet aan het papier waard, dan zouden er gouden biesjes aan moeten zitten maar de foto’s, prachtig gedrukt, zijn de prijs zeker waard. Een verlaat verjaardagscadeautje, dubbel en dik blij met de inhoud! En met de groeten van Amazon, die weten wat service is, vind ik.

foto door Rineke Dijkstra van actrice Cate Blanchett.

CALATRAVA

Bezig zijnde met de afwerking van de reportagefoto’s over Valencia realiseerde ik me dat de wereldberoemde architect CALATRAVA de voorbeelden in overvloed om zich heen heeft. Ondanks dat blijven het knappe staaltjes van architectuur. Wel geldverslindend en Valencia is feitelijk bankroet, maar ja dat komt misschien ook wel door andere zaken.

IN BEELD

Vandaag het fotoblad IN BEELD in de bus bij alle leden van de Fotobond. Jubilerende clubs, bondsfotowedstrijd met romantisch beeld van Yvonne Voeten (goud en hoogste score), fantastische foto’s door manipulatie, Truus Wijnen in Latent Talent en Ingrid Canter Cremers met VCFS kinderen in podiumplaats. En niet te vergeten het bespreken van een drietal foto’s door bondsmentor Frans Grommen uit Limburg. Kijken en lezen dus.

foto van Yvonne Voeten met de hoogste score in de Bondsfotowedstrijd 2012

mentoraat

Vanavond een mentoraatsavond bij de HAFV [Hengelo]. Een actieve groep fotografen die fraai én persoonlijk werk maken. Het is alweer de vijfde avond en er volgt er nog eentje waarop we met elkaar kijken naar het werk dat geëxposeerd zal worden eind van dit jaar in het centrum voor kunst en educatie CREA.

Deze foto is van Arjan Littooij die hij onder andere liet zien op de derde avond van het mentoraat. Zijn opdracht voor het mentoraat was: maak zowel het bedachte, gecomponeerde beeld als het feitelijke stadslandschap en probeer bij beide uitwerkingen een surrealistische karakter in de foto te leggen. Het zijn wonderlijke foto’s die ik tot nu toe heb mogen zien. Ook de feitelijke stadslandschappen weet Arjan een surrealistische draai te geven. Heel knap. Ben benieuwd wat hij vanavond weer laat zien.

Middag Amsterdam vroeg en laat

Gisteren na de vergadering van de Taakgroep Opleiding en Sprekers (Fotobond) nog even doorgereisd naar Amsterdam o.a. voor het bezoeken van Foam. Maar ik kan het niet laten: kijken en fotograferen. Tussen deze twee foto’s nog vele andere gemaakt maar ook genoten van de verschillende exposities in FOAM.

Erik Kessels, dé conservator van het Nederlandse geheugen door foto’s van allerlei pluimage te verzamelen én te publiceren pakte in FOAM uit met het Nederlandse fotoalbum.

Portretten, hoelahoepende vaders, de poes van Toos en de poes van de buurman en nog veel meer in enkele zalen maken indruk. Niet zozeer door de fotokwaliteit maar door de geschiedenis die door deze herinneringsfotografie zichtbaar wordt. Te weinig realiseren we ons misschien dat naast de geschiedschrijving over de wereld fotografie met name het medium is dat onze persoonlijke geschiedenis schrijft. Nu 40 jaar later weet ik nog hoe mijn eerste dochter er uitzag als peuter en later als kleuter. De hoelahoepende vader, of was het toch al een opa, wil ik u niet onthouden.

Narcistisch geleuter

Nadat in de Gelderlander mijn expositie was aangekondigd werd ik enkele dagen daarna verrast door het volgende ingezonden stuk(je)

Narcistisch geleuter

Mensenfotograaf Peter van Tuijl uit Ulft is helemaal bij de tijd. Je kunt hem bellen (via zijn vaste nummer of op zijn mobieltje), je kunt hem mailen (op twee verschillende mailadressen), hij zit op Facebook, is te vinden op LinkedIn en hij plaatst werk op Google Plus. Onnodig te zeggen dat deze gedreven en gerenommeerde fotograaf een puike website heeft. Echter er is één social medium dat hij bewust links laat liggen. Van Tuijl twittert niet. Sommigen noemen twitteren ‘narcistisch geleuter’. Van Tuijl legt op zijn website www.fotopetervantuijl.nl op meer poëtische wijze uit waarom hij Twitter links laat liggen: ‘Een tweet is iets van een zucht en een scheet en op een mensenleven stelt het helemaal niks voor. Vooralsnog zie ik niet in waarom ik zou twitteren.’ J.F.

Ik heb een flauw vermoeden wie J.F. is. In ieder geval dank voor dit humoristisch geleuter.


Francesca Woodman

De eerste keer dat ik werk van Francesca Woodman zag, zo’n 7 jaar geleden, was ik meteen verkocht en zeker toen ik haar biografie had gelezen. Een jong meisje, nog amper twaalf, begon haar ontdekkingstocht door de puberteit vast te leggen met foto’s. Haar ouders, beiden kunstenaar, hebben haar hiertoe waarschijnlijk gestimuleerd. Haar groei naar volwassenheid, met name op het mentale niveau, wordt in haar foto’s zichtbaar. Welhaast onbegrijpelijk dat zo’n jonge vrouw in staat was tot een dergelijke krachtige beeldtaal. Nog onbegrijpelijker het gegeven dat ze op zeer jonge leeftijd het leven verliet. Ze stierf op 22 jarige leeftijd.

Voor een presentatie voor de Fotobond maakte ik 2 jaar geleden een korte impressie van haar werk. De korte film is op Youtube te vinden.

cursus straatfotografie

Maandag j.l. ging de cursus straatfotografie in de afdeling Gelderland Zuid van de Fotobond van start. Ik heb eerst een korte inleiding gegeven. Daarna hebben alle deelnemers enkele foto’s laten zien en hun leervraag geformuleerd. In de komende maand gaan ze aan de slag met drie opdrachten. De cursus duurt ongeveer 6 maanden en in die periode zijn er 6 bijeenkomsten. Daarna gaat de groep als werkgroep van de afdeling verder.

Dit is een foto van Ton Venneman. In de middle of nowhere trof hij deze boerachtige mannen aan. Wat ze precies deden was niet helemaal duidelijk. Toen hij vroeg of hij een paar foto’s mocht maken, werd er tussen hen wat gedold. Kennelijk wisten ze niet zo’n raad met de situatie. Ik vind het een sfeervolle foto, waarin de mannen inderdaad niet helemaal raad wisten met de situatie. Dat geeft de foto iets van ongedwongenheid. Ook de verschillen tussen de drie mannen is mooi te zien. De locatie geeft ook een wat vervreemdend karakter aan de foto. Of zoals Ton zelf zegt: “ik weet niet wat ze precies aan het doen waren, misschien wel iets dat het daglicht niet helemaal kon verdragen”. Ton gaat de komende periode aan de slag met de regie van mensen in bepaalde situaties op ‘straat’.

Alex Prager

Alex Prager is geboren in 1979 en woont en werkt in Los Angeles. In 2012 werd zij de winnaar van de prestigieuze FOAM PAUL HUF AWARD. Deze prijs wordt door FOAM jaarlijks aan een veelbelovende talentvolle fotograaf, jonger dan 35 jaar, uitgereikt. Alex Prager (autodidact) maakt foto’s en films. Voorbeeld van een intrigerende film is despair.

“Elke foto is een project”, zegt ze. “Dat kan in een dag gebeurd zijn maar ook heel goed mogelijk dat ik er maanden mee bezig ben. Ik zoek net zo lang tot ik tevreden ben en dan druk ik pas af.” Haar foto’s doen psychedelisch aan, hebben een karakter van vervreemding door de situatie die je als beschouwer in haar werk aantreft.