Jeannet Zwols schrijft op haar website: “Mijn camera dient niet om te documenteren, maar om te componeren”
Verder las ik “… de details waar de wereld aan voorbijloopt. Ik richt mijn lens op het verrassende, het abstracte en het onverwachte. Voor mij stopt het proces niet bij het maken van een foto; ik daag mezelf uit om met creatieve technieken meer uit mijn camera te halen dan de realiteit op het eerste gezicht laat zien.”
Dat maakte mij nieuwsgierig, temeer daar haar fotowerk binnen de Fotobond en ook elders heel vaak in de ‘prijzen’ valt. Op mijn verzoek hier haar bijdrage aan deze blog. Ik ben er blij mee en ik neem aan dat haar fotowerk ook vele anderen aanspreekt. Met dank aan Jeannet dus deze ‘externe’ blog. En wie verder wil kijken, op haar website vind je nog veel meer.
Mijn foto’s ontstaan niet op één moment; ze zijn het resultaat van een proces waarin ik verschillende beelden en indrukken samenvoeg tot één geheel. Het is een zoektocht waarbij ik blijf stapelen en schuiven totdat ik een beeld vind dat fijn voelt om naar te kijken. Dat is mijn drijfveer: het creëren van een eigen werkelijkheid, gebaseerd op sfeer en visuele logica. Ik zoek hierbij de grens op tussen droom en werkelijkheid.
Ik zie mijn foto’s als visuele gedichten waarin de harde grenzen tussen plekken en momenten vervagen. Voor mij heeft een beeld pas diepgang als het een gelaagdheid biedt die een enkelvoudige opname niet kan vangen. Door te spelen met abstractie en vervaging verbeeld ik de stedelijke dynamiek op een dromerige, bijna filmische manier.
Mijn werk gaat niet over het vastleggen van de realiteit, maar over het vangen van de ervaring ervan. Wat je ziet is nooit één ding, maar een opeenstapeling van momenten, reflecties en herinneringen. In dit lijnenspel vervagen voorbijgangers tot schimmen die onderdeel worden van een sfeervol geheel. Ik ben gefascineerd door de visuele gelaagdheid van de wereld.
Inspirerend !