“Waar de tijd stilstaat” voelt als een scheidslijn tussen twee werelden.
De houding van haar lichaam draagt een dubbel gevoel. Haar gedachten elders, zij hier. Aanwezigheid in het heden en een hoopvol verlangen naar wat er ooit was.
De lijnen achter haar lijken op de stralen van een zon, een zon die verbergt en scheidt. Alsof de tijd hier niet vooruitgaat en blijft hangen tussen herinnering en werkelijkheid. Ze beweegt niet vooruit of terug, maar draagt beide tegelijk. Een moment waar verleden en heden elkaar blijven ontmoeten.
Deze foto maakte ik eerste Paasdag 2026, tijdens mijn wandeling over de KunstRoute in ’s Heerenberg.